Het HondenForum

Voor alles moet een eerste keer zijn.
Hier nu: een berner die geen trek heeft in d'r eten. Zie ik de katten die rare grote brokken opknagen.

Normaal verspreid ik de brokken over de vloer omdat Jorla zo vreselijk gulzig is en dan nog gaat het hap-piep-slik-piep in luttele seconden naar binnen. Zelfs als ze ziek is of een dipje heeft. Nu maar hopen dat het niet weer een het is weekend dus dubbeltariefconsult-haasjerepje naar de d.a. wordt.

Hmmm...hoop het ook niet voor je. Veel beterschap in elk geval voor Jorla.

Mijn kater heeft een keer een heel bakje smuldier pens zitten wegkanen. Dat horen katten vies te vinden en met z'n allergiën heeft dat ook nog geresulteerd in een lekkere dikke darm ontsteking.

In ieder geval duimen dat de Berner gewoon z'n dag niet heeft en morgen zelf weer voor z'n brokjes zorgt.

Het was geen kwestie van haar dag niet hebben helaas.
Het gebrek aan eetlust wordt veroorzaakt door pijn. En dan is het erg. Zoals gezegd, ze heeft nooit gebrek aan eetlust vertoond, ook niet als ze ziek was.

Gisteravond kwam ze slechts met de grootst mogelijke moeite overeind. Vriendin is mee gegaan haar uitlaten voor als ze het niet zou trekken. Vanmorgen kon ze niet uit zichzelf opstaan. Helemaal niet. Na een paar pogingen gaf ze het op. Ik moest haar stevig aansporen en uiteindelijk heb ik haar achterlijf op de poten gekregen. Zo kon ze eten en drinken en plassen in de tuin en de Tramadol binnen krijgen. Die hadden we nog liggen van de vorige crisis, die ook bleek te komen van pijn achter op de rug.

Kijken hoe het gaat dus nu. Zo met uitlaten en of ze nog weer haar kracht terug krijgt. En overleggen met de d.a. of er nog medicijnen zijn waardoor ze genoeg spierkracht in de achterhand kan krijgen. Bernervriendinnetje van vroeger had een wel heel oude bernerdame ( 14 jaar) die haar laatste jaren soms een shot steroïden kreeg en dan weer flink daavan opknapte.

Bram heeft het er ook een paar jaar goed op gedaan.

Als ik zou vermoeden dat het om pijn gaat zou ik ook graag weten waar die dan zit.
Dat je liever tot morgen wacht kan ik me wel een beetje voorstellen als een pijnstiller goed zou werken.

Poept en plast ze wel goed?

Nanna schreef:Ik zou even laten kijken waar die pijn vandaan komt.
Als het haar onderstel is kun je wellicht nog wel wat met spierversterkers maar meestal is het met dat soort middelen ook wel de bedoeling dat je blijft bewegen.
Maar voor hetzelfde geld zit ergens een tumor te kutten. Het blijft natuurlijk wel een Berner.
Als mijn hond zoveel pijn had zou ik eerst willen weten waarom eer ik een behandeling op ging starten.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar in principe is de behandeling een paar weken geleden gestart na een bezoek aan de d.a. voor dezelfde klachten. Daarom lijkt het me geen probleem om dezelfde pijnstiller weer te gebruiken. In ieder geval voor het weekend om de scherpste randjes eraf te halen. Maar verder onderzoek is in overleg met de d.a. zeker het overwegen waard.
Zelf denk ik toch vooral aan spondylose, ook omdat het een (stokoude) berner is.

Gaat nu iets beter met opstaan, het was het eerste opstaan na de nacht die zo moeilijk voor haar was.
Ze eet nu weer, drinkt normaal en plast en poept normaal. Ze loopt alleen heel erg langzaam en hijgt erg veel. Terwijl het vrij fris was buiten. Ze ligt nu ontspannen te slapen.

Gelukkig dat de pijnstiller zijn werk wel doet. Hoe oud is ze nu? Sterkte met Jorla.

kooi schreef:

Nanna schreef:Ik zou even laten kijken waar die pijn vandaan komt.
Als het haar onderstel is kun je wellicht nog wel wat met spierversterkers maar meestal is het met dat soort middelen ook wel de bedoeling dat je blijft bewegen.
Maar voor hetzelfde geld zit ergens een tumor te kutten. Het blijft natuurlijk wel een Berner.
Als mijn hond zoveel pijn had zou ik eerst willen weten waarom eer ik een behandeling op ging starten.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar in principe is de behandeling een paar weken geleden gestart na een bezoek aan de d.a. voor dezelfde klachten. Daarom lijkt het me geen probleem om dezelfde pijnstiller weer te gebruiken. In ieder geval voor het weekend om de scherpste randjes eraf te halen. Maar verder onderzoek is in overleg met de d.a. zeker het overwegen waard.
Zelf denk ik toch vooral aan spondylose, ook omdat het een (stokoude) berner is.

Gaat nu iets beter met opstaan, het was het eerste opstaan na de nacht die zo moeilijk voor haar was.
Ze eet nu weer, drinkt normaal en plast en poept normaal. Ze loopt alleen heel erg langzaam en hijgt erg veel. Terwijl het vrij fris was buiten. Ze ligt nu ontspannen te slapen.

Hijgen kan op pijn ook duiden. Hopelijk zet de voorgang zich goed door en mag je nog een tijdje van je meisje genieten.

miriam schreef:Gelukkig dat de pijnstiller zijn werk wel doet. Hoe oud is ze nu? Sterkte met Jorla.

