Het HondenForum

Ach ja, waarom niet nog een topic over castratie, is ook zo'n onuitputtelijk onderwerp

Ik heb een volle reu, nooit zelfs maar overwogen hem te laten castreren. Hij is niet makkelijk maar het meeste wat hem lastig maakt is niet hormoongerelateerd.

Maar nu las ik de andere recente topics over castratie iemand die zei dat haar reu na castratie bereikbaarder was geworden, meer openstond voor training (weet even niet meer wie). En toen gingen bij mij ineens allemaal zachte, zoete belletjes rinkelen, en pastelkleurige bloemetjes dwarrelen. Stel je voor, alleen het idee al, dat mijn reu bereikbaarder zou worden buiten, dat zou zo fantastisch zijn dat ik het niet meer los kan laten.

Tuurlijk ga ik hem niet zomaar laten castreren voor zo'n vaag beeld van positieve verandering dat hoogstwaarschijnlijk helemaal niet reëel is. Maar toch zou ik weleens willen weten wat castratie zou doen bij hem, en dan door middels van een chip.

En omdat vage 'ze zeggen dat'-verhalen (als zou de chip een andere uitwerking hebben) nooit zo tot me doordringen, stel ik de vraag hier: wie heeft zijn reu eerst chemisch laten castreren en daarna echt, en wat was het verschil tussen de twee, zo het er al was?

Dat laatste ben ik ook heel nieuwsgierig naar.
Ik meende dat bij een chip alle testosteron weg was en bij echt castratie niet.
En dat zou toch een verschil in gedrag kunnen geven.

Nou, hele forum aan de castratie.

Hylos schreef:Dat laatste ben ik ook heel nieuwsgierig naar.
Ik meende dat bij een chip alle testosteron weg was en bij echt castratie niet.
En dat zou toch een verschil in gedrag kunnen geven.

Nou, hele forum aan de castratie.

Had jij je hond niet chemisch laten castreren? En zo ja, wat was het effect daarvan?

Hier een reu een chip laten zetten voor een half jaar de suprelorin. Dit vanwege uitval gedrag en als hij uitviel was hij heel moeilijk weer terug te krijgen. Ook zat hij in de rode zonde binnen een paar tellen, en zodra je het eerste signaal zag was je eigenlijk al te laat.

Hij was 2 jaar, ik geen voorstander van castratie maar dat opvliegende waren we echt zat. Wel dingen geprobeerd maar helaas. Dan toch maar een chip. Met die chip deed hij ook wel wat uitvliegen maar met een uh was het weer klaar. Hij was niet meer obsessief onze teef de oren aan het soppen, met training niet meer zo hyper maar wel nog steeds graag aan het werk. Al met al positief, en chip werkte bij hem bijna een jaar. Ik dacht eerst dat het uitgewerkt was eerder maar dat hij geleerd had dat zo opvliegend te zijn niet nodig was. Echter begon hij oud gedrag weer terug te krijgen, we hebben de keuze gemaakt om te castreren. Nog steeds ben ik niet voor castratie maar bij onze hond heeft het rust in het hoofd gegeven.

Een uitlaathond van mij, een boxerreu van een jaar of 8 toen, kreeg ook steeds een chip. Hij kreeg het vanwege prostaatproblemen geloof ik, maar de invloed op zijn gedrag was aanzienelijk.
Waar hij normaal compleet in zijn eigen wereld rondliep (let wel dit waren losloopstukken in de stad, dus geen bos met wild ofzo) en zich behoorlijk liep op te blazen bij het zien van andere reuen, was hij met de chip veel meer voergericht (normaal dus totaal niet) dus je kon hem gewoon los hebben lopen want hij kwam meteen voor een koekje. Dan keek hij niet meer om naar andere reuen. Dus ja dat was bij hem een behoorlijk verschil.

