Het HondenForum

Kan wel volgens mij. Ik heb een reu gehad met epilepsie en vanaf het moment daar hij dat had werd hij ineens altijd door andere honden gegrepen. De drie jaar daarvoor zelden. Wel andersoortig gedrag maar toch.

Klopt, maar dat ' slachtoffer' gedrag kwam dus ook door epilepsie. Daarbij is het bij mensen overigens bekend dat als zij aanval krijgen in het gebied waar emoties gereguleerd worden, agressie een normaal bijverschijnsel is. Ik verwacht dus bij honden ok.

Hier loopt een border collie met epilepsie. Die is ook zo veranderlijk. Als hij weer een enorme aanval heeft gehad vind hij Droef ineens leuk, of alle honden eng. Tot de volgende aanval, en dan veranderd dat ineens weer en vliegt hij gewoon weer alles aan.

Volgens mij kan het ook. Met zo'n aanval gebeurt er toch van alles in de hersenen.

Ik kan me voorstellen dat er schade kan ontstaan in de hersenen na een zware aanval en dat daardoor ook het karakter kan veranderen.
Over kinderen met epilepsie en gedragsproblemen is heel veel te vinden. Niet ondenkbaar dat het ook sporen bij honden achter kan laten.

Ja, zeker als er schade ontstaat aan de hersenen

kan de medicatie geen rol spelen?

Nanna schreef:

dagmar88 schreef:kan de medicatie geen rol spelen?

Dat weet ik eigenlijk niet. Hij krijgt Pexion, zal eens sneupen.
Maar ja, zonder medicatie kan ie niet..

Had al gekeken, maar het is kennelijk een relatief nieuw medicijn.
Kan niet vinden of het de remmingen kan beïnvloeden, andere anti-epileptica wel.

Nanna schreef:

Miezemuis schreef:Klopt, maar dat ' slachtoffer' gedrag kwam dus ook door epilepsie. Daarbij is het bij mensen overigens bekend dat als zij aanval krijgen in het gebied waar emoties gereguleerd worden, agressie een normaal bijverschijnsel is. Ik verwacht dus bij honden ok.

Maar bedoel je dat als in tijdens de epilepsie-aanval? Want deze laat het juist buiten die aanvallen om zien. Hij is echt aan het veranderen. Is natuurlijk ook niet perfect ingesteld op zijn medicijnen want hij schokt er nog weleens op los. Wat ik me dus afvraag is of daardoor die hersenen zo aangetast kunnen worden dat je die negatieve permanente verandering ziet. Hij doet dat trouwens alleen tijdens wandelingen en uitlaten, binnenshuis is het een lieve hond.

Hier in het park loopt een ODH die meer dan een jaar heel geleden veel heftige en frequente epilepsie-aanvallen heeft gehad. Hij kon toen ook heel slecht met andere honden, was aan de ene kant angstig, maar vertoonde ook agressie. Ook bij hem was het niet tijdens de aanvallen, maar ook daar tussendoor. Hij heeft een tijd medicatie gehad, maar dit was nu afgebouwd en hij was heel lang aanvalsvrij en tegelijk ook weer de vriendelijke hond die hij hiervoor was. Nu kreeg hij vorige maand helaas ineens weer aanvallen en daarmee is ook de agressie weer terug.
De vorige keer, bij een van de eerste aanvallen stond hij ook grommend tegenover zijn eigenaar toen hij uit een aanval kwam. Ik denk dat het ook te maken kan hebben met de verwarring de angst die de aanvallen misschien met zich meebrengen.

Er zijn natuurlijk wel meer medicijnen dan Pexion om uit te proberen.
Het lijkt me in ieder geval niet godsonmogelijk. Misschien kan de dierenarts eens contact opnemen met de gedragskliniek in Utrecht? Die zullen er vast meer van weten.

Nanna schreef:

Miezemuis schreef:Klopt, maar dat ' slachtoffer' gedrag kwam dus ook door epilepsie. Daarbij is het bij mensen overigens bekend dat als zij aanval krijgen in het gebied waar emoties gereguleerd worden, agressie een normaal bijverschijnsel is. Ik verwacht dus bij honden ok.

Maar bedoel je dat als in tijdens de epilepsie-aanval? Want deze laat het juist buiten die aanvallen om zien. Hij is echt aan het veranderen. Is natuurlijk ook niet perfect ingesteld op zijn medicijnen want hij schokt er nog weleens op los. Wat ik me dus afvraag is of daardoor die hersenen zo aangetast kunnen worden dat je die negatieve permanente verandering ziet. Hij doet dat trouwens alleen tijdens wandelingen en uitlaten, binnenshuis is het een lieve hond.

