Scarlett schreef:Maar als je hond LM heeft en hij knapt op, is het toch logisch dat je anderen een hart onder de riem steekt. Moet je die mensen dan meteen voorbereiden op het ergste?
Ik heb dus ook een LM hond die heel goed (tot nu toe) op de Glucantime-kuur heeft gereageerd en nog steeds op de Allupurinol staat (titer was 3200).
Helaas ken ik 2 honden (uit mijn prive-leven) die gestorven zijn aan Ehrlichia.
Dus ik had wel degelijk angst, schrik, wanhoop, maar heeft bij ons heeft de behandeling goed uitgepakt voor zover nu zichtbaar.
Dus de ziekte word niet onderschat, alleen je hebt hoop en als je werkelijk verbetering ziet...ja, dat jubel je.
Zijn de honden die het niet halen, mogelijk honden waarbij de ziekte niet op tijd ontdekt of erkend is? Ik heb ook zo moeten zeuren om tests...mijn da dacht dat het niet mogelijk was dan Charley LM had.
Ik vind wel dat de dierenartsen er meer alert op moeten zijn, net zoals met de Lymm-teek.
Natuurlijk mogen er jubel verhalen zijn, graag zelfs
Waar het mij om gaat, is dat er op diverse sites van stichtingen vaak te makkelijk over gedaan wordt. Dat behandeling met medicijnen goed mogelijk is en de hond meestal nog een prima leven is.
Verder staan er allerlei symptomen, ook prima, maar er staat niet bij dat een hond nauwelijks tot geen symptomen hoeft te hebben.
Bij Ehrlichia staat zelfs meestal dat het na een antibioticakuur genezen is
Moritz had nauwelijks symptomen. Het enige symptoon dat hij had, was af en toe diarree een paar maanden voordat zijn ziekte vastgesteld werd.
Hiermee ben ik naar de dierenarts gegaan en mij werd toen aangeraden zijn eten aan te passen. Dit heb ik gedaan en de diarree verdween volkomen.
Maanden later begon hij wat te vermageren en toen ben ik weer naar de dierenarts gegaan en één dag voor de afspraak begon ineens zijn oog te verkleuren. Toen werd duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was en na onderzoeken bleek hij dus Ehrlichia te hebben.
Dit is dus pas ontdekt 4 jaar nadat hij in Nederland is gekomen. Al die tijd is hij nooit ziek geweest, ik zei zelfs altijd 'dat is zo'n gezonde hond, die wordt 16 jaar'!
En ik ben niet blind, in tegenstelling zelfs: ik ben enorm 'mieperig' met mijn honden.
Natuurlijk had ik iets gelezen over de aandoeningen, maar overal las ik 'manken, bloedingen, kale randen om ogen, wonden die niet genezen', enz. enz. Niets van dit alles mankeerde Moritz.
Wat ik al zei: hij had een beetje diarree af en toe en (helaas pech) ging dit over toen ik zijn voeding aanpaste.
Toen hij begon te vermageren waren we dus al te laat: hij begon eerst lichtjes te vermageren en toen ben ik naar de dierenarts gegaan en toen werden de testen gedaan (en dan moet je nog een week wachten op uitslag). In die week werd hij zieker en zieker, dit ging razendsnel, dat is echt onvoorstelbaar hoe snel dat gaat.
Uiteindelijk aan de antibiotica en hij knapte zienderogen op, wij waren ook in jubelstemming! En toch, zijn bloed was nog te slecht en i.p.v. neusbloedingen wat je meestal ziet, kreeg hij hersenbloedingen met als gevolg epilepsie waar hij niet meer uitkwam en we moesten hem in laten slapen
Die bloedingen bestaan dus niet alleen uit neusbloedingen. De bloedingen worden veroorzaakt door het (zeer) hoge eiwitgehalte (gamma's). Bij Moritz was dit bv 78 (hoort tussen de 3 en 9 te zijn). Dit veroorzaakt bloedingen, maar deze kunnen overal in het lichaam optreden. Wat je veel ziet, zijn idd de neusbloedingen, maar het kan ook een maagbloeding geven of bv hersenbloedingen. Van alles eigenlijk.
Daarnaast richt het slechte bloed schade aan, aan alle organen (lever, nieren, zijn de bekendste).
Het is dus niet zo simpel en rechtlijnig. Het is niet de symptomen 'even herkennen', het is niet 'mijn hond knapt op dus hij is beter'.
Het zijn rotziektes.
Van iemand kreeg ik destijds te horen 'deze ziekte is een sluipmoordenaar' en beter zou ik het zelf niet kunnen omschrijven.
Er kunnen uiterlijke kenmerken zijn, maar dit is absoluut niet altijd het geval!