Ohja, zonder chip totaal tevengeil, met chip was het prima te doen.

runninggirl schreef:Een uitlaathond van mij, een boxerreu van een jaar of 8 toen, kreeg ook steeds een chip. Hij kreeg het vanwege prostaatproblemen geloof ik, maar de invloed op zijn gedrag was aanzienelijk.
Waar hij normaal compleet in zijn eigen wereld rondliep (let wel dit waren losloopstukken in de stad, dus geen bos met wild ofzo) en zich behoorlijk liep op te blazen bij het zien van andere reuen, was hij met de chip veel meer voergericht (normaal dus totaal niet) dus je kon hem gewoon los hebben lopen want hij kwam meteen voor een koekje. Dan keek hij niet meer om naar andere reuen. Dus ja dat was bij hem een behoorlijk verschil.

Ohja, zonder chip totaal tevengeil, met chip was het prima te doen.

Dat klinkt goed, maar ik bedoel eigenlijk het verschil tussen chemische en echte castratie. Ofwel: in hoeverre is chemische castratie een goede voorspeller van wat definitieve castratie zal doen?

Waar lieten ze de boxer eigenlijk niet echt castreren?

*Wolf* schreef:

runninggirl schreef:Een uitlaathond van mij, een boxerreu van een jaar of 8 toen, kreeg ook steeds een chip. Hij kreeg het vanwege prostaatproblemen geloof ik, maar de invloed op zijn gedrag was aanzienelijk.
Waar hij normaal compleet in zijn eigen wereld rondliep (let wel dit waren losloopstukken in de stad, dus geen bos met wild ofzo) en zich behoorlijk liep op te blazen bij het zien van andere reuen, was hij met de chip veel meer voergericht (normaal dus totaal niet) dus je kon hem gewoon los hebben lopen want hij kwam meteen voor een koekje. Dan keek hij niet meer om naar andere reuen. Dus ja dat was bij hem een behoorlijk verschil.

Ohja, zonder chip totaal tevengeil, met chip was het prima te doen.

Dat klinkt goed, maar ik bedoel eigenlijk het verschil tussen chemische en echte castratie. Ofwel: in hoeverre is chemische castratie een goede voorspeller van wat definitieve castratie zal doen?

Waar lieten ze de boxer eigenlijk niet echt castreren?

Ik heb geen idee... hij heeft in die periode 2x een chip gehad geloof ik. Ik weet niet of hij daarna nog is gecastreerd. Hij had nogal wat klachten dus kan best zijn dat ze dat niet wilden ivm narcose ofzo.

En sorry, heb dus je vraag niet goed gelezen. Is al een lange dag enzo.

Wij hebben Dux eerst chemisch laten castreren en daarna gelijk definitef laten castreren.
Ik zou het zelfde typen als joyce.
Dux was echt fel tegen honden, met name reuen en was echt slecht bereikbaar.
Voordat de chip uitgewerkt was hebbn wij hem definitef laten castreren.
Ik heb naar mijn idee weinig verschil gemerkt in chemische en definitieve castratie.

Cleva schreef:Castratie werkt niet in op de zintuigen dus een hond wordt niet ineens "meer bereikbaar".

Op zich is geslachtsdrift van de reu best een grote factor dus als je dat fenomeen uitsluit heb je een iets makkelijker hond maar een goed opgevoede hond heeft amper nog de keuze om niet te luisteren.
Waarschijnlijk is je hond gewoon verwend.

Niets mis met een verwende hond, "liever verwend dan verwaarloosd" zeiden de Gooische Meisjes.
Maar verwende honden luisteren inderdaad minder goed. Ze weten onbewust dat jij de gaten wel dicht en dat na de wandeling met wangedrag de bak voer gewoon nog steeds komt.

Veel honden worden gecastreerd omdat ze zogenaamd hyperseksueel zijn maar dat komt ook weer ergens vandaan.
Het is maar net hoeveel tijd en zin jij als baas hebt om er mee te leven en te werken.
Weet wel dat alle mannelijke topsporthonden intacte reuen zonder chip zijn. Het kan wel gewoon. Ook met jouw hond.

Denk er eens over na om je hond tijdens het wandelen te voeren in plaats van erna en helemaal in plaats van er voor. Er gewoon voor laten werken.
Dan ben je voor een groot deel af van de slechte bereikbaarheid.

