Het HondenForum

Izzy (8,5) loopt al een poos niet zuiver. Ik heb haar eerst zelf een aantal weken op rust gezet. Korte wandeling aan de lijn. Dat ging goed. Op vakantie naar de Ardennen en daar veel gewandeld en dat ging prima. Na de vakantie weer begonnen met fietsen en actievere wandelingen en eigenlijk ging dat vrij snel weer mis. Het was allemaal zo vaag, net wel net niet zuiver. Loopt ze niet zuiver of loopt ze echt mank enz. Uiteindelijk naar de dierenarts en daar met terugrekenen merkte ik eigenlijk pas dat we toch wel vrij lang doorgelopen zijn. Een maand of 3 maar daarin ook periodes gehad dat ze normaal liep.

De dierenarts kon er ook de vinger niet op leggen. Patella was prima, schuiftest gaf ook niks aan maar ze gaf nog wel pijn aan en dat vond hij raar na zo'n tijd. Hij raadde aan om een foto te laten maken en aan de hand daarvan weer te overleggen. Hij gaf toen al aan niet perse pro-snijden te zijn en raadde dus aan de orthopeed aan te horen (foto wordt gemaakt in een nieuwe kliniek hier dus doorverwezen door de dierenarts daarnaartoe) en dan weer met hemzelf te overleggen (nieuwe kliniek die wil de kosten eruit aldus DA ) Prima, goed plan gaan we doen. Ik had mijn man al voorbereid dat er kans was op een redelijk dure knie- operatie en een forse revalidatie maar dan zou alles weer ok zijn.

Dus vandaag naar de orthopeed, foto's gemaakt. En toen werd er een tumor gezien... Dat viel rauw op ons dak want dat was niet echt iets waar we op gerekend hadden. Verdacht van een osteosarcoma in de proximale tibia, 99% zeker. Thorax foto was schoon.

Hij raadt een biopt aan om de tumorsoort vast te laten stellen, bloedonderzoek en aan de hand van de uitslagen chemo en/of amputatie. Chemo heb ik gelijk gezegd dat dat niet ging gebeuren en dat ik over de rest na moest denken.

Dus.
Ik had wel wat vage kennis over bottumoren maar dat wilde ik toch nog wel even zeker weten. De kans op genezing is eigenlijk gewoon 0. Alle behandelingen zijn alleen levensverlengend. Botkanker schijnt enorm pijnlijk te zijn. Dat werd allemaal bevestigd na wat gegoogle.

Ik vond het een kundig arts maar het gevoel dat ik bij de kliniek kreeg was toch wel dat ze ver willen gaan en er is gewoon niet aangegeven wat de overlevingskansen zouden zijn. Dat hing af van het soort tumor (hij heeft in het gesprek niet de osteosarcoma genoemd maar dat staat wel in het dossier vermeld wat ik ontvangen heb via de mail samen met de foto's) en dat zou dmv het biopt vastgesteld moeten worden. Pijnlijk voor de hond en voor mijn portemonnee want de kosten zijn €600-€800 euro voor het biopt en opsturen. Maar ik heb niet het idee dat het wat toevoegt. Ik het het idee dat ik mijn besluit al genomen heb. Pijnstilling en als het niet meer gaat dan is het klaar. Maar denk ik nu niet te dramatisch of te voorbarig? Kijk, ik ben echt niet te beroerd om dure operaties uit te laten voeren als er nog een jaar of 4 normaal leven tegenover staat. Maar als ik dat biopt laat doen ben ik inmiddels als zeker €1000- kwijt (met de kosten van vandaag erbij) en dat alleen maar om te weten óf en evt. hoe te behandelen. Daar zou een evt. amputatie dan nog weer bijkomen met bijbehorende revalidatie. Dan ben je een half jaar en 3 klote behandelingen verder en legt je hond alsnog het loodje.
De kans dat het zo zou verlopen schat ik echt hoog in en ik wil niet dat ze zo haar laatste maanden doorbrengt, ze is een zenuwpees en is gewoon het liefst lekker thuis of ergens aan het wandelen waar ze het kent. Ik heb mezelf de vraag gesteld of ik al die behandelingen wel gedaan zou hebben als ik een verzekering voor haar had maar dan zou ik het ook niet gedaan hebben.

