Het HondenForum

Om te beginnen hebben wij ruim 2 jaar geleden een jonge hond van circa 6 maanden meegenomen vanuit Griekenland. We hebben haar (tzat)Ziki genoemd. Uiteraard is zij destijds ook getest voor Leishmania; negatief.

Ze is een enorm vrolijke stuiterbal waarvan de achterpoten altijd op spanning staan als het gaat om enthousiast begroeten. Ze bruist altijd van de energie en is de meest dolle hond van onze roedel.

Op 20 juli dit jaar was dat in eens heel anders. Ik kreeg haar 's morgens met moeite naar de deur toe geroepen, terwijl ze normaal gesproken net als de andere honden direct bij de deur staan. Tijdens de wandeling had ze helemaal geen puf en terug thuis wist ik het zeker; wij gaan naar de dierenarts. Ik had haar inmiddels ook getemperatuurd en ze was 39,8 graden. Buiten in de tuin wou ze in de regen gaan liggen slapen en nam ze voor het gaan liggen een gebogen zittende houding aan. Tijdens het voeren stond ze apathisch stil voor haar voerbak en gaf er helemaal niks om. Alsof ze er helemaal niet bij was.

3 uur later aangekomen bij de dierenarts, was haar koorts alweer zakkende naar 39,1 en haar vrolijke enthousiaste karakter kwam ineens weer terug; ze nam gretig de koekjes aan en kwispelde en likte de dierenarts helemaal af. Ze is toen verder nagekeken en de conclusie was een beginnende hernia, want ze reageerde op pijnprikkels halverwege haar ruggenmerg en ik had nog 's morgens gefilmd hoe ze er bij ging zitten/liggen en heb dit aan de dierenarts laten zien.

Ze kreeg ontstekingremmers (metacam) en het advies rustig aan te doen. Daarna hebben we een hele tijd niet veel opgemerkt, behalve dat ze in het algemeen 'rustiger' was. Op een gegeven moment zijn we haar temperatuur weer regelmatig gaan controleren en ze had op af en aan koorts. Het kwam en het was weer weg...

Aangezien onze eigen dierenarts sindsdien bezig is een eigen praktijk te starten, zijn we sindsdien bij een 'second opinion' langs gegaan. Hier hebben we bloed onderzoek laten doen, compleet uitgebreid inclusief alle mogelijke buitenlandse testen; want deze dierenarts was er van overtuigd dat ze leishmania zou hebben, het kon niet anders zei ze.
Intussen kreeg Ziki antibiotica (doxoral) voor 10 dagen. Elke dag werd ze beter en vanaf de 3e dag was ze weer terug haarzelf. Heel fijn zo, want wij stonden op het punt om op vakantie te gaan.

1 oktober kwamen we terug van vakantie en Ziki was nog steeds de oude zelf.

Uit de bloeduitslagen kwam weinig interessants, behalve dat er veel witte bloedcellen actief waren. De Leishmania test was negatief bevonden, net als alle andere testen.

Inmiddels deed ze het weer prima, dus wij gingen er vanuit dat die doxoral zijn werk had gedaan. Maar helaas, half oktober besluiten we dat het echt niet goed is. We beginnen op advies van onze eigen dierenarts op 22 oktober weer te starten met doxoral. Ondanks dat het de vorige keer na enkele dagen al meteen beter ging, werd het nu alleen maar slechter; haar ademhaling was duidelijk niet in orde, heel benauwd en 's nachts bleef ze ons heel eng aanstaren vanuit de deuropening, terwijl ze normaal gewoon gaan slapen.

Aangezien onze 'second opinion' niet goed bevallen was, zijn we naar een 'thirth opinion' gegaan. Bij deze 3e dierenarts hebben we er op aangedrongen dat we foto's wilden laten maken, want iets zat op z'n minst in de weg bij de longen en we willen weten wat. We waren inmiddels bijna bang dat de hond elk moment plots komt te overlijden.

27 oktober hebben we rontgenfoto's laten maken (als het goed is en gaat lukken voeg ik de foto's toe). Tijdens het maken van deze foto's was Ziki helemaal uitgeput; ze kon/wou de houdingen niet aannemen die ze moest maken voor de foto's. Zoals op de foto's al deed vermoeden, zat er veel vocht tussen de ribben en de longen, voornamelijk aan de linkerzijde. Het hart is ook niet zichtbaar op de foto's.

Het advies was verdeeld in 2 opties: het vocht er uit zuigen, met hoge risico's en uiteindelijk in Utrecht eindigen, of direct naar Utrecht gaan. Gezien de toestand van de hond, kozen wij voor het eerste, want er moest direct wat gedaan worden.

Er is vervolgens gekozen voor echo om het vocht beter te lokaliseren, waarna ze 200 - 240 ml vocht succesvol uit haar borst hebben gehaald. Halverwege het leegzuigen werd Ziki ontspannen en begon vrolijk te kwispelen. Ze was duidelijk opgelucht toen de druk van haar longen af was, want haar vrolijke zelf kwam meteen weer terug.

Er is intussen een monster van genomen en op kweek gezet. Hiervan heb ik alleen nog het celonderzoek ontvangen en dat is dat het om een ontsteking gaat. Waar deze door ontstaat wordt, is vooralsnog niet duidelijk; er groeit namelijk niets op de kweek. Dit zou kunnen doordat ze al 5 dagen doxoral kreeg, voordat het monster is afgenomen...