Zit wel wat in, maar volgens mij stel je het te simpel. Het is ook (vooral?) een kwestie van raseigenschappen. En van verleden. Ik heb ditzelfde eerder meegemaakt met mijn teef, ook uit Spanje. In mijn ervaring hebben jonge Spaanse asielhonden een achterstand. Ze hebben geen echte puppentijd gekend, niet in de zin van dat ze gewoon lekker jonge hond mochten zijn. Daardoor worden ze veel later volwassen. Mijn teef werd dat pas vanaf zes, zeven jaar. Mijn reu is nu ook nog net een puber, met zijn vier jaar. Buiten overal aandacht voor, alles willen ontdekken, alles leuker dan het baasje. Bijna nog een grote pup.

Ik heb wel veel met hem getraind, maar hij houdt niet van commando's, dan kijkt ie verstoord en gaat gapen. Hij wil niet moeten komen, moeten blijven, moeten zitten, als hij buiten loopt. Buiten wil hij de omgeving ontdekken, verkennen, in de gaten houden. Voer is buiten niet zo interessant. Krijgt ie al het voer buiten, dan wordt het wel wát interessanter, maar als ie z'n beloning binnen heeft richt ie zich weer helemaal op de omgeving, alles in de gaten houden. Teef in de gaten houden, ziet zij een muis, dan moet hij er ook heen. Ziet hij een hond, dan moet ie erheen. En al het andere wat hij nog ziet waar ik geen idee van heb. Dat maakt het moeilijk om zijn (behoorlijk grote) portie voer (deels kvv) buiten te geven. Waardoor hij eenmaal weer thuis constant honger had. Waarop ik hem maar weer binnen ging voeren.

Ik geloof je wel meteen als je zegt dat castratie hier geen oplossing voor is. Dat denk ik ook niet. Maar ik ben wel benieuwd of daar nog wat winst is te boeken, dat ie bijvoorbeeld wat minder reactief wordt, wat meer rust krijgt. En dan zou ik altijd eerst chemisch proberen.

Dit gezegd hebbend, ga ik nog eens nadenken over het buiten voeren. Ik was hier, zoals gezegd een tijdje mee gestopt. Maar zou het wel weer deels kunnen oppakken, met een dummy of zo. Even over peinzen. Wat bij hem denk ik toch meer zou helpen, is een paar maanden aan de lange lijn houden. Dan heeft ie geen andere keus dan komen, wat een automatisme moet worden. Maar ook dat is lastig vol te houden met zo'n energieke hond die ook aan de 10 meterlijn z'n energie niet goed kwijt kan.

Ik loop een beetje in kringetjes rond. 't Is allemaal wel te doen, maar het zou veel beter kunnen. Ik ga er wel uit komen. Of het is even de paar jaar afwachten tot ie vanzelf wat rustiger wordt. Ben er even wat meer mee bezig omdat er weer wat vervelende dingen zijn gebeurt deze week.

Cleva schreef:

*Wolf* schreef: En van verleden. Ik heb ditzelfde eerder meegemaakt met mijn teef, ook uit Spanje. In mijn ervaring hebben jonge Spaanse asielhonden een achterstand. Ze hebben geen echte puppentijd gekend, niet in de zin van dat ze gewoon lekker jonge hond mochten zijn. Daardoor worden ze veel later volwassen.

Hou daar maar alvast mee op.
Begrip hebben is mooi maar het is geen oplossing.

Geen oplossing, maar wel nodig in het grotere geheel. Een jongvolwassen hond die in Spanje z'n eigen gang mocht gaan op straat en nooit enige opvoeding heeft gehad kun je niet vanzelfsprekend dezelfde training geven als een herderpup die je zelf uit het nest hebt gekozen. Grote kans dat dat niet werkt. En dan moet je verder gaan kijken, naar iets wat wel werkt voor jouw hond met zijn specifieke achtergrond. Kan zomaar heel wat lastiger en tijdrovender zijn dan die herderpup.