Bedankt!

11 jaar en precies zes maanden vandaag!

Sterkte met Jorla.

kooi schreef:

miriam schreef:Gelukkig dat de pijnstiller zijn werk wel doet. Hoe oud is ze nu? Sterkte met Jorla.

Bedankt!

11 jaar en precies zes maanden vandaag!

Proficiat met haar 1/2 verjaardag

Bedankt...so far so good.
Ze heeft net lekker kip op. Daar smult ze wel weer van. En de Tramadol slaat goed aan. Kijken hoe het morgen gaat...

Hoe gaat het vandaag?

Niet goed.
Ze eet wel weer en ze wil er ook wel voor komen hoor. Maar voor de tweede keer kreeg ze haar achterlijf niet overeind. Ik heb het van de grond moeten omhoog hijsen. En dan lukt het weer.

Ik vind het lief dat je er naar vraagt, want ik zit hier stuk.
Ze heeft de afgelopen vier jaar zo vaak een crisis gehad dat ik dacht, daar gaan we en iedere keer kwam ze er doorheen. En was ze weer langere tijd de oude.

Maar ik ben nu toch wel erg bang. Durf de d.a. niet te bellen. Bang dat er iets in beweging wordt gezet wat onomkeerbaar is. Enige hoop die ik heb is dat ze zich verstapt heeft en weer gaat herstellen...
God wat een vreselijk iets is dit. Nu komt ze naar me toe gelopen op mijn gehuil af. En omhels ik dat lieve lijf.

Ach jee. Sterkte, ik hoop dat ze opknapt

Ach wat moeilijk je meisje zo te zien. Houd haar welzijn voor ogen zoals je haar hele leven al deed. Heel veel sterkte voor jullie.

Ach wat naar
Sterkte!

Och wat naar Ik duim voor je mooie meid.

Bedankt!

"Nothing they can do can make me come untrue to my girl".

Heb haar net uitgelaten.
Ze zakte op de terugweg door haar poten. Misschien de Tramadol? Denk ik dan, hoop ik dan. Maar ik ga zo om 20.30 naar de d.a. voor overleg of er nog opties zijn en welke dan? En vragen of ze eventueel hier thuis willen komen voor inslapen. Ik neem haar niet mee, want ik krijg haar nu echt die auto niet in. Wil haar dat ook niet aandoen.

Sterkte.

Mijn vriendin gaat mee.
Die heeft een auto met een lage instap en samen kunnen we haar erin en eruit helpen. Dus Jorla gaat toch mee.

Sterkte.

Sterkte, ik duim dat er nog iets te redden valt!

Heel veel sterkte!

Sterkte met Jorla.

Sterkte!

Had je bericht daarstraks wel al gelezen, maar kon even niet reageren. Tuurlijk doet dit pijn, vreselijk Hoop dat de DA nog een mogelijk ziet, maar anders weet je zelf wel wat de juiste beslissing is., hoe zwaar ook. Heel veel sterkte

Heel veel sterkte ik hoop ook voor jullie dat de da nog een lichtpuntje heeft.

We zijn weer thuis.
d.a. is een hele lieve meid. We moesten Jorla op de been helpen om de behandelkamer in te gaan. Ze vond het geen doen. Ja, als je alleen bent en je laat haar s' avonds uit en ze zakt door haar poten, dan heb je een probleem. Ze noemde haar een 'Bambi', vanwege de wegglijdende poten. Jorla heeft nauwelijks nog spieren en haar benauwdheid komt van een versleten of uitgerekte stemband. Daar zou operatief nog iets aan te doen zijn, maar daar waren we snel uit dat we dat niet gingen doen. Maar dat zou gaandeweg wel tot steeds meer benauwdheid en vermoeidheid leiden.

Ze vroeg wat ik ervan vond verder.
Ik vond dat ze lijdt, maar dat dit nog niet het grote lijden is. En vertelde heel eerlijk dat ik nog geen balans voel in of doorgaan nog in haar belang is, of alleen in mijn belang. Ik wil geen moment te laat zijn, maar ook geen moment te vroeg. Het is wel haar leven. We hebben het ook gehad over het inspuiten elke drie weken van anabole steroïden. Dat zou een optie zijn als ze daardoor weer plezier zou krijgen in wandelen. Daarom zijn we nu meteen gestart met Metacam voor 7 dagen. Daar moet ze dan nu snel op reageren.

We hebben gesproken over de bereidheid van de kliniek om thuis te komen voor euthanasie. Die is er, mits op tijd aangegeven.
Ze vroeg ook hoe Jorla op mij reageert?
Nou we hebben een hele hechte band. Ze zoekt echt ook steun bij mij.

Toen mijn vriendin kwam, blafte ze wel, maar bleef breeduit in de hal liggen en kwam ook niet binnen bij ons. Ook niet toen ik heel luidruchtig in 'haar' la naar een dentastick ging graven. Die ze wel graag opat toen ik hem bij haar bracht.
d.a. vond dat als een hond het wandelen niet meer fijn vond dat het dan eigenlijk wel ophield. Heb haar nog op de weegschaal gezet en ze was bijna vijf kilo afgevallen...

Tja, vreselijk verwennen maar nu hè, uit met de brokken en in met de kip en sperziebonen.
En in met het matras op de vloer in de woonkamer..lekker bij haar slapen.