Inmiddels krijgt Ziki sinds 27 oktober een combinatie behandeling van clavubactin en metrobactin. Ze is inmiddels weer voor 90% de oude. Ze is blij, vrolijk, enthousiast, heeft een normale eetlust (kwijlen voor het eten), speelt en stoeit met de andere honden, maar echt rauzen (keihard rennen als een malle) doet ze niet graag. Ze wilt wel spelen, maar niet zo enorm lomp als dat ze voorheen altijd deed. Verder is ze wel helemaal de oude, hoewel ik haar ademhaling nog steeds niet optimaal vind. Tijdens een lange wandeling is ze na 30-45 min. duidelijk vermoeid en loopt ze achter. Bij korte(re) wandelingen merk je er helemaal niks van.

Intussen hebben wij voor nu nog zoveel opties om te begaan, maar ik wou het verhaal graag hier voorleggen om aan te horen wat andere mensen/hondeneigenaren herkennen of zich bedenken bij het lezen van deze ziekte/aandoening...

Het is volgens 2 dierenartsen heel zeldzaam en bizar hoe dit kan zijn ontstaan. Ik heb inmiddels ook nagevraagd aan mensen in Griekenland of zij hier iets aan herkennen (bijv. een bacterie die daar wel voorkomt, maar hier in Nederland niet, je weet maar nooit). Maar ook hun dierenarts daar heeft geen flauw idee wat dit zou kunnen zijn.

Het enige wat ik weet is dat zoiets kan ontstaan na bv een harde klap. Laat je met deze hond zo gauw mogelijk doorverwijzen naar een 2e lijns praktijk, Universiteit Utrecht, de Kompaan, de Tweede lijn en laat een specialist naar je hond kijken

cooperv schreef:Het enige wat ik weet is dat zoiets kan ontstaan na bv een harde klap. Laat je met deze hond zo gauw mogelijk doorverwijzen naar een 2e lijns praktijk, Universiteit Utrecht, de Kompaan, de Tweede lijn en laat een specialist naar je hond kijken

Een klap van meer dan 3 maanden geleden of toch recentelijker? Over het algemeen speelt/stoeit deze hond zoals ik al eerder omschreef als een malle idioot, waarbij we wel vaker hebben gedacht "Dit gaat niet goed..."

Vanaf het eerste moment dat de hond 'niet lekker' was op 20 juli, hebben we de dagen vooraf ook nog terug bekeken en toen is er helemaal niets bijzonders gebeurd, niks raars gespeeld of gedaan en ook niet uit het oog verloren geweest oid. Het gebeurde compleet plotseling destijds; 's avonds voor het naar bed gaan helemaal niks aan de hand en de volgende ochtend niet willen opstaan. Nu is het niet 100% zeker dat hetgeen wat nu speelt mbt het vocht, toen ook al gaande was, maar het vermoeden is wel sterk dat het allemaal met elkaar te maken heeft.

Op het moment is Utrecht inderdaad onze enige optie nog om verder te gaan kijken en dit gaan we uiteraard ook doen. Vooralsnog ben ik erg benieuwd naar andere meningen...

Wat een verhaal en wat naar dat nog steeds niet helemaal duidelijk is wat Ziki mankeert
De symptomen doen mij niet direct denken aan een mediterrane ziekte. Ik heb verder dus geen idee, maar ik hoop dat een specialist jullie verder kan helpen en dat ze weer snel helemaal de oude is!

Ik heb iets soortgelijks een keer gezien toen ik jaren geleden bij een kliniek werkte. Die hond had een schop van een paard gehad. Voor zover ik mij herinner was dat vrij recent gebeurt.
Ik ben benieuwd wat ze in Utrecht zeggen

Idd niet aangelegd of niet gesloten middenrif. Kan aangeboren of trauma zijn. Een pup van mij had het aangeboren (gelukkig enkel deel thv het hart) en is bij de Wagenrenk succesvol geopereerd. Zij was circa 18 maanden bij de operatie (met 14 mnd toevallig ontdekt) en was ook amper iets aan te merken.

Een soortgelijke ervaring heb ik met mijn Maine Coon gehad.

Veel vocht achter longen en ribben. Hij had het erg benauwd.
Mijn dierenarts vermoedde dat het veroorzaakt werd door een Nocardia bacterie.

Bij vocht in de borstholte zonder bacteriën, zeker wanneer er ook sprake is van een verminderd uithoudingsvermogen zou het probleem wel eens bij het hart kunnen liggen. Weet niet of dat echt goed is nagekeken bij de dierenarts?
Diafragma problemen zou je op een rontgenfoto moeten kunnen zien, bij een bacterie zou dit naar voren moeten zijn gekomen bij een kweek. Tumor kan natuurlijk altijd, maar lijkt minder voor de hand liggend bij zo'n jonge hond, dus dan blijft het hart een beetje over.
Ik zou gewoon doorgaan naar een radioloog voor een GOEDE echo, want daarmee kunnen alle mogelijkheden bekeken worden, en van daaruit verder kijken.

Maar als het om het hart gaat zou het vocht dan niet in de longen moeten zitten?

Niet bij rechterhartfalen. Linker hartproblemem, de meest voorkomende, zit het inderdaad in de longen.

Pienda schreef:Niet bij rechterhartfalen. Linker hartproblemem, de meest voorkomende, zit het inderdaad in de longen.

Interessant, dank je wel voor het meedenken!

Inmiddels gaat het met de hond enorm goed en ze is weer helemaal terug de oude. De kweek uitslagen zijn helaas zoals verwacht negatief; er is niets op gaan groeien (wat uiteraard ook nog zou kunnen komen door de AB van vooraf...)

We blijven nog wel een aantal weken aan de AB en mocht er daarna toch weer iets zijn of wij verdenken hetzelfde bij 't minste geringste, dan gaan we direct naar Utrecht om alles te laten schoonspoelen.

Fijn dat het weer goed gaat!