Het HondenForum

Even kort de voorgeschiedenis: Puchu is vorig jaar juni geopereerd aan een tumortje op zijn ooglid en heeft toen een
hevige reactie gehad op ketamine.
Een paar dagen daarna begon hij zich bij schermer en donker anders te gedragen: halve nachten janken en piepen, onrustig gedrag,
heel erg hijgen.
We zijn met hem naar het mcd geweest omdat één leverwaarde ook verhoogd was, maar daar hebben ze hem gezond verklaard (na
een echo van zijn buik en bloedtesten).
Hierop kreeg hij Selgian en dat hielp redelijk goed al die maanden (gedrag was niet helemaal weg, maar wel aanzienlijk verbeterd), maar
ineens is het gedrag weer volop terug en dit terwijl er niets veranderd is in de medicatie of andere zaken.
Hij wordt weer onrustig zodra het donker wordt (ook als ik er gewoon bij ben) en zodra hij alleen beneden is, begint hij urenlang te piepen,
heen en weer te lopen, aan kleden te krabben (= nieuw) en enorm te hijgen en hij is dan ook bloedheet en kwijlt enorm.

Waarom ik evt. denk aan Larynxparalyse (of überhaupt iets in het keel gedeelte): Sinds enkele maanden is hij gaan snurken en niet
zo'n beetje ook Hij heeft totaal de bouw niet om te gaan snurken, maar snurkt dus direct zodra hij in slaap valt.
Daarnaast maakt hij ook een soort kokhals geluiden, vergelijkbaar met als ze gras eten en een grasspriet in de keel blijft steken.
Dit doet hij met name bij het kluiven, maar hij kan het ook zomaar uit het niets doen. Dit is enkele keren per dag.

Hij heeft geen verandert stemgeluid: zijn blaf is nog exact hetzelfde.
Wel doet hij dat kokhalzen ook bij opwinding, bv als hij een andere hond ziet vanuit de auto ofzo.

Ook wilde hij de afgelopen dagen (bij ietsjes warmer weer dus) steeds het water in en dat is niks voor Puchu, want hij haat water.
Hij hijgt sneller, maar zeker niet overmatig en maakt bij normale ademhaling (niet in slaap) geen abnormale geluiden.
Hij wordt steeds slomer, maar dat zou ook kunnen komen door het gebruik van Selgian (?).

Ik ben al in overleg met een arts ivm reactie op de Ketamine (en langdurige gevolgen), maar aangezien er ook andere dingen zijn bijgekomen,
ging ik verder zoeken en kwam bij stembandverlamming uit.
Ik twijfel of ik hier verder mee moet gaan, omdat zijn blafgeluid dus totaal niet veranderd is, maar de andere symptomen er wellicht
wel op kunnen wijzen?
Wie weet er wat vanaf en kan iets zinnigs hierover zeggen?
Onderzoek is onder narcose en met narcose is dus de ellende begonnen, vandaar dat ik liever even informatie inwin voordat ik
(uiteraard iom DA) dit onderzoek zou laten doen.

Wat naar

Maakt hij die kokhalsgeluiden (of andere 'rare') geluiden ook als hij eet of heeft gedronken? Kwijlt hij ook als hij niet zo onrustig is, maar bijvoorbeeld gewoon wandelt?

Snurkt hij ook meer of anders? Kenzo had een stembandverlamming en dat snurken was het eerste wat echt opviel, vooral dat het geluid anders was

Lieske_1977 schreef:Wat naar

Maakt hij die kokhalsgeluiden (of andere 'rare') geluiden ook als hij eet of heeft gedronken? Kwijlt hij ook als hij niet zo onrustig is, maar bijvoorbeeld gewoon wandelt?

Nee, niet na het normale eten en ook niet bij het drinken. Hij kokhalst bij het eten van een kluif of soms zomaar uit het niets (ligt hij bv rustig op
de bank en ineens zo'n kokhals of soms ook als hij zich erg opwindt, bv bij blaffen.
Hij kwijlt niet als hij niet onrustig is. Hij is ook niet heel snel buiten adem, maar hijgt wel meer dan vroeger (vroeger hijgde hij echt nooit).