Overigens wel bedankt voor het meedenken, ik lees het echt aandachtig en kan zomaar zijn dat ik er morgen (of volgende week) iets mee ga doen.

Cleva schreef: Veel succes.

Dankjewel!

*Wolf* schreef: En omdat vage 'ze zeggen dat'-verhalen (als zou de chip een andere uitwerking hebben) nooit zo tot me doordringen, stel ik de vraag hier: wie heeft zijn reu eerst chemisch laten castreren en daarna echt, en wat was het verschil tussen de twee, zo het er al was?

Bij Lou werd zijn vacht pas lelijk na de echte castratie. Toen werd hij ook dik :p

Qua gedag was het klappertanden en loopse teefjes zoeken voorbij na de chemische castratie en dat bleef uiteraard ook na echte castratie zo.

Heavy schreef:Als je denkt dat hormonen in de weg zitten zou je ook dit kunnen proberen . Als ik had geweten dat dit bestond dan had ik dit ook gedaan maar hoorde er pas later van .

https://www.huisdierplein.nl/hond/gesla ... 4_P748988/

Ik hoor daar inderdaad goede resultaten van. Elco en Gait zijn niet lastig qua hormonaal gestuurd gedrag, maar anders zou ik die druppels inderdaad een kans geven

Ik heb die druppels gebruikt, werkte inderdaad goed want hij had geen aandacht voor een loops teefje dat we tegenkwamen (waar hij normaal de hele verdere wandeling vast had gemoeten). Maar het was ook weer snel (een paar weken) uitgewerkt, dus dat heeft verder weinig zin.

Maar het zijn niet zozeer de hormonen die het lastig maken, maar eerder het z'n eigen weg gaan, geen aandacht voor mij, maar wel voor geurtjes, andere honden, alles wat beweegt... noem maar op. Als ik het zo teruglees denk ik niet dat castratie, chemisch of niet, iets verbetert, zeker niet als ik ervaringen van anderen lees, waarbij de hond toch meer hormoongerelateerde problemen had.

Ik heb mijn hond eerst chemisch laten castreren (chip) voor de definitieve castratie.

Hij was 5 jaar oud en we waren al 4.5 jaar bezig met hem, maar doordat zijn focus alleen maar op andere reuen lag, was hij dus onbereikbaar
(ja onbereikbaar ).
Hij zag overal gevaar of een aanval en zelfs bij het ruiken van een plasje van een andere reu, ging hij compleet uit zijn plaat.
Training hielp niet, de lekkerste verse rookworst interesseerde hem geen hol (en hij is dol op eten, niet normaal).
Zo gespannen, dat hij zelfs met kramp in zijn poten soms niet verder kon lopen. Hij werd pas weer kalm zodra hij thuis was, dan was hij weer
een relaxte hond. Kortom: niet te doen.
Ik wilde niet castreren, mijn man zei 'je bekijkt het maar, ik breng hem hoogst persoonlijk, want ik laat hem niet meer uit.

Tot de tussen oplossing gekomen van chemische castratie en kijken wat dat doet.
Nou, de eerste paar weken waren rampzalig, want het werd alleen maar erger, maar dat schijnt vaker voor te komen. Daarna, echt van de
ene op de andere dag was hij ineen relaxter en reageerde zowaar op commando's, correcties en beloningen.
Dat hebben we doorgezet en we hebben de maanden daarop getraind en nog meer getraind en het ging steeds beter.
De hond zelf werd vrolijker, ging zelfs wat rennen en spelen buiten, iets wat hij nooit deed omdat hij alleen maar gespannen was buiten.

En toen... was de chip uitgewerkt en kwam het hele gedrag van daarvoor weer terug en was ik ook overtuigd dat het voor iedereen beter
was om hem te castreren.
De werkelijke castratie had dezelfde uitwerking als de chemische castratie.
Ik vind het nog altijd zonde dat zijn ballen eraf zijn, maar het was gewoon geen doen. Hij was over niet seksueel overactief ofzo, ook niet
compleet getikt bij loopse teven (ja hij reageerde erop, maar allemaal prima te doen). Bij hem was dus echt het probleem die andere reuen
en de enorme gespannenheid die dit bij hem opriep en bovendien ook het gevaar, want er waren natuurlijk tig reuen die zijn gedrag echt
niet pikten (en terecht).

