Het HondenForum

Mijn teef Aismee is nu bijna 7 jaar en wordt helaas met elke loopsheid meer en meer merkbaar schijndrachtig.
Waar ze eerst gewoon drachtig toonde met alle lichamelijke ongemakken die daarbij horen (zonder echte pups) was ze de laatste keren ook na de drachtperiode nog schijnzwanger met melkgift en pups zoeken e.d.
Maar nu is ze dus weer schijndrachtig en is ze niet alleen lichamelijk niet lekker maar ook in haar gedrag merk je nu goed dat ze er last van heeft want ze is zeer sjaggie en buiten niet meer te vertrouwen. Mijn sociale lieve meid die normaal andere honden uit de weg gaat valt nu gewoon aan als ze de kans krijgt. Ogenschijnlijk zonder reden, ik zie bij de passerende hond in elk geval niets waar ze zo op zou moeten reageren.
Met onze jonge hond Doutze (nu 5 maanden oude puber pup) gaat het gelukkig wel nog goed.

Daar waar puur schijnzwanger de eerste keren nog wel hielp doet dat de laatste keren ook erg weinig.

Eigenlijk wil ik niet snijden in een gezonde hond maar deze schijndrachten worden wel heel erg vervelend. En wordt ook elke loopsheid erger.
Zeker ook voor Aismee die zich duidelijk ook niet zo goed raad weet. Het beperkt haar nu ook erg want ik durf haar nu niet zomaar meer overal los te laten lopen omdat ze andere honden aan kan vallen, zonder daar een goede reden voor te hebben. En dat is echt niets voor haar. Dat heeft ze voorheen nog nooit gedaan. Zo ken ik haar echt niet.

Ze moet dus geholpen gaan worden.
Maar ik twijfel over wat wijsheid is. Er zijn meerdere methoden hiervoor mogelijk.
Aangezien ze samen woont en leeft met een puber pup teef lijkt laparoscopisch mij de beste optie. Heeft iemand hier daar ervaringen mee? Waar zou jij voor kiezen?
Laat je zo'n oudere teef vooraf ook goed onderzoeken om te bepalen of de baarmoeder kan blijven zitten of niet?
Ze heeft in 2014 een nestje gehad. Daarna is de ellende met schijndrachten begonnen. Voor haar nestje merkte je niets van die hormonen.

De laatste loopsheid begon op 7 oktober. Dus leek het mij het beste om in januari/februari de ingreep te laten doen. Dan is de huidige schijndracht hopelijk helemaal uitgewerkt en is alles in rust.

Karen

Volgens mij kunnen ze tijdens de laproscopie ook de baarmoeder goed bekijken, zo is het bij Jura tenminste wel gegaan.

je kan ook van te voren een echo laten maken om te zien hoe de bm eruit ziet

runninggirl schreef:Volgens mij kunnen ze tijdens de laproscopie ook de baarmoeder goed bekijken, zo is het bij Jura tenminste wel gegaan.

Inderdaad, dat is het grote voordeel van laproscopie, maar ook dat er maar een kleine snede hoeft te worden gemaakt. Lotje had maar 1 hechtinkje. Nu is 7 natuurlijk nog niet zo oud, zou het even met je DA overleggen, bloedonderzoek kan nooit kwaad.

Gewoon even een kliniek bellen die beide doet.
Ik heb wel eens gehoord dat ze bij een oudere teef liever een normale ok doen omdat àls de bm eruit moet ze alsnog een grotere snee moeten maken. Maar mss is dat in de loop der jaren wel veranderd.