Demi schreef:Snurkt hij ook meer of anders? Kenzo had een stembandverlamming en dat snurken was het eerste wat echt opviel, vooral dat het geluid anders was

Hij snurkte nooit en is het laatste half jaar dus extreem gaan snurken: zodra hij in slaap valt, snurkt hij.
De houding waarin hij het minst erg snurkt, is op zijn rug, maar hij ligt meestal languit op zijn zij en dan snurkt hij echt extreem hard en altijd dus.

Zo begon het bij Ken ook. En dan echt heel hard snurken. Dierenarts kon ook voelen dat de boel daar aan hete verzakken was. Later viel het op dat hij wat schor klonk met blaffen en niet lang daarna kon hij helemaal niet meer blaffen.
Wat echt heel zielig vond is dat hij op een gegeven moment niet meer kon piepen. Kenzo maakte met bepaalde piep geluiden altijd duidelijk wat hij wilde en dat ging niet meer. Ik zag toen wel de onmacht in zijn ogen van snap je me niet
Voor mij was het ook echt heel lastig, ik kon altijd aan zijn geluiden horen wat hij wilde, of hij boos was, of juist heel blij. Bij Kennie ging het gelukkig heel langzaam, maar af en toe verslikte hij zich met water drinken, of met eten, dus zijn kvv maakte ik echt heel erg fijn (hij slikte altijd hele grote stukken naar binnen en dat kon niet meer dan verslikte hij zich echt heel erg.

Heavy schreef:

Caro. schreef:Even kort de voorgeschiedenis: Puchu is vorig jaar juni geopereerd aan een tumortje op zijn ooglid en heeft toen een
hevige reactie gehad op ketamine.
Een paar dagen daarna begon hij zich bij schermer en donker anders te gedragen: halve nachten janken en piepen, onrustig gedrag,
heel erg hijgen.
We zijn met hem naar het mcd geweest omdat één leverwaarde ook verhoogd was, maar daar hebben ze hem gezond verklaard (na
een echo van zijn buik en bloedtesten).
Hierop kreeg hij Selgian en dat hielp redelijk goed al die maanden (gedrag was niet helemaal weg, maar wel aanzienlijk verbeterd), maar
ineens is het gedrag weer volop terug en dit terwijl er niets veranderd is in de medicatie of andere zaken.
Hij wordt weer onrustig zodra het donker wordt (ook als ik er gewoon bij ben) en zodra hij alleen beneden is, begint hij urenlang te piepen,
heen en weer te lopen, aan kleden te krabben (= nieuw) en enorm te hijgen en hij is dan ook bloedheet en kwijlt enorm.

Waarom ik evt. denk aan Larynxparalyse (of überhaupt iets in het keel gedeelte): Sinds enkele maanden is hij gaan snurken en niet
zo'n beetje ook Hij heeft totaal de bouw niet om te gaan snurken, maar snurkt dus direct zodra hij in slaap valt.
Daarnaast maakt hij ook een soort kokhals geluiden, vergelijkbaar met als ze gras eten en een grasspriet in de keel blijft steken.
Dit doet hij met name bij het kluiven, maar hij kan het ook zomaar uit het niets doen. Dit is enkele keren per dag.

Hij heeft geen verandert stemgeluid: zijn blaf is nog exact hetzelfde.
Wel doet hij dat kokhalzen ook bij opwinding, bv als hij een andere hond ziet vanuit de auto ofzo.

Ook wilde hij de afgelopen dagen (bij ietsjes warmer weer dus) steeds het water in en dat is niks voor Puchu, want hij haat water.
Hij hijgt sneller, maar zeker niet overmatig en maakt bij normale ademhaling (niet in slaap) geen abnormale geluiden.
Hij wordt steeds slomer, maar dat zou ook kunnen komen door het gebruik van Selgian (?).