@Caro. Jij had wel een heel duidelijke reden om je reu te laten castreren zeg Dat was je hem bijna wel verplicht. Kan me ook wel voorstellen dat je denkt: hadden we veel eerder moeten doen.

Maar wat ik tot nu lees, zat er geen verschil tussen chemische en daadwerkelijke castratie.

Bowie is twee keer chemisch gecastreerd en daarna 'echt' gecastreerd. De uitwerking is hetzelfde bij hem. Het gedrag is na de chemische castratie niet eerst verergerd, zoals je weleens hoort.
Zijn omgang met andere reuen is 100 % verbeterd en dat maakt het wandelen voor iedereen een stuk leuker. Ook eet hij beter, het was een slechte eter dus dat is alleen maar makkelijk.
Ik zou het zo weer doen in ieder geval.

*Wolf* schreef:@Caro. Jij had wel een heel duidelijke reden om je reu te laten castreren zeg Dat was je hem bijna wel verplicht. Kan me ook wel voorstellen dat je denkt: hadden we veel eerder moeten doen.

Maar wat ik tot nu lees, zat er geen verschil tussen chemische en daadwerkelijke castratie.

Hij is inmiddels bijna 11 jaar, maar loopt nu dus gewoon los tussen andere honden in vrij druk losloop gebied
Bij een enkele reu doe ik hem nog even aan de lijn, er zijn nog (van beide kanten) een paar 'vijanden', maar bij 49 van de 50 honden
gaat het prima. En aan de lijn doen is dus echt alleen maar 'Puchu wachten, riempje' en hij staat stil, ook al ziet hij die andere vijand reu.
Niks hysterisch gedoe, hooguit een blaf.
Er wordt ook absoluut niet op hem gereden (wat je weleens hoort), hij zou dat ook echt niet pikken, want een doetje is het zeker niet geworden.
Nadelen? dikker worden en daar had hij altijd al aanleg voor, dus dat moeten we echt altijd in de gaten houden.

ZivaNomi schreef:Ik heb geen ervaring, maar mijn schoonfamilie wel. Ze hebben een labradorkruising reu die altijd al gek was op de ladies en van streek was als er een loopse teef ergens in de buurt heeft gelopen. Toen hebben ze hem als dekreu ingezet en sindsdien was het drama. Hij is 2 jaar oud en dus bij deze hebben ze chemische castratie gedaan en dat arm beest is helemaal gek geworden. Hij piept al 4.5 weken constant, de hele dag door. Drie keer naar de DA, niks mis met hem. Maar hij is helemaal van streek sinds de chemische castratie en er is geen manier om hem rustig te krijgen. Al weet ik natuurlijk niet wat zij met hem doen, Dus daar kan ik moeilijk over vertellen. Maar ze zijn in ieder geval blij dat ze hem niet gelijk lieten castreren want dit is niet te doen.

Als hij die chip pas 4,5week heeft, kan dat nog verbeteren. De eerste weken is er een toename van testosteron, daarna neemt het af.

Verstuurd vanaf mijn SM-T580 met Tapatalk

Heavy schreef:
Als je hond alleen maar slecht luistert buiten dan is het een ander probleem . Is het een jachthond ?

Reactief gedrag, prikkelgevoelig, slecht luisteren, alles in de gaten willen houden, overal op af willen, bord voor z’n kop, eigenzinnig, zie hierboven voor zijn verleden. Behoorlijke portie jachtinstinct ja.

Had ie maar veel hormoongerelateerde problemen, denk ik soms. Dan is een chemische castratie makkelijker geprobeerd. Nu zal het iets kunnen uithalen maar de nadelen kunnen groter zijn dan de voordelen.

