Zo loopt ze nu al 5-7 stappen op haar slechte poot voor ze hem weer in de hoogte hijst, om drie huppels verder de poot toch weer neer te zetten om weer op vier poten te lopen. Alleen als ze iets snel wil zien (lees: denkt iets eetbaars te ontwaren
), hopt ze nog als een dolgeworden konijn.Met de balansoefeningen geeft ze steeds meer tegenwicht op haar slechte poot en vanochtend zag ik iets wat ik al maanden niet had gezien: met beide achterpoten was ze na het markeren van een interessant plekje weer even fanatiek de aarde in het rond aan het schoppen.
Al een week begon ze weer met graven, maar dan eerst alleen op twee voorpoten en een beetje op haar slechte poot steunend en met haar goede achterpoot een paar keer graven. Vervolgens steunde ze op haar voorpoten en gebruikte beide achterpoten, waarbij haar slechte pootje een beetje zielig zwaaiend in de lucht meedeed.
Maar vanochtend vlogen me de kluiten aarde me om de oren en gebruikte ze beide achterpoten evenveel.
Als één behandeling met electroden zo’n verbetering geeft, dan vraag ik me af wat de volgende behandelingen gaan doen. Eind van de maand moeten we er weer heen.
Ik kan amper wachten….