Ik ben al in overleg met een arts ivm reactie op de Ketamine (en langdurige gevolgen), maar aangezien er ook andere dingen zijn bijgekomen,
ging ik verder zoeken en kwam bij stembandverlamming uit.
Ik twijfel of ik hier verder mee moet gaan, omdat zijn blafgeluid dus totaal niet veranderd is, maar de andere symptomen er wellicht
wel op kunnen wijzen?
Wie weet er wat vanaf en kan iets zinnigs hierover zeggen?
Onderzoek is onder narcose en met narcose is dus de ellende begonnen, vandaar dat ik liever even informatie inwin voordat ik
(uiteraard iom DA) dit onderzoek zou laten doen.

Het onrustig worden als het donker word , heen en weer lopen , kleden krabben ( heel mijn kokosmat is weggekrabt) enorm hijgen en kwijlen is alles wat Jip ook deed . Warm heeft hij het ook altijd en hij zoekt dus elke plas op om in te staan en om leeg te drinken . Ik denk dat het stress is .

Sinds Jip suplementen gebruikt is het onrustige en hijgen en kwijlen en krabben helemaal verdwenen .

Ja, het kan stress zijn, maar het is dus ontstaan na een narcose. Daarvoor had hij nergens last van, sliep totaal probleemloos in de huiskamer zonder
welk klein probleempje dan ook en ineens was dit er, na een narcose, na een enorme ketamine reactie (maar of dat ermee te maken heeft, weet ik
natuurlijk niet).

Als het stress is, waarom begint het dan als ik er nog gewoon bij ben? Zo ligt hij rustig te slapen en zodra het donker wordt, doet hij zijn ogen open en
er staat een vreemde blik in en hij gaat ineengedoken staan. Reageert niet meer op dingen die ik zeg, gaat heen en weer lopen, wil de tuin in,
gaat daar stilstaan met kop naar beneden.
Waarom snurkt hij dan ineens zo enorm als het stress is? En het kokhalzen?
Waarom heeft hij overdag dan geen stress, want buiten dat hij nu lustelozer wordt (Selgian of het slechte slapen?), heeft hij overdag dit gedrag niet.
Waarom helpt Selgian 6 maanden lang en ineens niet meer?

Hij is ook geen stress hond, hij is altijd relaxed (behalve in het verleden met andere reuen), maar verder vindt hij alles wel best en hij is nooit
angstig geweest of wat dan ook

Ik snap er dus gewoon niks van en probeer ergens logica in te vinden

Demi schreef:Zo begon het bij Ken ook. En dan echt heel hard snurken. Dierenarts kon ook voelen dat de boel daar aan hete verzakken was. Later viel het op dat hij wat schor klonk met blaffen en niet lang daarna kon hij helemaal niet meer blaffen.
Wat echt heel zielig vond is dat hij op een gegeven moment niet meer kon piepen. Kenzo maakte met bepaalde piep geluiden altijd duidelijk wat hij wilde en dat ging niet meer. Ik zag toen wel de onmacht in zijn ogen van snap je me niet
Voor mij was het ook echt heel lastig, ik kon altijd aan zijn geluiden horen wat hij wilde, of hij boos was, of juist heel blij. Bij Kennie ging het gelukkig heel langzaam, maar af en toe verslikte hij zich met water drinken, of met eten, dus zijn kvv maakte ik echt heel erg fijn (hij slikte altijd hele grote stukken naar binnen en dat kon niet meer dan verslikte hij zich echt heel erg.

Nou ja, piepen kan hij dus nog als de beste en blaffen is ook een gewoon geluid. Ik vraag me dus af of je zonder die veranderingen ook kan denken
aan stembandverlamming of dat dit juist zo'n belangrijk symptoom is, dat als hij dit niet heeft, ik hier niet aan hoef te denken?
Hij heeft het dus nu zo'n 8 maanden (ik denk zo'n 6 maanden het gesnurk). Ging dat ook zo langzaam van snurken naar verandering in geluid met
Kenzo of moet je dit dan sneller merken?