Dus...een hele lap tekst. Misschien wat warrig want ik ben moe en het zit me hoog dus vraag gerust om verduidelijking. Wie heeft ervaring en hoe is dat verlopen? En wel of geen ervaring, wat zouden jullie doen? Ik ben er verdrietig maar ook vrij nuchter onder overigens maar God wat baal ik, we zijn nooit bij een DA geweest, alleen voor d'r rabiësenting en een half jaar geleden voor een bultje wat gewoon een vetbult bleek te zijn en dan dit...

Ik persoonlijk zou waarschijnlijk kiezen voor amputatie. Als blijkt dat het al uitgezaaid is pijnstilling zolang dat effectief is. Honden herstellen vaak heel snel na amputatie, dus dat is geen drie maanden revalidatie. Meeste honden lopen binnen 48 uur op drie poten alsof ze nooit anders gedaan hebben. Alleen de wondgenezing kost wat langer

Ik zou zelf mijn hond niet laten amputeren.

Moeilijk voor je. Heel veel sterkte.

Fotogravinnetje schreef:Ik persoonlijk zou waarschijnlijk kiezen voor amputatie. Als blijkt dat het al uitgezaaid is pijnstilling zolang dat effectief is. Honden herstellen vaak heel snel na amputatie, dus dat is geen drie maanden revalidatie. Meeste honden lopen binnen 48 uur op drie poten alsof ze nooit anders gedaan hebben. Alleen de wondgenezing kost wat langer

Ja, amputatie zou voor mij een mogelijkheid zijn als het genezing zou betekenen maar bij mijn weten is het dat niet en is het alleen levensverlengend. Dat is ook wat ik op verschillende website van dierenklinieken vind. Prognose met alleen pijnstilling 4-6 mnd, met amputatie 6-9 mnd en amputatie+chemo 12-24mnd (uiteraard allen gemiddelden). Maar dat zou dus betekenen dat ze na amputatie al vrij snel op andere plekken ook tumoren gaat ontwikkelen en dan alsnog weer pijn gaat krijgen en op korte termijn doodgaat, wat voor lol heeft zij daaraan want dat is voor mij toch het belangrijkst.
Die informatie haal ik via google tevoorschijn en ik ga maandag mijn DA nog bellen, ik heb het idee dat hij een realistischer beeld schetst dan de kliniek en eerlijk is over de mogelijkheden.

Bij ons was een Rottweiler ook een half jaar na de amputatie van haar poot overleden.

Ik geef je gelijk dat je er goed over nadenkt.

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik zou geen dure behandeling inzetten die alleen levensverlengend werkt en m.i. niet eens een kwalitatieve levensverlenging betekent voor mijn hond.
Een amputatie bij een gezonde jonge hond bijvoorbeeld in geval van een ongeluk vind ik wat anders. Maar botkanker is een vreselijke ziekte die heel veel pijn oplevert. En dan nog een amputatie waar weken revalidatie tegen over staat bij een ziekte die toch al vrijwel altijd dodelijk is, zou niets voor mij zijn.
Ik zou kiezen voor pijnstilling en verder veel verwennen en op het moment dat de pijn niet meer te onderdrukken is, zou ik afscheid nemen.

Jeetje, dat is wel een heel moeilijke beslissing. Hoe is de tumor inmiddels gegroeid? Is er een kans dat de poot al snel breekt of is het nog redelijk rustig in die poot?
Ik zou denk tóch kiezen voor poot eraf, stel je voor dat het minder kwaadaardig is en ze nog wel een leuke tijd heeft.