Heavy schreef: Het is natuurlijk wel het hele plaatje . Neus op de grond , veel snuffelen, niet door willen lopen maar snuffelen aan elk grassprietje maar dat is buiten . Binnen zijn er ook problemen . Janken , joelen , niet eten , kwijlen en hijgen . Boze buren enz

Ik zou bij al deze problemen zeker de Puur Hypersex proberen. Heb het jaren geleden gegeven aan een buldogreu die overal op reed, op de kat aan toe, en die is er voor de rest van zijn leven vanaf geweest.

ZivaNomi schreef:Ik heb geen ervaring, maar mijn schoonfamilie wel. Ze hebben een labradorkruising reu die altijd al gek was op de ladies en van streek was als er een loopse teef ergens in de buurt heeft gelopen. Toen hebben ze hem als dekreu ingezet en sindsdien was het drama. Hij is 2 jaar oud en dus bij deze hebben ze chemische castratie gedaan en dat arm beest is helemaal gek geworden. Hij piept al 4.5 weken constant, de hele dag door. Drie keer naar de DA, niks mis met hem. Maar hij is helemaal van streek sinds de chemische castratie en er is geen manier om hem rustig te krijgen. Al weet ik natuurlijk niet wat zij met hem doen, Dus daar kan ik moeilijk over vertellen. Maar ze zijn in ieder geval blij dat ze hem niet gelijk lieten castreren want dit is niet te doen.

Bij Lou begon de chemische castratie pas na 10 (!!) weken te werken.

Minder machogedrag, piemel die niet meer vuil word, beter luisteren en meer aandacht baasje, iets rustiger, rijgedrag minder

Enkel positief dus (niet mijn hond maar 1 die ik goed ken)

Heavy schreef:

*Wolf* schreef:

Heavy schreef: Het is natuurlijk wel het hele plaatje . Neus op de grond , veel snuffelen, niet door willen lopen maar snuffelen aan elk grassprietje maar dat is buiten . Binnen zijn er ook problemen . Janken , joelen , niet eten , kwijlen en hijgen . Boze buren enz

Ik zou bij al deze problemen zeker de Puur Hypersex proberen. Heb het jaren geleden gegeven aan een buldogreu die overal op reed, op de kat aan toe, en die is er voor de rest van zijn leven vanaf geweest.

Hij is al gecastreerd

Ja weet ik. Ik bedoelde meer: mocht ik/je/iemand een hond met al deze problemen hebben. Was niet zo duidelijk

Heavy schreef:

Cleva schreef:Ik zou gewoon ergens gaan wandelen waar niet dertig loopse teven rondkruipen.

Nou dat niet alleen . Als ik lees dat hij zoveel stress opbouwt / beleeft tijdens een wandeling zou ik eens ipv 3 keer een uur . 3 keer een half uur gaan lopen . Minder lang wandelen dus.

Ik geloof niet dat ie echt stress opbouwt. Hij is gewoon heel alert op alles om zich heen. Eenmaal thuis is ie na een goede wandeling tevreden en voldaan.

Loopt ie daarentegen (te) kort, dan is ie binnen snel weer wakker en wordt dan rusteloos, incl. gapen en niesen. Wat ik al zei, 't is net een grote pup, de wereld is spannend en moet ontdekt.

Edit: ervan uitgaande dat dit over mijn reu gaat, want er loopt nu e.e.a. door elkaar.

Wolf bij Juul was ook geen sprake van seksueel gedrag. Loopse teven nooit last van gehad, geen gejoel, heel soms maar klappertanden. Maar reuen tegen komen was heel wisselend, zelfs bij sommige teven flipte hij. Prikkelgevoelig was hij wel heel erg, maar trainen was wel te doen. Alleen als hij los was en hij wilde ergens op klappen dan kreeg je hem niet terug geroepen.

joyce83 schreef:Wolf bij Juul was ook geen sprake van seksueel gedrag. Loopse teven nooit last van gehad, geen gejoel, heel soms maar klappertanden. Maar reuen tegen komen was heel wisselend, zelfs bij sommige teven flipte hij. Prikkelgevoelig was hij wel heel erg, maar trainen was wel te doen. Alleen als hij los was en hij wilde ergens op klappen dan kreeg je hem niet terug geroepen.