Gezien die kokhals geluiden zou ik een afspraak maken met Dr. Strikkers van dierenkliniek Sleeuwijk. Hij weet alles over problemen met de keel, stembanden, lange verhemelte etc. Om echt goed te kijken zal hij onder narcose moeten, maar daar is hij heel goed in (ze zien veel Bullen.....), ook met superlichte "roesjes", volledig bewaakt etc.

ZorroMax schreef:Gezien die kokhals geluiden zou ik een afspraak maken met Dr. Strikkers van dierenkliniek Sleeuwijk. Hij weet alles over problemen met de keel, stembanden, lange verhemelte etc. Om echt goed te kijken zal hij onder narcose moeten, maar daar is hij heel goed in (ze zien veel Bullen.....), ook met superlichte "roesjes", volledig bewaakt etc.

Ik ken 'm van mijn vorige hond (Rottweiler). Geweldige dierenarts en uitermate vriendelijk ook
Maar ik wil dus eigenlijk eerst weten of deze symptomen, dus zonder verandering van geluid/blaffen, toch kunnen wijzen op zoiets,
want die narcose wil ik alleen doen als het echt niet anders kan en ik dus een zeer flink vermoeden die kant op heb.
Vandaar dat ik vraag naar ervaringen met die aandoeningen.

Overigens was hij zojuist ook aan het hoesten (klonk als een zeer droge hoest) toen hij op zijn rug lag. Daarna volgde weer zo'n kokhals.

Kokhalzen, slomer worden en hoesten zouden ook losstaande symptomen kunnen zijn van iets anders, bijvoorbeeld van longworm. Wordt hij regelmatig ontwormd?

zijn zijn hart en longen al eens goed nagekeken?

dit deed heca nl ook en zij had én een slecht hart ( na narcose) en longkanker te hebben ( uitzaaiingen van een melkkliertumor,die ik dus had laten verwijderen,vandaar de narcose).

van het hart zelf deed ze voornamelijk 'kuchen',maar de longkanker deed ze kuchen en kwam voor dat ze daarna zo'n braakachtige kuch deed,soms kwam er dan ook wat slijm mee..

Heavy schreef:Misschien is het een combinatie ? Als er iets met hem aan de hand is lichamelijk kan hij daar best bang van worden en dus stress krijgen denk ik . Hoe zijn z'n ogen ? Jip heeft staar dus dat kan ook de onrust verklaren als het donker wordt . Mag je de selgian nog verhogen ? Misschien is dat hele gedoe met narcose een trauma voor hem geweest waardoor hij angst heeft .

Dat begin ik dus te vermoeden dat er misschien toch lichamelijk iets aan de hand is en dat hij daar op een of andere manier met stress/onrust/angst
op reageert zodra het donker wordt. Toen ben ik dus naar de lichamelijke 'klachten' gaan kijken en dan kom ik uit op het snurken en kokhalzen (met
daarnaast 's nachts het enorme hijgen, kwijlen en bloedheet worden).
Verder zie ik dus geen lichamelijke klachten: zijn ogen zijn goed (mooi helder) en getest bij de dierenarts, zijn gehoor is prima, zijn gewrichten zijn
die van een jonge hond, ontlasting is goed, enz. enz.

Selgian is een standaard dosis, meer heeft geen zin, minder heeft geen zin

Caat* schreef:Kokhalzen, slomer worden en hoesten zouden ook losstaande symptomen kunnen zijn van iets anders, bijvoorbeeld van longworm. Wordt hij regelmatig ontwormd?

Zo één keer per jaar ontworm ik hem.

Kimmie schreef:zijn zijn hart en longen al eens goed nagekeken?

dit deed heca nl ook en zij had én een slecht hart ( na narcose) en longkanker te hebben ( uitzaaiingen van een melkkliertumor,die ik dus had laten verwijderen,vandaar de narcose).

van het hart zelf deed ze voornamelijk 'kuchen',maar de longkanker deed ze kuchen en kwam voor dat ze daarna zo'n braakachtige kuch deed,soms kwam er dan ook wat slijm mee..