Tamara81 schreef:Wat ontzettend naar voor Izzy en voor jou!
Ik kan geen advies geven, en ook heb ik geen ervaring met botkanker bij honden. Weet wel dat het ontzettend veel pijn doet bij mensen.

Ik ken Izzy niet, maar je omschrijft haar als zenuwachtig bij verandering. De zware behandelingen zullen dan veel stress opleveten voor Izzy, lijkt me.

Wat ik zou doen: zorgen dat ze zoveel mogelijk pijnvrij nog verder kan, tot zo ver het gaat.

Ontzettend moeilijk om hierover een beslissing te nemen.

Heel veel sterkte voor jullie!

Ja, het is een onzeker trutje met een grote bek Toen ze bij kwam uit het roesje voor de foto kwam de dierenarts op een gegeven moment naast haar staan om haar wat aan te sporen om wakkerder te worden, ging ze 'm aan zitten blaffen


Ze heeft metacam gekregen, nu een dubbele dosis vanaf morgen de normale en dan wacht ik ook af hoe dat gaat, pijnstilling schijnt niet echt te werken bij bottumoren dus dat ga ik ook goed in de gaten houden de komende dagen.

Wat een rot nieuws .

Ik sluit mij bij lieke aan

lieke schreef:Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik zou geen dure behandeling inzetten die alleen levensverlengend werkt en m.i. niet eens een kwalitatieve levensverlenging betekent voor mijn hond.
Een amputatie bij een gezonde jonge hond bijvoorbeeld in geval van een ongeluk vind ik wat anders. Maar botkanker is een vreselijke ziekte die heel veel pijn oplevert. En dan nog een amputatie waar weken revalidatie tegen over staat bij een ziekte die toch al vrijwel altijd dodelijk is, zou niets voor mij zijn.
Ik zou kiezen voor pijnstilling en verder veel verwennen en op het moment dat de pijn niet meer te onderdrukken is, zou ik afscheid nemen.

Hier ben ik het woord voor woord mee eens.

Wat een rotdiagnose. Heel veel sterkte

Iedereen bedankt voor de sterktewensen

Ik ben het ook met je eens Lieke.

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met Izzy . Ik ben echt stapelgek op haar, we hebben samen een hoop bereikt maar ze laat me wel duidelijk zien wat ik niet in een hond wil. Ik roep altijd 'als het een beetje tegenzit wordt ze 16' maar de gedachte daarachter is dat ze een lange neus naar me trekt en 17 wordt...

lieke schreef:Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik zou geen dure behandeling inzetten die alleen levensverlengend werkt en m.i. niet eens een kwalitatieve levensverlenging betekent voor mijn hond.
Een amputatie bij een gezonde jonge hond bijvoorbeeld in geval van een ongeluk vind ik wat anders. Maar botkanker is een vreselijke ziekte die heel veel pijn oplevert. En dan nog een amputatie waar weken revalidatie tegen over staat bij een ziekte die toch al vrijwel altijd dodelijk is, zou niets voor mij zijn.
Ik zou kiezen voor pijnstilling en verder veel verwennen en op het moment dat de pijn niet meer te onderdrukken is, zou ik afscheid nemen.

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Echt k... nieuws, sterkte ermee. Geniet van Izzy zolang ze er is
Ik heb geen ervaring met botkanker, maar ik heb zelf een hond lopen met kanker in z'n neus (al een jaar). Geen idee hoe lang hij het nog volhoudt, maar hij is nog steeds vrolijk, gaat mee op wandeling en eet goed. Hij is sinds Juni op Metacam.