Het is en wat ingewikkelde materie, maar epilepsie hoeft niet perse gepaard te gaan met schokken. En aanval kan bijvoorbeeld ook alleen agressie laten zien. Bij ernstig verstandelijk beperkte mensen kun je ook voorafgaand of na een aanval agressie zien. Ze voelen zich anders, maar je kan ze niet uitleggen waarom. Dan kan er agressie ontstaan. Vanuit onzekerheid. Of dat ook zo bij honden is er ik niét. Maar lijkt me wel logisch

Klopt, zoals eerder gezegd doordat aanvallen in bepaald gedeelte van de hersenen plaats vinden.

CBD-olie zou ik niet als eerste keus gebruiken, zolang er nog niet wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan (effect op lange termijn is ook nog niet goed bekend).
Al hoor je ook veel positieve verhalen.

Bij mensen heb ik gezien dat het effect nogal kan wisselen: één persoon ging stukken beter, twee mensen deed het niet veel, één persoon veel ergere aanvallen en medicatie van de rit.
Zou het altijd in overleg met de dierenarts doen en zeker niet zelf wat gaan doseren.

De hond van mijn collega is er niet liever op geworden. Hij woont al jaren met een teefje samen maar nu is het echt dubbel opletten of hij haar niet wil aanvallen. Vaak is dat vlak voor of na een aanval. Ook buiten is hij niet erg gezellig, hij was al niet zo gek op andere honden maar heeft geleerd ze te negeren, nu wil hij ze het liefst allemaal dood

Momenteel zijn zij bezig om de juiste medicatie te vinden omdat zijn aanvallen nu wel heel erg veel zijn dus of bij hem het medicijngebruik er ook mee te maken heeft weet ik niet.
Weet wel dat hij niet lang meer gaat duren of hij krijgt zijn rust, en ik denk ook dat het in zijn geval beter is.

Onderschat ook de impact van angst niet, van epilepsie hebben krijg je niet bepaald meer zelfvertrouwen en voor een hond, die waarschijnlijk niet echt begrijpt wat hem overkomt, is dat natuurlijk helemaal spannend. Dat in combinatie met mogelijke hersenschade en de effecten van de medicatie..

Heavy schreef:

Tenmashi schreef:Onderschat ook de impact van angst niet, van epilepsie hebben krijg je niet bepaald meer zelfvertrouwen en voor een hond, die waarschijnlijk niet echt begrijpt wat hem overkomt, is dat natuurlijk helemaal spannend. Dat in combinatie met mogelijke hersenschade en de effecten van de medicatie..

Ik kan me bij mensen heel goed voorstellen dat het je een onzeker gevoel geeft als je weet dat je zomaar elk moment kan wegvallen. En dat je daar bang door wordt om dingen te gaan ondernemen ofzo . Maar een hond heeft dat niet .

Zo'n hond beseft heus zijn eigen zwakte wel.

Mensen met epilepsie kunnen voor een aanval ook bijvoorbeeld hoofdpijn hebben of andere klachten. Sommige zijn na een aanval erg moe en reageren vandaar uit geïrriteerd. Bij epilepsie aanvallen sterven er ook hersencellen af. Geen idee of dit in een specifiek gebied gebeurd of niet. Dit heeft natuurlijk invloed. Medicatie kan ook behoorlijke negatieve invloed hebben het is altijd zoeken naar een balans.

Heavy schreef:

Stapper schreef:Mensen met epilepsie kunnen voor een aanval ook bijvoorbeeld hoofdpijn hebben of andere klachten. Sommige zijn na een aanval erg moe en reageren vandaar uit geïrriteerd. Bij epilepsie aanvallen sterven er ook hersencellen af. Geen idee of dit in een specifiek gebied gebeurd of niet. Dit heeft natuurlijk invloed. Medicatie kan ook behoorlijke negatieve invloed hebben het is altijd zoeken naar een balans.

Ja natuurlijk kan een hond tussen de aanvallen door of voor en na een aanval zich raar voelen maar een hond wordt niet onzeker door het feit dat hij de diagnose epilepsie heeft zoals mensen

Een hond gaat niet onzeker op straat lopen doen omdat hij epilepsie heeft want dat besef is er natuurlijk niet .

Volgens mij schat jij de gemiddelde hond nu echt te laag in. Ze weten denk ik heus wel dat er wat mis is, en ze voelen zich vast niet lekker. Dat betekend dus dat ze zwak zijn, en op straat lopen is dan geen pretje voor ze.

