Toch vond ik het niet goed genoeg gaan. Afgelopen zondag was weer de oppas na ieder 1,5uur wakker door Sam en zijn hijgen. Maandag dus mail gestuurd naar mijn eigen dierenarts en vandaag onderzoek, omdat vandaag ook de internist er was, die ook verbonden is aan de Tweede Lijn Wilhelminaoord. Mogelijk was er wat qua hart niet oke? Evt. echo? Of anders?
Het beeld is inmiddels bekender. Er is eerst manueel alles onderzocht. Hart, longen etc. Daaruit komt niet echt een duidelijk beeld, behalve dat het lijkt, dat Sam niet goed met 1 ademhaling zijn volledige zuurstof binnen lijkt te halen, hij haalt als het ware in 3 etappes zijn ademhaling, waardoor je ook het hijg effect krijgt of snelle ademhaling. Maar wel met onregelmatig patroon.
Zijn hart was heel rustig qua hartslag etc. Niets afwijkends. Via foto zouden we alsnog verder kijken naar hart, maar vooral de longen. Er zijn twee foto's gemaakt. Ook daarbij blijkt dat qua hart niets aan de hand lijkt te zijn. Een hartecho was absoluut niet geindiceerd.
Zijn longen echter laten een verontrustend beeld zien qua bronchieen, die natuurlijk overal in de longen zitten. Je zag ook op de foto echt veel te veel een soort witmazig netwerk met her en der puntjes. Terwijl dat dan grijs behoorde te zijn. Zijn bronchieen zijn het probleem nu, maar door de snelle ademhaling/hijgen etc. lijkt er ook een ontstekingsbeeld te zitten, omdat e.e.a. natuurlijk gaat irriteren qua vliezen etc.
Diagnose voor nu; chronische bronchitis met een pneunomitis.
Het kan ook zijn dat er een longworm plaagt, die ook dit beeld kan geven, dus dat gaan we evt. uitsluiten. Moet dus 2 dagen poep verzamelen en daar monsters uit nemen.
Verder gaat Sam qua behandeling aan de inhalatiemiddelen, beetje net als als een astmapatient. M.b.t. een aerodawg, een soort voorzetkamer, kan dan een inhalator geplaatst worden. De aerodawg komt dan als een soort 'maskertje' op zijn neus en vervolgens krijgt hij 2x per dag een combinatie van 2 inhalatievloeistoffen, wat een prednison middel zal zijn voor het ontstekingsbeeld, plus een luchtwegverwijder. Het is een intensieve behandeling, waarbij te hopen is, dat Sam dit ook accepteert op zijn neus. Vervolgens te hopen, dat de middelen dan werken.
Het zou met een paar weken echt verbetering teweeg moeten brengen. Doet dat het niet (en longworm is ook uitgesloten) dan zal een bronchoscopie nodig zijn. Echter of dat wenselijk is, is maar zeer de vraag. Hij moet dan als oudere hond onder narcose, wat niet wenselijk is, naast dat narcose middelen ook voor zijn epilepsie een ware trigger zijn.
Voor nu is een bronchoscopie niet geindiceerd, omdat de internist niet inschat, dat dit hem meer duidelijkheid geeft, dan dat hij nu heeft op basis van foto's. Maar mochten de middelen niet werken, dan is aanvullend onderzoek nodig. De internist gaf ook aan met de foto's maken, dat bij 1 foto Sam op de rug moest en Sam vond dat niet zo fijn met 2 vreemde mensen dus hij gaf wat tegengas. Daarna natuurlijk kortademig. Dan laat hij ook echt een verkleuring van de tong zien. Niet dat deze blauw wordt, maar toch ook niet de fijn roze kleur die hij moet hebben. Mij was dat afgelopen paar dagen ook al opgevallen, maar ik dacht; Hilly, je ziet misschien teveel, omdat je ongerust bent. Maar het klopt dus wel wat ik zag. Al met al best heel veel zorgen. Gevraagd of het geen beeld is qua kanker, maar dat is het absoluut niet.
De behandeling vraagt veel van ook mij. Daarbij moet Sam leren, om het masker op de neus te willen verdragen en daarin dan ook na de pufjes, 10x te ademhalen. Dat vraagt training.
Heb ook wel zorg, hoe het 's nachts bij de oppassers dan gaat, want als Sam te vaak een onrustig beeld laat zien, dan houden zij dat niet vol. Zij passen op, omdat Sam toch (normaliter) lekker slaapt en voordat zij de volgende ochtend naar school of werk moeten, heb ik Sam alweer opgehaald. Als zij het niet meer zien zitten, door half wakkere nachten, zal ik geen nachtdiensten meer kunnen doen, terwijl dat mijn baan is.
Kortom, ik maak me ongerust even over alles nu.
Ik weet er alles van met Puchu, al duurde dat lang voordat we erachter kwamen wat er aan de hand was.
Heel rustig aanleren, liever een week te lang dan te kort. 