Hier herken ik wel een beetje mijn reu in. Qua seksueel gedrag is ie niet hyper, maar gewoon gemiddeld denk ik. Sommige geurtjes zijn interessant, maar loopse teven zijn verder geen probleem, behalve dan als we er een tegenkomen maar dat gebeurt niet vaak.

Qua reuen: enkel jonge ongecastreerde zachtaardige reuen (opvallend vaak goldens en ook wel labradors). En soms opdringerig gedrag tegen lekker ruikende gecastreerde reuen.

Wat mij van (chemische) castratie een beetje zorgen baart is dat ie nu voorspelbaar is. En dan kan dan veranderen, dat ie een wisselende voorkeur krijgt voor alle reuen en teven.

*Wolf* schreef: Maar het zijn niet zozeer de hormonen die het lastig maken, maar eerder het z'n eigen weg gaan, geen aandacht voor mij, maar wel voor geurtjes, andere honden, alles wat beweegt... noem maar op. Als ik het zo teruglees denk ik niet dat castratie, chemisch of niet, iets verbetert, zeker niet als ik ervaringen van anderen lees, waarbij de hond toch meer hormoongerelateerde problemen had.

Ik herken mijn DH reu Kailen heel erg in wat je schrijft, en die was al gecastreerd toen ie bij ons kwam. De hele wereld is interessanter dan zijn eigen roedel. Alles wil hij zien, ontdekken en overal naar toe. EN dat is dan zo'n zogenaamd makkelijke, baasgerichte herder hé?

Op eigen erf is ie dat zeker, dan sta ik in het middelpunt van de belangstelling en wil ie ook graag iets doen voor wat lekkers. Maar de poort uit betekent voor hem: we gaan op jacht. Hij is dan totaal niet geinteresseerd in iets lekkers, speeltjes, spelletjes of wat je ook maar kunt verzinnen. Je kunt je verstoppen of weg lopen wat je wilt; hij gaat zijn eigen goddelijke gang. En jagen vindt ie het mooiste wat er is, doden zal hij ook.

Het duurde een paar jaar voordat ik zijn knopje had gevonden, maar het lukt me nu zeg maar voor 90% om hem in het gareel te houden. Zelfs als er een paar reeen over het pad springen en hij zet de achtervolging al in, kan ik hem nog terugroepen
Hoe? Simpelweg door te eisen dat ie naar me luistert. Hij wil (buiten) he-le-maal NIET voor mij 'werken' maar bepaalde commando's mogen gewoon niet genegeerd worden.
Als ik zeg 'kom', dan is dat een uitnodiging om mee te gaan. Voor de meeste honden meer dan voldoende. Niet voor hem; hij heeft dan een keuze en doet navenant dat ie zin heeft. Zeg ik 'hier' dan is er geen keuze meer en heeft ie het te doen. Ik houd er eerlijk gezegd niet zo van, die Nazi praktijken, maar goed, wat werkt dat werkt
Ik hanteer hele stricte regels met hem (bv verplicht op het pad blijven) en dat lijkt hem goed te doen. Hij weet wat er van hem wordt verwacht en daar wil hij wil gehoor aan geven. En al zit ie er niet op te wachten, toch zal ik hem altijd belonen voor goed gedrag. Stukje bij beetje lijkt ook dat te gaan snappen

Ik geloof trouwens ook dat het ergens in het verleden is ontstaan, naast zijn al bestaande eigenzinnige karakter. Hij heeft naar dat ik weet al drie baasjes gehad (plus 2x asiel) voordat ie hier kwam. Hij zal dus wel geleerd hebben zich niet al te veel aan te trekken van mensen en een soort van onthechting ten aanzien van de roedel. Hij is hier nu ruim 3 jaar, en groeit nog steeds daarin. Trekt zich nu wèl wat aan van wat de roedel doet, en voelt zich er meer deel van.