Simpel voorbeeld. Maylo werd spontaan ziek(leverontsteking, dus behoorlijk ziek en uiteindelijk fataal). Vanaf dat moment vond hij het buiten zijn niks. Bekende honden werden ontweken door hem net als mensen op straat, vond hij ook eng. Hij voelde zich gewoon enorm zwak dus koos ervoor om met niks of niemand contact te willen. Hij wilde ook echt alleen maar plassen en poepen en snel(zo ver hij als snel kon) weer terug. Op de dagen dat hij zich beter voelde wilde hij nog wel eens wat langer buiten lopen(beetje snuffelen en struinen in het gras) en bekende honden en mensen werden dan ook gewoon begroet, maar wel op een zeer ingetogen onzekere manier, want hij was gewoon te zwak om ook maar iets de doen als dat nodig zou zijn.

Ik zelf ben er dus van overtuigd dat een hond die iets mankeert, al weet hij zelf niet precies wat het is wel duidelijk onzeker kan worden hierdoor.

Heavy schreef:

Dees en Maylo schreef:

Heavy schreef:

Stapper schreef:Mensen met epilepsie kunnen voor een aanval ook bijvoorbeeld hoofdpijn hebben of andere klachten. Sommige zijn na een aanval erg moe en reageren vandaar uit geïrriteerd. Bij epilepsie aanvallen sterven er ook hersencellen af. Geen idee of dit in een specifiek gebied gebeurd of niet. Dit heeft natuurlijk invloed. Medicatie kan ook behoorlijke negatieve invloed hebben het is altijd zoeken naar een balans.

Ja natuurlijk kan een hond tussen de aanvallen door of voor en na een aanval zich raar voelen maar een hond wordt niet onzeker door het feit dat hij de diagnose epilepsie heeft zoals mensen

Een hond gaat niet onzeker op straat lopen doen omdat hij epilepsie heeft want dat besef is er natuurlijk niet .

Volgens mij schat jij de gemiddelde hond nu echt te laag in. Ze weten denk ik heus wel dat er wat mis is, en ze voelen zich vast niet lekker. Dat betekend dus dat ze zwak zijn, en op straat lopen is dan geen pretje voor ze.

Simpel voorbeeld. Maylo werd spontaan ziek(leverontsteking, dus behoorlijk ziek en uiteindelijk fataal). Vanaf dat moment vond hij het buiten zijn niks. Bekende honden werden ontweken door hem net als mensen op straat, vond hij ook eng. Hij voelde zich gewoon enorm zwak dus koos ervoor om met niks of niemand contact te willen. Hij wilde ook echt alleen maar plassen en poepen en snel(zo ver hij als snel kon) weer terug. Op de dagen dat hij zich beter voelde wilde hij nog wel eens wat langer buiten lopen(beetje snuffelen en struinen in het gras) en bekende honden en mensen werden dan ook gewoon begroet, maar wel op een zeer ingetogen onzekere manier, want hij was gewoon te zwak om ook maar iets de doen als dat nodig zou zijn.

Ik zelf ben er dus van overtuigd dat een hond die iets mankeert, al weet hij zelf niet precies wat het is wel duidelijk onzeker kan worden hierdoor.

Ja dat ben ik met je eens hoor natuurlijk voelt die hond zich anders dan eerder . Maar ik reageerde op dat epilepsie angst geeft en dat is natuurlijk wel zo bij mensen maar niet bij honden. Een ho d kan zich wel angstig , onzeker of agressief voelen omdat hij zich niet goed voelt maar een hond beseft niet dat hij epilepsie heeft en is niet bang voor een eventuele aanval midden op straat .

Mensen worden daar wel bang voor en onzeker en durven soms hun huis niet meer uit en worden depressief . Dat heeft een hond niet

Ik heb nergens gemeld dat een hond/mens angst zou hebben. Wel eventueel pijn/ moeheid en eventueel hersencellen die eventueel kapot gemaakt worden. Bij een mens heb ik meegemaakt dat iemand in zijn kunnen behoorlijk achteruit ging. Zoals niet meer lopen, denkvermogen zware achteruitgang. Het lijkt me wel logisch dat je daar angst van krijgt trouwens. Ik durf niet te zeggen of dat risico in ieder hersengebied (dus ook m.b.t gedrag) gebeurd.