Amy is ook laporoscopisch gecastreerd en daar zou ik nu zo weer voor kiezen. De operatie duurt minder lang, dus ook kortere narcose, ze herstellen er sneller van en ze mogen meteen gewoon alles weer, hoeven ook geen rompertje aan o.i.d. Nu zou Amy met zo'n rompertje geen problemen hebben, maar ze is wel een erg beweeglijk en actief hondje, de dag erna sjeezde ze alweer door de tuin en dat kan dus ook gewoon dan. Ik zou haar echt in een bench moeten opsluiten als ik haar fysiek rustig zou willen houden, en dat zag ik niet zitten.
Ze bekijken tijdens de operatie de baarmoeder en mocht daar iets mee mis zijn, dan moet die er inderdaad alsnog uit. Amy was ten tijde van de castratie pas 3, dus ik had geen reden om te denken dat er iets mis zou zijn met haar baarmoeder en foto's vooraf werden ook niet geadviseerd.

Zou het gedrag van Esmee naar andere honden misschien ook iets te maken kunnen hebben met de komst van Doutze?

DeDiana schreef:
Zou het gedrag van Esmee naar andere honden misschien ook iets te maken kunnen hebben met de komst van Doutze?

Ja dat kan zeker. Doutze is door Aismee volledig als haar pup geadopteerd. Maar voor en tijdens haar loopsheid had Aismee die agressie niet zomaar zonder reden, ze wou Doutze toen wel al beschermen als die van een andere hond schrok. Maar dan was er dus al wel interactie tussen de honden waarbij Aismee het dan nodig vond beschermend op te treden. Dat deed ze ook gewoon sociaal, niet heftiger als strikt noodzakelijk.
Nu lopen we gewoon over straat, Doutze is niet onder de indruk van de andere hond en toch verandert Aismee in een agressief vals monster...

Het ging juist heel goed met andere honden omdat ik met koekjes strooi en erg veel beloon voor goed gedrag in de buurt van andere honden werd Aismee juist heel blij van andere honden. Doutze heeft geen problemen meer en blaft niet meer richting andere honden. Beide honden keken blij naar mij, hoopvol voor alle koekjes en lofprijzingen die ze kunnen krijgen. Een andere hond in zicht was tot voor kort een reden om enthousiast te laten zien hoe goed en braaf ze wel niet kunnen volgen want dan krijgen ze heel veel lekkers.
Maar de laatste weken zie ik bij Aismee veel oversprong gedrag. Sommige honden kan ze negeren en dan wegen mijn koekjes zwaarder, andere honden valt ze hoe dan ook gewoon aan als ze de kans krijgt.

Er zal vast iets zijn met deze honden wat ik mis, waardoor ze op de ene wel reageert en andere niet, maar ik kan mijn vinger daar niet op leggen. Behalve dan dus dat ze last van haar hormonen heeft.

Daarnaast is ook het slechte eten heel vervelend. Ze eet tijdens de schijndracht amper en is nu dus erg mager. Ruim een kilo afgevalen.. En dat is voor een hondje van normaal 9,5 kilo best veel.

Karen

Toen ik koos voor castratie, was ik in de veronderstelling dat een 'normale' castratie zou betekenen dat de hele buik open gaat. Maar mn dierenarts heeft echt maar een heel kleine snede hoeven maken, zo'n 3 cm. Als de baarmoeder er toch uit moet, wordt de wond wel groter, maar dat krijg je bij laproscopisch ook wanneer de baarmoeder niet goed blijkt te zijn.
Mijn dierenarts castreerde alleen mbt de oude methode en het scheelde kwa kosten 300 euro met laproscopisch en ik was er ook niet van overtuigd dat laproscopisch beter zou zijn. Mayke was er in ieder geval heel snel weer bovenop. De dag na de castratie merkte ik er niets meer aan, op dag 2 zat ze al achter een haas aan

Izzy is op de oude manier gecastreerd. Ze had een sneetje van 2 a 3 cm. Was even een dagje uit haar normale doen, maar de volgende dag merkte je al niks meer aan haar en deed ze alles weer.
Misschien dat het bij hele grote teven een ander verhaal is maar ik zou op deze manier zo weer voor de ouderwetse castratie gaan.

