toots schreef:Tootsje heeft wel eens iets gehad wat lijkt op een epileptische aanval oorzaak daarvan onbekend. Dit is al een tijd geleden maar dat baard me ook zorgen.
De stress die hij al op bouwt in de dierenkliniek icm het hartje baard mij extreem zorgen. En daar heeft de cardioloog nog met mij over gesproken. Normaal geven ze als het moet namelijk gewoon advies dit toch te doen, maar bij Toots durven ze dit gewoon kennelijk niet.
Als hij al onder narcose gaat dan is dat ook op de manier zoals jij omschrijft. Dit is al wel met ons besproken. Dat als het nodig zou zijn dat het alleen op die manier mogelijk is, maar zelfs dat durven ze met Toots niet zomaar aan
dusja dat maakt het voor mij ook een hele moeilijke beslissing.
Ik denk dat deze da zijn vingers er ook niet aan durft te branden trouwens. Hij heeft zo iets van hij eet, drinkt en poept dus echte spoed is het niet en vandaag gaat hij toch niks doen. Maar het probleem blijft natuurlijk.
Morgen is het gewone team weer aanwezig en ben ik ook gewoon heel nieuwsgierig wat de vertrouwde arts er nu van vind.
Hier ook een keer een epileptische aanval gehad zonder oorzaak. Wat apart dat Toots en mn kleintje daarin best op elkaar lijken
Hij was erna ook heel koud, 35,5C dus moest bij de DA blijven om op te warmen. Maar was maar 1x en is daarna niet meer voorgevallen.
Bij mijn hondje zouden ze normaal ook niet opereren hoor, want zijn hart is echt slecht, maar als je een milttumor hebt dan moet dat gewoon eruit. Anders knapt het en is echt een afgrijselijke dood. Ik heb besloten te opereren omdat hij zonder operatie 100% dood zou gaan en met operatie was er kans op leven. Die kans wou ik hem wel geven. Als het om tandjes zou gaan, zou ik ook eerst naar alle non-operatieve mogelijkheden kijken hoor. Maar als het echt, écht moet, dan heeft Tootsie wel een kans!
Mijn hondje is normaal niet zenuwachtig bij de dierenarts, maar we moesten naar de hoofdpraktijk omdat ze daar de juiste apparatuur hebben en moesten nog even wachten. Kwam daar een heel zenuwachtige hond binnen die maar bleef piepen, werd mijn kleintje ook opeens zenuwachtig. Ik dacht dat kunnen we echt niet erbij hebben. Diegene kwam ook voor niks, alleen even de hond laten zien "dit is em die we ingeschreven hebben" en bleef vervolgens in de wachtkamer hangen zonder reden. Vond ik wel wat minder... Daarna nog bloed afnemen, lukte niet echt, dus moest hem daar maar achterlaten en gingen ze het iets later nog eens proberen. Narcose vind ik sowieso altijd eng, maar bij een hondje met een slecht hartje.. Je bereidt je bij voorbaat al voor op afscheid nemen