Sam heeft ook epileptische aanvallen (gehad) en is qua gedrag niet veranderd. Hij is eerder nog liever geworden en ruzie met andere honden heeft hij eigenlijk niet meer, wat eerder wel was met reuen bijv. Maar goed, Sam krijgt medicatie waardoor hij ook toch vaak honger heeft en altijd gericht is op mij en of ik snoepjes bij me heb, dus leidt hem soms ook wel af, als ik de situatie als spannend ervaar qua ontmoeting reuen.

Maar Sam logeert bijv. wel bij Morris, intacte reu. Dat zou eerder onmogelijk zijn geweest.

Sam krijgt ook Pexion. Goed instellen op medicatie wil niet zeggen dat aanvallen dan hier niet doorheen kunnen komen. Het wordt mogelijk beheersbaarder.

Wel vind ik Sam soms 'warrig'. Hij heeft niet altijd meer scherp, hoe e.e.a. zit. Kan rustig met rug naar de deuropening zitten, terwijl ik dan de deur naar me toe moet trekken, wil de deur open kunnen. Hij snapt dan niet dat het niet handig is wat hij doet, iets wat hij eerder absoluut wist. Maar ja, komt het van de epilepsie, komt het door de medicatie of komt het door ouderdom?

Moeilijk hoor!

Maar ik denk wel dat karakter en gedrag kan veranderen door epilepsie. Laat dit anders toch eens uitzoeken bij bijv. Mandigers, om te kijken wat mogelijk is of om gedrag te snappen in kader van epilepsie.

Heavy schreef:

Nanna schreef:

Heavy schreef:

Nanna schreef:Onder veldomstandigheden wordt soms melding gemaakt van agressie. Deze agressie is mogelijk gerelateerd aan de behandeling.

Hm. Het kan dus wel.
Wat een vreselijk dilemma. Die mensen zitten echt met dat gedrag van hun hond, balen er van als een stekker.

Andere medicatie proberen dan . CBD olie ?

Ik zal ze eens zeggen dat ze het met hun DA over andere medicatie moeten hebben, misschien weet die helemaal niet van die agressie af. CBD olie lijkt me niet echt meteen de eerste keus voor behoorlijk zware epilepsie Of bedoel je voor erbij?

Er zijn heel veel honden en kinderen met epilepsie die baat hebben bij CBD olie . Het zou mijn eerste keuze zijn

Zou dat voor jou ook afhankelijk zijn van de ernst van de epilepsie? Als de aanvallen nu mild zijn, snap ik wel dat je dat zou proberen. Maar bij ernstige epilepsie zou ik het eng vinden om van het gebaande (wetenschappelijke) pad te gaan.

De epilepsie kan ook een gevolg zijn van een tumor in de hersenen en die tumor zou ook de oorzaak van de gedragsverandering kunnen zijn..

Groetjes mirjam

Mijn epilepsie hond is wel degelijk veranderd, na een aantal aanvallen was het een totaal andere hond geworden.
Van de allerliefste hond ter wereld naar idd agressie vertonen, zelfs naar mij...

Heavy schreef:Klinkt een beetje raar misschien maar bij mijn dochter durf ik het niet maar bij een hond zou ik het wel durven .Maar dan naast de medicijnen en dan langzaam de medicijnen proberen af te bouwen . Hersenschade door epilepsie is trouwens veel zeldzamer dan epilepsie door hersenschade maar wordt wel vaak door elkaar gehaald .

De hond kan natuurlijk ook iets in zijn hoofd hebben groeien waardoor hij agressief is maar als hij in huis gewoon lief is denk ik dat niet . Eerder moeite met prikkels misschien

Moeite met prikkels kan zeker meespelen
Hersenschade door de toevallen gebeurt weinig volgens artsen.

Er kan ook sprake zijn van een tumor.

Ik zou in ieder geval wel met de arts overleggen of een verwijzing vragen naar een specialist.
Er zijn verschillende medicijnen tegenwoordig, dus hij kan overgezet worden op andere medicatie.
Op alleen cbd olie zetten zou ik niet durven bij een hond die ondanks medicatie flinke toevallen heeft.

Mijn hond is door de MRI en RX geweest, die had geen hersentumor, sterker nog, uit alle andere onderzoeken is niks, maar dan ook niks uitgekomen, we hadden zelfs igs en addisson laten testen.

Maar toen hij uit de narcose van de MRI kwam was ie op de uni al zo agressief dat het personeel daar hem niet meer kon benaderen, ik ben hem zelf uit de recovery moeten gaan halen.
Is schrikken kan ik je zeggen, ik herkende mijn eigen hond niet meer

Ja, Pexion en Pheno.
En dan de stesolid om hem uit de aanvallen te krijgen.