3 jaar geleden kreeg ik te horen dat ,mijn toen ruim 10 jaar oude grote hond botkanker aan haar achterpoot had,ik heb nooit biopten laten nemen maar haar achterpoot laten amputeren een paar maanden na de prognose ,inmiddels was ze toen dus 11 jaar,revalidatie was 1 dag ,en ze heeft uiteindelijk nog 7 maanden na de amputatie geleefd, tuurlijk is het tijd rekken,maar elke behandeling bij een hond van die leeftijd is alles tijdrekkend bij...

ze heeft nog een hele mooie en leuke tijd gehad,nog lekker kunnen zwemmen,rennen en we hebben uiteindelijk na de diagnose 11 zeer intens mooie maanden gehad.

ze is uiteindelijk ingeslapen toen bleek dat ze ook botkanker in haar voorpoot had.

Rebble schreef:

Fotogravinnetje schreef:Ik persoonlijk zou waarschijnlijk kiezen voor amputatie. Als blijkt dat het al uitgezaaid is pijnstilling zolang dat effectief is. Honden herstellen vaak heel snel na amputatie, dus dat is geen drie maanden revalidatie. Meeste honden lopen binnen 48 uur op drie poten alsof ze nooit anders gedaan hebben. Alleen de wondgenezing kost wat langer

Ja, amputatie zou voor mij een mogelijkheid zijn als het genezing zou betekenen maar bij mijn weten is het dat niet en is het alleen levensverlengend. Dat is ook wat ik op verschillende website van dierenklinieken vind. Prognose met alleen pijnstilling 4-6 mnd, met amputatie 6-9 mnd en amputatie+chemo 12-24mnd (uiteraard allen gemiddelden). Maar dat zou dus betekenen dat ze na amputatie al vrij snel op andere plekken ook tumoren gaat ontwikkelen en dan alsnog weer pijn gaat krijgen en op korte termijn doodgaat, wat voor lol heeft zij daaraan want dat is voor mij toch het belangrijkst.
Die informatie haal ik via google tevoorschijn en ik ga maandag mijn DA nog bellen, ik heb het idee dat hij een realistischer beeld schetst dan de kliniek en eerlijk is over de mogelijkheden.

Als de prognoses kloppen zoals jij ze noemt, zou ik alleen nog op de pijnstilling gaan. Ik denk dat het voor de hond zelf geen toegevoegde waarde heeft om 3 maanden langer te leven maar wel nog een amputatie te moeten ondergaan. Ik ben zelf ook niet zo van het dokteren bij dit soort dingen, als het klaar is het klaar, hoe hard ook.
Ik heb hiervoor een westie gehad, die was op een dag zó ziek met pijn, acuut naar de DA en bleek een gesprongen tumor in de milt (geloof ik). DA wilde hem nog open maken om de tumor te checken en alles maar het zou alleen kort levensverlengend zijn. Echt niet dat ik een hoopje hond laat opereren voor een paar (ellendige?) dagen extra. Westie is dus een paar uur later na diagnose liefdevol ingeslapen op mijn schoot.

Kimmie schreef:3 jaar geleden kreeg ik te horen dat ,mijn toen ruim 10 jaar oude grote hond botkanker aan haar achterpoot had,ik heb nooit biopten laten nemen maar haar achterpoot laten amputeren een paar maanden na de prognose ,inmiddels was ze toen dus 11 jaar,revalidatie was 1 dag ,en ze heeft uiteindelijk nog 7 maanden na de amputatie geleefd, tuurlijk is het tijd rekken,maar elke behandeling bij een hond van die leeftijd is alles tijdrekkend bij...

ze heeft nog een hele mooie en leuke tijd gehad,nog lekker kunnen zwemmen,rennen en we hebben uiteindelijk na de diagnose 11 zeer intens mooie maanden gehad.

ze is uiteindelijk ingeslapen toen bleek dat ze ook botkanker in haar voorpoot had.