Het grote voordeel van laparoscopisch vind ik dat de eierstokken niet omhoog 'getrokken' hoeven te worden (dus minder pijn) en de kans op nabloedingen is kleiner. De bloedvaten enz worden gelijk dicht gebrand ipv af gebonden met hechtdraad.
Ik zou voor laparoscopisch gaan.

Bij kleine teven schijnt de traditionele methode ook beter te zijn. Hoeft er geen lucht in de buikholte geblazen te worden en inderdaad blijft de snede klein. Ik weet dat laparoscopisch in ieder geval afgeraden wordt bij Markiesjes omdat het eigenlijk geen voordeel oplevert en wel nadeel

Dank jullie wel voor de reacties.

Mijn vaste DA doet alleen de "traditionele" methode.
Volgens hun is laparoscopisch alleen voor grote honden echt de betere keus.

Aismee is natuurlijk maar een bescheiden hondje, schoft 39 cm, normaal zo'n 9,5 kg.

Op een website van een DA-kliniek is dat de lucht die in de buikholte gaat voor laparoscopisch snel in het bloed wordt opgenomen en ook best wat risico's met zich mee brengt.
Deze DA bood beide aan, maar ook hier bij voor en nadelen geven ze aan dat het vooral voor de grotere honden veel voordelen op zou leveren. De voordelen voor een kleine hond waren veel kleiner.

Lastig hoor.

Als ik het laparoscopisch wil laten doen moet ik er een stukje voor rijden.
Dat is op zich geen probleem, als het de beste optie is dan heb ik dat er graag voor over.

Maar neig toch naar de traditionele manier.

DeDiana schreef:Amy is ook laporoscopisch gecastreerd en daar zou ik nu zo weer voor kiezen. De operatie duurt minder lang, dus ook kortere narcose, ze herstellen er sneller van en ze mogen meteen gewoon alles weer, hoeven ook geen rompertje aan o.i.d.

Oor (6) is dit jaar op de ouderwetse methode gecastreerd, en de baarmoeder is er ook uit gehaald ivm BMO. Zij hoefde na de operatie geen rompertje aan, de wond was een paar cm lang maar onderhuids gehecht en ze ging er niet aan likken ofzo. In die zin hoeft het dus niet te beperken. Maar het was wel een behoorlijk heftige ingreep voor de hond, de dag zelf moet ze zich echt verschrikkelijk hebben gevoeld en de eerste dagen was ze ook echt sneu en zielig. Dat ging na een dag of 4 beter maar vanwege de wond hebben we haar ruim een week rustig moeten houden. De eerste dag mocht ze ook niet traplopen dus we moesten haar tillen. Hoe het precies gaat met baarmoeder bekijken/verwijderen bij laparoscopisch weet ik niet, maar ik zou dat gewoon overleggen met de DA, en als de mogelijkheid tot laparoscopisch bestaat zou ik daar voor kiezen. Dat is volgens mij echt een lichtere ingreep waar de hond zich minder ellendig bij voelt.

Ik heb deze pagina gevonden:
https://www.dierenkliniektiel.nl/laparo ... riliseren/

Daarin zeggen ze:
Voordelen laparoscopie ten opzichte van gewone sterilisatie
•Minder trekken aan de eierstokken (minder pijnlijk).
•Minder diepe narcose nodig (minder narcoserisico).
•Kleinere gaatjes in de huid.
•Meestal een lagere pijnscore bij grotere honden.

Nadelen laparoscopie ten opzichte van gewone sterilisatie
•Duurder.
•De buik wordt opgeblazen met CO2 (meer narcoserisico).
•Het middenrif wordt naar voren gedrukt (bemoeilijkte ademhaling, meer narcoserisico).
•In geval van gevoelig reageren op het CO2 dan veel pijnlijker.
•In geval van een afwijkende baarmoeder moet alsnog worden overgaan tot gewone sterilisatie.