Ja, bij Puchu komt er soms ook wat slijm mee (geen bloed ofzo).
Hart en longen zijn beluisterd bij de dierenarts en bij het MCD vorig jaar augustus en dat klonk allemaal goed, maar er is geen specifiek onderzoek
naar gedaan, alleen beluisterd.
Het hoesten (hele droge kuch) hoorde ik gister voor het eerst, daarvoor niet, maar daarna ook niet meer.

Caro. schreef:

Caat* schreef:Kokhalzen, slomer worden en hoesten zouden ook losstaande symptomen kunnen zijn van iets anders, bijvoorbeeld van longworm. Wordt hij regelmatig ontwormd?

Zo één keer per jaar ontworm ik hem.

Dat is om een longworminfectie te voorkomen niet genoeg. Niet dat ik meteen wil beweren/diagnosticeren dat hij longworm heeft maar door recente ervaring zouden deze symptomen voor mij meer dan genoeg zij om dat wel te onderzoeken. Speciale ontlastingsonderzoek is dan nodig (en soms is de uitslag zelfs vals negatief de eerste keer) en op röntgenfoto's is vaak een witte waas in de bronchiën te zien. Ik heb wel ergens een Engelstalig onderzoek op mijn computer staan over longworm, als je dat interessant vindt?

heca hoestte ook geen bloed op,meer wit dikkig slijm.

op een röntgenfoto kunnen ze zo zien of de longen schoon zijn of niet,bij heca waren ze helemaal wit van de uitzaaiingen...

Caat* schreef:

Caro. schreef:

Caat* schreef:Kokhalzen, slomer worden en hoesten zouden ook losstaande symptomen kunnen zijn van iets anders, bijvoorbeeld van longworm. Wordt hij regelmatig ontwormd?

Zo één keer per jaar ontworm ik hem.

Dat is om een longworminfectie te voorkomen niet genoeg. Niet dat ik meteen wil beweren/diagnosticeren dat hij longworm heeft maar door recente ervaring zouden deze symptomen voor mij meer dan genoeg zij om dat wel te onderzoeken. Speciale ontlastingsonderzoek is dan nodig (en soms is de uitslag zelfs vals negatief de eerste keer) en op röntgenfoto's is vaak een witte waas in de bronchiën te zien. Ik heb wel ergens een Engelstalig onderzoek op mijn computer staan over longworm, als je dat interessant vindt?

Ja graag Via de mail misschien handiger? Mijn e-mail is ***

Kimmie schreef:heca hoestte ook geen bloed op,meer wit dikkig slijm.

op een röntgenfoto kunnen ze zo zien of de longen schoon zijn of niet,bij heca waren ze helemaal wit van de uitzaaiingen...

Oké, dank je wel
Bij wat Caat oppert, is het ook op een röntgenfoto te zien.

We gaan nu eerst even deze week de arts afwachten waar we mee bezig zijn vwb de ketamine reactie. Daar krijgt hij nu medicijnen
voor, net weer overleg gehad, en we wachten even af welk effect dit heeft (want dat kan het ook altijd nog zijn natuurlijk).
Donderdag heb ik weer overleg met die arts.

Als dat niets oplevert, dan gaan we naar de dierenarts met het verhaal van snurken en kokhalzen (en de rest) en eens kijken of
in ieder geval een röntgenfoto zonder roesje gemaakt zou kunnen worden en eventueel een doorverwijzing voor een bronchoscopie.

Caro. schreef:

Caat* schreef:

Caro. schreef:

Caat* schreef:Kokhalzen, slomer worden en hoesten zouden ook losstaande symptomen kunnen zijn van iets anders, bijvoorbeeld van longworm. Wordt hij regelmatig ontwormd?