Ik vind het voor jullie heel fijn dat ze nog een aantal fijne maanden heeft gehad. Maar het bevestigd wel wat ik dus overal al lees. Het is dan natuurlijk een persoonlijke keuze die je maakt die afhangt van meerdere factoren en genezing is er dan geen van. Het is gewoon kut.

botkanker is niet geneesbaar,je kán wat tijd winnen als je dat zou willen door een poot te laten amputeren,maar zelfs dan heb je een garantie dat een hond nog maanden extra tijd krijgt.

het is een klote diagnose

Wat een rotnieuws. Ik zou niet meer gaan behandelen maar zorgen dat Izzy nog een paar fijne maanden heeft.
Heel veel sterkte gewenst en geef Izzy maar een dikke knuffel.

Wat een rotnieuws, ik denk wel dat ik ook alleen voor pijnstilling zou gaan tot het niet leuk meer is.

2 jaar geleden hebben wij Frencey laten inslapen, zij had een bottumor in haar voorpoot.
Na de diagnose hebben wij niet lang gewacht met haar laten gaan.
Ze had vrij snel enorm veel pijn en de kans bestond dat haar poot spontaan zou breken. Dat wou ik haar echt niet aan doen, stel je voor dat je net even boodschappen aan het doen bent...
In mijn ogen is kanker altijd dodelijk en vrijwel altijd al uitgezaaid op het moment dat je klachten ontwikkeld. Zo gemeen is die ziekte helaas...

Wat een rot nieuws kanker in de botten is idd erg pijnlijk, ik zou voor pijnstilling gaan zolang als het leuk blijft. Sterkte!

Hoe werkt metacam, moet je dat opbouwen? Ze hebben vanmiddag natuurlijk behoorlijk zitten frotten aan die poot. Ze heeft vanavond een dubbele dosis metacam gekregen maar waar ze normaal altijd in telgang naast me loopt, liep ze net alleen in stap en kon ik zien dat ze veel pijn had. Ik hoop toch dat dat door de DA komt en weer minder wordt.

Ik heb geen ervaring met pijnstilling, zijn er betere/sterkere opties die ik kan overleggen met de DA?

lieke schreef:Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik zou geen dure behandeling inzetten die alleen levensverlengend werkt en m.i. niet eens een kwalitatieve levensverlenging betekent voor mijn hond.
Een amputatie bij een gezonde jonge hond bijvoorbeeld in geval van een ongeluk vind ik wat anders. Maar botkanker is een vreselijke ziekte die heel veel pijn oplevert. En dan nog een amputatie waar weken revalidatie tegen over staat bij een ziekte die toch al vrijwel altijd dodelijk is, zou niets voor mij zijn.
Ik zou kiezen voor pijnstilling en verder veel verwennen en op het moment dat de pijn niet meer te onderdrukken is, zou ik afscheid nemen.

Helemaal eens met Lieke. Geen gestress en gedokter, dik op de pijnstilling zetten en nog even van elkaar genieten zolang het nog kan en hondwaardig is.

Heel veel sterkte joh.

Rebble schreef:Hoe werkt metacam, moet je dat opbouwen? Ze hebben vanmiddag natuurlijk behoorlijk zitten frotten aan die poot. Ze heeft vanavond een dubbele dosis metacam gekregen maar waar ze normaal altijd in telgang naast me loopt, liep ze net alleen in stap en kon ik zien dat ze veel pijn had. Ik hoop toch dat dat door de DA komt en weer minder wordt.

Ik heb geen ervaring met pijnstilling, zijn er betere/sterkere opties die ik kan overleggen met de DA?

Ik heb zelf goeie ervaringen met Tramadol, maar honden kunnen daar heel wisselend op reageren. Jack werd er alleen wat hyper van, maar bleef verder wel gewoon Jack, als je snapt wat ik bedoel. Op het eind kan je ook nog morfine gaan geven, maar daar heb ik mindere ervaringen mee (post-operatief en een hond die echt niet zichzelf was), zover zou ik het niet laten komen.