Karen

ik heb mijn teefje zelfde hoogte en gewicht en leeftijd ook gewoon laten castreren met onderhuidse hechtingen. geen pakje of kap nodig gehad.
bij onze dorps veearts kreeg je geen ab of pijnstillers mee zoals ik bij luxe klinieken wel hoor, en ze was de volgende dag eigenlijk alweer in haar normale doen.
wel even wat rustiger aangedaan voor de zekerheid. geen behendigheid en zo die week.

Geen pijnstillers vind ik middeleeuws. De meeste - grotere - honden zin bikkelhard voor zichzelf, maar dat betekent niet dat ze niks voelen.
Ik heb 2 keizersnedes gehad, ik overleefde heus wel als ik niet op tijd paracetamol innam, maar dat wel doen, was een heel stuk aangenamer.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

De praktijk waar wij komen doet beide.
Ik heb voor de traditionele manier gekozen, dat scheelde 300 euro.
Het sneetje is dan iets groter, maar dat iets was in 1e instantie slechts 4 cm.
Helaas volgde er een bloeding en moesten ze het groter maken, ongeveer 7 cm, 1 dag heel beroerd geweest en wou niet graag lopen.
Dag erna stukken beter.
Je buik vol gas is ook echt geen fijn gevoel, en van binnen gebeurt er ook van alles.
Ik vind het niet zo erg als ze een paar dagen rustig aan (moeten) doen

Van die snee was na een jaar niks meer te zien

Een paar dagen rustig aan moeten doen vind ik ook niet zo'n punt. Het is toch een operatie, ongeacht de methode.

Wat mij aansprak bij de nieuwe methode is dat ze snel weer op de been zijn. Dat vind ik belangrijk met het oog op onze puber pup. Aismee moet zich wel staande kunnen houden tegenover die puber.
Al zal ik haar daar natuurlijk ook bij helpen en zie ik op dat gebied vast ook beren op de weg die er niet zijn.

En als ik jullie zo hoor kan ze met de traditionele manier ook weer snel op de been zijn.
Mijn DA gaf ook aan dat de meeste honden slechts 1 dag echt rustiger aan (moeten) doen en daarna kan eigenlijk alles weer.

Karen

Een klein hondje zou ik gewoon traditioneel laten doen. Ik heb me laten vertellen dat humaan er eigenlijk altijd een ontsteking van het buikvlies wordt gezien door het opblazen van de buik. Dus het zou mij niet verbazen als honden meer last van laparoscopie hebben dan we denken.
Sowieso is goede en voldoende lange pijnstilling heel belangrijk, omdat honden altijd meer pijn hebben dan ze laten zien. Is volgens mij nog niet bij alle dierenartsen doorgedrongen. Ook een dierenarts die standaard antibiotica meegeeft zou ik mijn hond niet aan toevertrouwen.
Ook het enorme verschil in kosten zou voor mij een overwegingspunt zijn!

Ik was van plan om Joy laparoscopisch te laten castreren, maar door omstandigheden is het toch een open operatie geworden. De eerste dag was ze zieligjes, maar de dag na de operatie moest ik haar al afremmen en had ze ogenschijnlijk nergens last meer van. Die was binnen no time weer op de been.

Met de traditionele manier zijn ze, als alles goed gaat, ook snel weer op de been.
De rust is noodzakelijk om te zorgen dat de boel niet openknapt.
Maar die rust zou ik haar bij laparoscopie net zo goed geven/gunnen.

kipo schreef:Geen pijnstillers vind ik middeleeuws. De meeste - grotere - honden zin bikkelhard voor zichzelf, maar dat betekent niet dat ze niks voelen.
Ik heb 2 keizersnedes gehad, ik overleefde heus wel als ik niet op tijd paracetamol innam, maar dat wel doen, was een heel stuk aangenamer.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Ik heb ook geen pijnstillers meegekregen. Ik denk niet dat je keizersnee te vergelijken is. Met die keizersnee lag je waarschijnlijk als een hoopje ellende op bed de dagen na de operatie en duurde het weken voordat je weer aan sporten kon denken. Mn hond begon na een dag het leven alweer te vieren en vloog op dag 2 hobbymatig achter een haas aan. Zo'n hond zou ik júist geen pijnstillers geven, want dan gaan al helemaal alle remmen los en kunnen ze zich vergissen en overbelasten. Een beetje pijn kan heel functioneel zijn als je je hond niet kan uitleggen dat hij zich rustig moet houden, ook al voelt ie niets. Pijnstillers kunnen ook veroorzaken dat een hond het niet voelt als hij aan de wond gaat zitten peuteren.