Sassy schreef:Mijn epilepsie hond is wel degelijk veranderd, na een aantal aanvallen was het een totaal andere hond geworden.
Van de allerliefste hond ter wereld naar idd agressie vertonen, zelfs naar mij...

hier precies hetzelfde. ook onberekenbaar. totaal andere persoonlijkheid geworden.

Maar als de gedragsveranderingen door de medicijnen en epilepsie komen dan zou je die veranderingen over de hele linie moeten zien. Die beperkt zich dan niet enkel tot andere honden lijkt mij maar zou overal spelen. Ook in huis en ook naar de eigenaren. Als dat niet zo is dan heeft het een andere oorzaak. Kan nog steeds wel met de epilepsie te maken hebben dat hij zichzelf wellicht onzekerder voelt bij andere honden en vandaar maar de eerste klap is een daalder waard theorie hanteert.

Cleva schreef:Het karakter...dat vind ik wel een brede.
Dat je enorm buiig kunt zijn van zowel epilepsie (ook zonder merkbare insulten) als sommige medicatie is wel bekend.

Ik heb meerdere cliënten met epilepsie gehad. Een jonge vrouw van van 23, doorgaans een heel lieve dame. Druk met haar konijntjes en het uitwisselen van onzinnige spulletjes op marktplaats.
Zachtjes aankloppen en zeker niet bellen want als ze snachts een insult heeft gehad vreet ze je met huid en haar op. Dan moet iedereen alleen nog maar WEG!
Als je dat niet respecteert geloof ik best dat ze daadwerkelijk agressief zou kunnen worden.

Ik heb er meer gekend die echt niet normaal aanspreekbaar zijn in de uren voor of na een insult.
Zoals ik het begrijp is het een beetje de moeder van alle uitputtingen.


Wat medicatie betreft werkt deze natuurlijk op een vrij directe manier in op de hersenfuncties want dat is het zieke orgaan. Dat komt de beschaving ook al niet ten goede.

Dit komt best vaak voor. Bij een cliënt van mij is de agressie onderdeel van de aanval.
Maar medicatie maakt ook erg veel uit. Een wisseling van medicatie naar een ander merk omdat vermoed werd dat de depacine niet meer echt goed werkte resulteerde ook in agressief/destructief gedrag. Weer terug naar de oude medicatie zorgde er voor dat dit gedrag verminderde. Epilepsie is een moeilijke aandoening waarbij je niet zomaar even de medicatie goed hebt ingesteld of zomaar op elk moment van de dag mag geven. Via bloed onderzoek kun je zien of de spiegel in het bloed goed is.

Dat wat eerder werd gezegd dat hersencellen afsterven is overigens niet altijd waar dit ligt aan de mate van zuurstofgebrek bij de aanval. (tonische fase) Juist bij het schokken wat wij vooral erg vinden wordt vaak wel "gewoon" geademd.

Onze WSL had primaire epilepsie, de aanvallen waren heel hevig en langdurig. Na elke aanval knapte hij ogenschijnlijk weer gewoon op en was weer de clown maar je merkt wel degelijk subtiele veranderingen. Hij leek stilaan een plaat voor zijn kop te krijgen, deed dingen die hij eerder nooit deed en liet zich daarin ook niet corrigeren, hij leek het gewoon niet te snappen.Gelukkig is hij nooit agressief geworden, ook niet toen we medicatie zijn gaan geven.
Maar dat hielp allemaal niet, het was voor zowel de hond als voor ons geen leven.Ik schoot nog jaren later overeind als ik dacht het geluid van krabbelende poten te horen. En de aanvallen waren zelfs voor zo'n oersterke jonge hond nog slopend.

Ruim 45 jaar geleden hadden wij een dwergpoedel met epileptie.
Dat waren tijden dat er geen medicijnen tegen waren.
Ze kreeg regelmatig behoorlijke aanvallen. Helemaal verstijven, spastisch bewegen, kwijlen en ontlasting laten lopen.
Die aanvallen duurden zo'n 10 minuten en vlak na de aanval was ze erg gedesoriënteerd en dat had het moment kunnen zijn van gedragsverandering.
Bij onze poedel liep dat af met zichzelf schoonlikken en daarna in diepe slaap vallen.
Een echte gedragsverandering liet ze destijds niet zien.
Hond is er ondanks alles wel 16 jaar mee geworden.

Doet mij afvragen of het onderdrukken van echte epileptische aanvallen met chemische troep wel goed is voor een hond.
Zolang het om puur en alleen epilepsie gaat en niet om aanvallen door andere oorzaken kan een hond volgens mij goed leven.