Voorlopig zou ik als ik jou was morgen ook een dubbele dosis metacam geven, en dat misschien wel blijven doen tot ze weer wat beter loopt en/of tot je weer bij de DA zit. In een situatie als dit kan je - vind ik - niet teveel pijnstilling geven. Meer of minder zal niet best zijn voor de nieren enzo, het zal wel, maar dat maakt allemaal niet zoveel meer uit. Liever een hond die (uiteraard wel in overleg met de DA) stijf staat van de pijnstilling en nog blij kan meelopen, dan een hond die alsmaar ernstige pijn heeft.

O bah, dat is schrikken, wat een afschuwelijk nieuws
Hopelijk kan ze nog een tijdje mee zonder pijn of al te veel ongemakken.

Ja, als we definitief besluiten om niet te behandelen dan gaat ze gewoon heftig aan de pijnstilling. Nieren en lever e.d. ben ik dan niet bang meer voor.

Mijn man heeft tot midden in de nacht gewerkt dus heb alleen de diagnose maar kunnen vertellen en nog miet kunnen overleggen hoe of wat maar in dit soort gevallen gaat hij vaak uiteindelijk op mij af.

Morgen in ieder geval naar het strand dat heb ik uitgesteld omdat dat zwaar lopen is ivm dat manken maar we zijn nog helemaal niet geweest na de zomer en we vinden het allemaal leuk, izzy ook omdat niet alleen om het strand en de zee maar ook omdat haar roedel dan compleet is en dat gebeurt niet vaak met een wandeling.

Mickie schreef:Wat mij verteld werd, was dat amputatie gevolgd moet worden door chemo omdat er vrijwel altijd uitzaaiingen zijn. En dat die chemo zwaar is en vaak niet werkt. Ik heb toen gekozen voor geen punctie en niet behandelen, alleen pijnstilling en ontstekingsremmers (omdat er een kans was dat het botontsteking kon zijn). Ik wilde mijn meissie die zware behandelingen besparen voor zo weinig kans op herstel. De DA was het met me eens.
Slechts twee weken later liet de controlefoto een spontaan gebroken dijbeen zien, zó snel en ver was de kanker al ingevreten. Geen enkele behandeling zou hebben geholpen.

Sterkte met de beslissing. Geniet van elkaar zo lang het nog kan.

Jeetje dat is wel snel zeg. Het schijnt dat een breuk in een verkankerd bot minder pijnlijk is, had jij dat idee ook?

Helaas hebben wij vorig jaar hetzelfde aan de hand gehad. Ook een bottumor bij onze Flatcoated van net 1 maand 8 jaar.
Wij hebben hem ook flink verwend en op de pijnstilling gezet, 3 weken na de diagnose hebben wij hem helaas moeten laten gaan omdat de pijn niet meer te bestrijden viel. Sterkte met Izzy! Het kan snel gaan, wij hadden ook niet verwacht dat onze hond zo snel na de diagnose zou overlijden.

Barnsley schreef:Helaas hebben wij vorig jaar hetzelfde aan de hand gehad. Ook een bottumor bij onze Flatcoated van net 1 maand 8 jaar.
Wij hebben hem ook flink verwend en op de pijnstilling gezet, 3 weken na de diagnose hebben wij hem helaas moeten laten gaan omdat de pijn niet meer te bestrijden viel. Sterkte met Izzy! Het kan snel gaan, wij hadden ook niet verwacht dat onze hond zo snel na de diagnose zou overlijden.

Wat enorm jong nog...

De (grote) hond van een kennis had ook botkanker, ze hebben de achterpoot laten amputeren en de hond kreeg chemo.
Ik heb de hond eerlijk gezegd een maand of 3 zien lijden (zij kon helemaal niet snel haar draai vinden met 3 poten), ze had geen
trek in eten meer door de chemo en na 3 maanden is ze dus alsnog overleden.

Hoe vreselijk ook, want je wilt je vastgrijpen aan die hoop, ik denk dat het valse hoop is