Paisley schreef:

kipo schreef:Geen pijnstillers vind ik middeleeuws. De meeste - grotere - honden zin bikkelhard voor zichzelf, maar dat betekent niet dat ze niks voelen.
Ik heb 2 keizersnedes gehad, ik overleefde heus wel als ik niet op tijd paracetamol innam, maar dat wel doen, was een heel stuk aangenamer.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Ik heb ook geen pijnstillers meegekregen. Ik denk niet dat je keizersnee te vergelijken is. Met die keizersnee lag je waarschijnlijk als een hoopje ellende op bed de dagen na de operatie en duurde het weken voordat je weer aan sporten kon denken. Mn hond begon na een dag het leven alweer te vieren en vloog op dag 2 hobbymatig achter een haas aan. Zo'n hond zou ik júist geen pijnstillers geven, want dan gaan al helemaal alle remmen los en kunnen ze zich vergissen en overbelasten. Een beetje pijn kan heel functioneel zijn als je je hond niet kan uitleggen dat hij zich rustig moet houden, ook al voelt ie niets. Pijnstillers kunnen ook veroorzaken dat een hond het niet voelt als hij aan de wond gaat zitten peuteren.

op dag 2 liep ik thuis alweer rond. Het enige wat niet vergelijkbaar is, is mijn conditie tov die van een hond die gecastreerd wordt.
Bovendien: de aanwezigheid van pijn belemmert de genezing. Aan de bazen de taak om de beweging te beperken en waarom zou een hond meer peuteren aan een wond die niet pijn doet?
Honden laten zich veel minder remmen door lichamelijk ongemak dan wij, dat is geen reden om daar niets aan te doen.

Verstuurd vanaf mijn SM-T580 met Tapatalk

kipo schreef: Bovendien: de aanwezigheid van pijn belemmert de genezing. Aan de bazen de taak om de beweging te beperken en waarom zou een hond meer peuteren aan een wond die niet pijn doet?

Oorspronkelijk is pijn juist heel functioneel en dat het genezing belemmert geloof ik helemaal niets van. Het is akelig, maar het voorkomt belasting waardoor de hond de pijn gaat voorkomen en de wond dus ook makkelijker laat genezen. Pijn van een wond is overigens het ergste niet - vooral zeurende drukkende pijn die niet overgaat bij rust is vervelend en daar zijn pijnstillers heel geschikt voor. Maar van pijn heb ik dus vooralsnog niets gemerkt.
Honden peuteren vaak aan wonden omdat ze jeuken, niet omdat ze pijn doen.
Veel mensen zijn zo voorzichtig als het gaat om het geven van antivlooien middel of andere medicatie. Waarom zou je dan wel overmatig met pijnstillers in de weer gaan als het niet nodig is?
Ik geef het zelf in ieder geval niet als ik geen signalen van pijn krijg. Bij mezelf en bij de honden.

Dat honden zo 'hard' voor zichzelf zijn, merk ik overigens niets van. Een splinter of een wespensteek kan hier een hele serenade met zich mee brengen. Hetgeen wat honden niet hebben (en mensen wel) is dat ze zichzelf niet gek maken met de wetenschap dat er een wond zit, waardoor mensen vaak al pijn ervaren door veel te voorzichtig te zijn en bang zijn om te bewegen, ook al doet het helemaal geen pijn. De angst voor de pijn is soms al genoeg.
(op dezelfde manier dat kinderen vaak pas beginnen te huilen als ze de wond zien, of een injectie minder pijn doet als je er niet naar kijkt)

Paisley schreef:

kipo schreef: Bovendien: de aanwezigheid van pijn belemmert de genezing. Aan de bazen de taak om de beweging te beperken en waarom zou een hond meer peuteren aan een wond die niet pijn doet?