Zo één keer per jaar ontworm ik hem.

Dat is om een longworminfectie te voorkomen niet genoeg. Niet dat ik meteen wil beweren/diagnosticeren dat hij longworm heeft maar door recente ervaring zouden deze symptomen voor mij meer dan genoeg zij om dat wel te onderzoeken. Speciale ontlastingsonderzoek is dan nodig (en soms is de uitslag zelfs vals negatief de eerste keer) en op röntgenfoto's is vaak een witte waas in de bronchiën te zien. Ik heb wel ergens een Engelstalig onderzoek op mijn computer staan over longworm, als je dat interessant vindt?

Ja graag Via de mail misschien handiger? Mijn e-mail is: *****

Mailtje komt er aan

Ontvangen, dank je wel!

Vandaag naar de dierenarts gegaan en hij heeft hem heel goed bekeken, beluisterd en bevoeld.
Hart en longen klinken als een tierelier, buik prima, maar bij zijn keel reageert hij erg gevoelig: bij aanraking op een bepaalde plek,
gaat hij dus kokhalzen.
De dierenarts denkt in eerste instantie aan een fikse keelontsteking, maar hij kan natuurlijk niet zo helemaal in de keel kijken, dus
zeker is het niet.
Puchu is ook afgevallen en alhoewel we daar al zijn hele leven zo ongeveer mee bezig zijn, was het toch vreemd dat hij nu ineens best wel
was afgevallen, dus de DA vertrouwt het niet helemaal en heeft ook een groot bloedonderzoek gedaan, met name richting ontstekingen,
maar ook (weer) de lever, nieren en het hele rijtje.

Voor nu wordt hij behandeld voor een keelontsteking: spuit ontstekingsremmer gekregen, pilletjes onstekingsremmer en 10 dagen
antibiotica. Donderdagochtend zijn de bloeduitslagen bekend en moet ik bellen, ook om te laten weten of er verbetering is, want dat
zou er vrij snel moeten zijn áls het inderdaad een keelontsteking is.

Afwachten dus en duimen dat dit het is en dat er niet wat ergers aan de hand is.

Ik hoop dat hij snel opknapt en dat het niks ernstigs is. Beterschap voor hem.

Ik duim mee dat het zoiets simpels is. Goed dat er ook bloed getest wordt. Diagnose klinkt bekend, maar je kent mijn verhaal

Caat* schreef:Ik duim mee dat het zoiets simpels is. Goed dat er ook bloed getest wordt. Diagnose klinkt bekend, maar je kent mijn verhaal

Zeker
Voor eventueel verder onderzoek moest hij onder zeil, dus we gaan eerst dit uitsluiten (of hopelijk bevestigen dat het dit is) en zo niet, dan
zullen we verder moeten kijken.
De dierenarts keek ook zeker wel bezorgd en kon het dus ook niet met zekerheid vaststellen, omdat hij stomweg niet naar binnen kan kijken op
deze manier.

Vorig jaar had hij een verhoogde ALT waarde, dat is één van de leverwaardes. Hierop is een echo gemaakt en daar was geen afwijkende lever
op te zien. Er werd mij toen verteld door de internist dat deze waarde aangeeft dat 'ergens in het lichaam iets aan de hand is, waarop de lever
reageert' ( ).
Dat kan van iets heel onbenulligs zijn tot iets ernstigs, maar hun zagen een kerngezonde hond verder en maakten zich geen zorgen.

Het zou natuurlijk kunnen, bedenk ik me nu, dat er toen al iets speelde. Hij had toen niet dat snurken en kokhalzen, dat weet ik zeker.

Maar goed, al met al moet er dus serieus naar gekeken worden als het geen keelontsteking is, want dit is gewoon niet in orde.
Dan moet ie maar weer onder zeil (er zullen vast alternatieven zijn voor ketamine) en dan moeten ze maar verder kijken. Het gaat niet
vanzelf over, want daarvoor heeft hij het al te lang.