Dus blijf zoeken naar dat knopje bij jouw hond want ik heb nu zelf gezien hoe ogenschijnlijk kleine veranderingen grote gevolgen hebben. In Kailens geval is dat ie zich graag de wet voor laat schrijven, maar daar zal ik ook heel consequent in moeten blijven, anders gaat ie zelf keuzes maken. Bij windhond lizzy is het precies andersom: die laat zich absoluut niet commanderen, maar als je haar de keuze geeft snoepje of achter neus aan, dan gaat ze voor het gemak van het snoepje . Als ik wil dat mijn twee jagende honden bij mij komen, dan moet ik de één een hele grote bek geven, en de ander met zoetgevooisde stem paaien

Spikey heeft 2x een chip gehad voor hij werd gecastreerd. 1x chip zeer positief hij wilde weer spelen met Laika het was weer een leuk stelletje zeg maar. 2e keer negatief hij moest niets meer van laika hebben en reageerde soms, niet altijd, zeer agressief op haar. Hij gromde niet naar haar maar trok zijn lippen op en sliste als een slang. Ik kan je vertellen dat is enger dan grommen.

Na de uitwerking van de chip weer hyper seksueel gedrag wat hij meende op Laika te moeten bevredigen. Toch voor castratie gekozen en gelukkig heeft dat uitgepakt zoals de eerste chip. Weer twee heerlijk spelende hondjes, buiten is hij nog steeds een haantje trouwens daar is zijn gedrag niet tot nauwelijks veranderd.

Heavy schreef:Wat is precies het probleem dan ? Want je schrijft dat ze 3 keer per dag een uur moeten wandelen want anders zijn ze druk en onrustig in huis . Maar als je dan met ze wandelt gebeuren er ook vervelende dingen . Wat voor vervelende dingen ? Vechten met andere honden? Schapen aanvallen? Vervelend gedrag tegen andere honden?

Gaat het alleen om de reu of allebei? Je schrijft dat de reu binnen en buiten nogal bemoeierig is . Kap je dat af? Ga je wel eens met reu of teef apart op pad? Ik heb dat wel met mijn reu gedaan. Anders had ik natuurlijk nooit kunnen trainen op het hier blijven en wachten enz .

Samen gaan ze keten namelijk en nog steeds hoor daarom laat ik ze apart uit

Probleem is te complex om uit te leggen, dat zal alleen maar nieuwe vragen en onduidelijkheden oproepen, zeker bij mensen die dit soort honden nooit hebben ervaren en dat zijn de meesten Ik vraag ook niet om oplossingen, die zijn er niet, en alle tips die worden gegeven of zouden kunnen worden gegeven ken ik al en heb ik toegepast.

Ik heb twee van dit soort honden, met de teef is het goedgekomen maar dat heeft jaren van zoeken en investeren in training gekost. Dus ik ben geen groentje op dit gebied en weet heel goed wat ik zou moeten doen: mijn reu de kans niet geven om de fout in te gaan, dus altijd aan de lange lijn maar dat houd ik toch niet vol. Dan in ieder geval heel zorgvuldig gebieden uitkiezen waar hij veilig los kan.

Ik kijk ook altijd wel naar mijn eigen rol in het geheel en als het fout gaat, ben ik uiteindelijk de hoofd-'schuldige'. Recentelijk heb ik het uitvalgedrag van de ene op de andere dag, patsboem, gestopt door hem binnenshuis één enkel privilege te ontzeggen. Het zal schelen dat ik eerder al BTA-training (ja, echt BTA, niet BAT ) met hem had gedaan, dus de basis was gelegd, maar hij was weer terug naar af gegleden en viel weer uit naar zelfs het kleinste teckeltje aan de overkant van de straat. Dus ik ben me ook heel goed bewust van mijn eigen aandeel en vond het mooi te ontdekken hoe zo'n fors probleem zo simpel kan worden opgelost.

Verder, wat betreft de exacte problemen: laatst dacht ik dat het wel aardig zou zijn als frisse tegenhanger van de brave forumhondjes een topic te openen over ongehoorzame hondjes en wat die zoal aan kattenkwaad hebben uitgehaald. Maar toen bedacht ik dat alleen al na mijn eigen bijdrage het forum al zou crashen