Oorspronkelijk is pijn juist heel functioneel en dat het genezing belemmert geloof ik helemaal niets van. Het is akelig, maar het voorkomt belasting waardoor de hond de pijn gaat voorkomen en de wond dus ook makkelijker laat genezen. Pijn van een wond is overigens het ergste niet - vooral zeurende drukkende pijn die niet overgaat bij rust is vervelend en daar zijn pijnstillers heel geschikt voor. Maar van pijn heb ik dus vooralsnog niets gemerkt.
Honden peuteren vaak aan wonden omdat ze jeuken, niet omdat ze pijn doen.
Veel mensen zijn zo voorzichtig als het gaat om het geven van antivlooien middel of andere medicatie. Waarom zou je dan wel overmatig met pijnstillers in de weer gaan als het niet nodig is?
Ik geef het zelf in ieder geval niet als ik geen signalen van pijn krijg. Bij mezelf en bij de honden.

Dat honden zo 'hard' voor zichzelf zijn, merk ik overigens niets van. Een splinter of een wespensteek kan hier een hele serenade met zich mee brengen. Hetgeen wat honden niet hebben (en mensen wel) is dat ze zichzelf niet gek maken met de wetenschap dat er een wond zit, waardoor mensen vaak al pijn ervaren door veel te voorzichtig te zijn en bang zijn om te bewegen, ook al doet het helemaal geen pijn. De angst voor de pijn is soms al genoeg.
(op dezelfde manier dat kinderen vaak pas beginnen te huilen als ze de wond zien, of een injectie minder pijn doet als je er niet naar kijkt)

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16542131
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/904 ... t=Abstract
"Pain not only results in suffering but is a pathogen itself" en "Adequate pain relief is not only a primary concern in caring for individuals in pain but may be a matter of physiologic necessity as further studies reveal the immune-suppressive nature of pain."



Verstuurd vanaf mijn SM-T580 met Tapatalk

Na een nacht met een hele zielige teef te hebben gezeten die door schijnweeën niet wist waar ze het zoeken moest weet ik heel zeker dat ze hiervan verlost gaat worden.
Het is dat ik echt 200% zeker weet dat er geen reu in haar buurt is geweest. Pfff..

Ik heb vanmorgen mijn vaste DA gebeld en daar een afspraak voor haar gemaakt, gewoon op de traditionele manier.
Wel pas eind januari als hopelijk haar lichaam weer volledig in rust is en we deze hormonen ellende achter ons hebben gelaten.
Dan is ze hopelijk ook weer wat meer in vorm want ze is nu ernstig mager dus een beetje meer in haar normale figuur zou wel heel fijn zijn.

Karen

kipo schreef:

Paisley schreef:

kipo schreef: Bovendien: de aanwezigheid van pijn belemmert de genezing. Aan de bazen de taak om de beweging te beperken en waarom zou een hond meer peuteren aan een wond die niet pijn doet?

Oorspronkelijk is pijn juist heel functioneel en dat het genezing belemmert geloof ik helemaal niets van. Het is akelig, maar het voorkomt belasting waardoor de hond de pijn gaat voorkomen en de wond dus ook makkelijker laat genezen. Pijn van een wond is overigens het ergste niet - vooral zeurende drukkende pijn die niet overgaat bij rust is vervelend en daar zijn pijnstillers heel geschikt voor. Maar van pijn heb ik dus vooralsnog niets gemerkt.
Honden peuteren vaak aan wonden omdat ze jeuken, niet omdat ze pijn doen.
Veel mensen zijn zo voorzichtig als het gaat om het geven van antivlooien middel of andere medicatie. Waarom zou je dan wel overmatig met pijnstillers in de weer gaan als het niet nodig is?
Ik geef het zelf in ieder geval niet als ik geen signalen van pijn krijg. Bij mezelf en bij de honden.