Flirt heeft een tijdje terug keelontsteking gehad, die voelde zich helemaal niet lekker.
Had koorts, lag te smakken, beetje benauwd, kon niet meer eten en kon geen geluid meer maken, normaal is het echt een keffer.
De DA kon wel zien in zijn keel dat er wat aan de hand was( zat een bult), keelontsteking of een tumor in het strottenhoofd, da zei dat dit ook deze symptomen gaf.
Flirt kreeg AB en een koortsremmer, en als het na 3 dagen niet minder werd zou ze een biopt nemen van de bult, die je zelfs van de buitenkant goed kon voelen.
Gelukkig was hij na een paar dagen al een stuk beter, hoop dat het bij Puchu ook meevalt.
Mijn duimen draaien.

jip007 schreef:Flirt heeft een tijdje terug keelontsteking gehad, die voelde zich helemaal niet lekker.
Had koorts, lag te smakken, beetje benauwd, kon niet meer eten en kon geen geluid meer maken, normaal is het echt een keffer.
De DA kon wel zien in zijn keel dat er wat aan de hand was( zat een bult), keelontsteking of een tumor in het strottenhoofd, da zei dat dit ook deze symptomen gaf.
Flirt kreeg AB en een koortsremmer, en als het na 3 dagen niet minder werd zou ze een biopt nemen van de bult, die je zelfs van de buitenkant goed kon voelen.
Gelukkig was hij na een paar dagen al een stuk beter, hoop dat het bij Puchu ook meevalt.
Mijn duimen draaien.

O ja, dat is waar dat Flirt een keelontsteking had! Gelukkig is hij helemaal opgeknapt

Er was geen bult te voelen en op normaal zicht, bek open, kon hij niets zien wat afweek.
Maar als hij op een bepaald punt drukte/aanraakte, van buitenaf, dan begon Puchu te kokhalzen en dat was niet normaal zei de DA.

Ik moet donderdagochtend dus ook bellen voor bloeduitslagen en of er al verbetering is, want dat zou vrij snel moeten zijn als het een
keelontsteking is.

Puchu maakt wel geluid, veel zelfs Snurken dus als een gek, dat kokhalzen, maar hij kan ook gewoon blaffen en piepen. Die geluiden
zijn niet anders dan anders.
Het snurken klinkt echt een beetje benauwd zeg maar, net als een mens snurkt als hij snipverkouden is. Zoiets ongeveer.

Caro. schreef: Puchu maakt wel geluid, veel zelfs Snurken dus als een gek, dat kokhalzen, maar hij kan ook gewoon blaffen en piepen. Die geluiden
zijn niet anders dan anders.
Het snurken klinkt echt een beetje benauwd zeg maar, net als een mens snurkt als hij snipverkouden is. Zoiets ongeveer.

Dat dat benauwde snurken deed Flirt ook heel erg, had ik eerder nog nooit gehoord bij hem.
Daarom dacht ik eigenlijk eerst dat het zijn harts was, hij heeft ook een hartruis.

De bloeduitslagen zijn goed

Er blijft één leverwaarde behoorlijk verhoogd, maar daarvoor is hij vorig jaar bij een internist geweest en is een echo gemaakt en daar
was alles prima op. De andere leverwaardes zijn ook gewoon goed, dus het is een groot vraagteken waarom deze steeds te hoog is; het
kan ook totaal niets betekenen en dat hij 'gewoon' een over actieve lever heeft (of een reactie op zijn allergieën of wat dan ook).

Maar geen ontstekingscellen, geen afwijkingen in bloedplaatjes/cellen, nieren en weet ik wat allemaal.

Ik zie ook verbetering bij hem: het snurken is minder benauwd en gister heeft hij helemaal niet moeten kokhalzen

We gaan dus op dit moment van een keelontsteking uit en na de AB kuur (loop volgende week) moet ik even bellen hoe het gaat.

Fijn dat de bloeduitslagen goed zijn.

Ik hoop dat hij snel weer de oude is.