Dat honden zo 'hard' voor zichzelf zijn, merk ik overigens niets van. Een splinter of een wespensteek kan hier een hele serenade met zich mee brengen. Hetgeen wat honden niet hebben (en mensen wel) is dat ze zichzelf niet gek maken met de wetenschap dat er een wond zit, waardoor mensen vaak al pijn ervaren door veel te voorzichtig te zijn en bang zijn om te bewegen, ook al doet het helemaal geen pijn. De angst voor de pijn is soms al genoeg.
(op dezelfde manier dat kinderen vaak pas beginnen te huilen als ze de wond zien, of een injectie minder pijn doet als je er niet naar kijkt)

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16542131
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/904 ... t=Abstract
"Pain not only results in suffering but is a pathogen itself" en "Adequate pain relief is not only a primary concern in caring for individuals in pain but may be a matter of physiologic necessity as further studies reveal the immune-suppressive nature of pain."

Nou leuke oneliners maar laten we langdurige ernstige pijn niet verwarren met een goed gemikte pijnscheut als een hond iets te ver gaat met een feestje bouwen, zo vlak na een operatie.

Wat jij wil. Ik hou ermee op.

Verstuurd vanaf mijn SM-G930F met Tapatalk

Paisley schreef:

kipo schreef:

Paisley schreef:

kipo schreef: Bovendien: de aanwezigheid van pijn belemmert de genezing. Aan de bazen de taak om de beweging te beperken en waarom zou een hond meer peuteren aan een wond die niet pijn doet?

Oorspronkelijk is pijn juist heel functioneel en dat het genezing belemmert geloof ik helemaal niets van. Het is akelig, maar het voorkomt belasting waardoor de hond de pijn gaat voorkomen en de wond dus ook makkelijker laat genezen. Pijn van een wond is overigens het ergste niet - vooral zeurende drukkende pijn die niet overgaat bij rust is vervelend en daar zijn pijnstillers heel geschikt voor. Maar van pijn heb ik dus vooralsnog niets gemerkt.
Honden peuteren vaak aan wonden omdat ze jeuken, niet omdat ze pijn doen.
Veel mensen zijn zo voorzichtig als het gaat om het geven van antivlooien middel of andere medicatie. Waarom zou je dan wel overmatig met pijnstillers in de weer gaan als het niet nodig is?
Ik geef het zelf in ieder geval niet als ik geen signalen van pijn krijg. Bij mezelf en bij de honden.

Dat honden zo 'hard' voor zichzelf zijn, merk ik overigens niets van. Een splinter of een wespensteek kan hier een hele serenade met zich mee brengen. Hetgeen wat honden niet hebben (en mensen wel) is dat ze zichzelf niet gek maken met de wetenschap dat er een wond zit, waardoor mensen vaak al pijn ervaren door veel te voorzichtig te zijn en bang zijn om te bewegen, ook al doet het helemaal geen pijn. De angst voor de pijn is soms al genoeg.
(op dezelfde manier dat kinderen vaak pas beginnen te huilen als ze de wond zien, of een injectie minder pijn doet als je er niet naar kijkt)

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16542131
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/904 ... t=Abstract
"Pain not only results in suffering but is a pathogen itself" en "Adequate pain relief is not only a primary concern in caring for individuals in pain but may be a matter of physiologic necessity as further studies reveal the immune-suppressive nature of pain."

Nou leuke oneliners maar laten we langdurige ernstige pijn niet verwarren met een goed gemikte pijnscheut als een hond iets te ver gaat met een feestje bouwen, zo vlak na een operatie.

Een goed gemikte pijnscheut?
Enig idee wat DA's allemaal uitvreten voor ze baarmoeder en eierstokken hebben verwijderd?

Bij mijn hond gaat er geheid een pijnstiller in