Wij willen gezinsuitbreiding!
Geplaatst: 29 jul 2016 17:35
Deel 1
Toen ik een jaar geleden afscheid nam van mijn grote vriend Barto was ik ontroostbaar. Hoef ik jullie niet uit te leggen. Een paar jaar daarvoor hadden we Shooter geadopteerd omdat ik de gedachte niet kan verdragen zonder hondje te zitten en dan het gevoel heb dat ik Barto ga vervangen. Shooter was dus weer alleen. Net als bij Barto wilden we rond de tien jaar oud een tweede hondje adopteren. Shooter is nu elf. Na de vakantie in september wilden we op zoek. Helemaal omdat we in onze campervakanties vaak door landen reizen waar veel zwervers lopen. We zijn er dan altijd weer aan toe. Zo kwam Shooter na de vakantie in Italië. Maar.....er kwam iets tussen. Tussen dit uitgestippelde plan zeg maar. Twee weken geleden kwam ik op FB een gedeeld hondje tegen. Nou gebeurd dit wel vaker, maar ik was op slag verliefd op z'n uitstraling. Ik ging lezen en het werd er niet beter op. In de zin van: Ik wil jou heel graag een gouden mandje geven'. Ik was nog meer onder de indruk. Daarnaast snapte ik niet dat er nog niemand was geweest voor dit poepje. En zo gebeurde het dat ik via social media de eerste kontakten legde en vorige week een officieel telefoontje kreeg. Wat was en ben ik blij. De volgende stap is een wandelafspraak met Shooter. Nu verwacht ik daar niet zoveel van. Ik ken 'm door en door en weet dat hij wat tijd nodig heeft. Z'n reaktie op andere honden buiten komen voort uit angst. Binnen de familie en de vier muren van z'n eigen huis is hij gelukkig in staat te accepteren en te hechten. Gelukkig. Maar goed. Wandelen dus. Niets is nog zeker, de klik moet goed zijn. Maar heel gek, ik heb het gevoel dat er al iets van wederzijdse positieve vibes is ontstaan. Ik ga bellen voor een date en hou jullie op de hoogte. Als we allemaal blij zijn daarna ga ik onthullen om wie het gaat. Zoals ik al eerder zei, een aantal zullen hem kennen. Duim voor zowel het huidige baasje als voor ons dat we allemaal voelen dat het goed zit! Tot gauw!
Toen ik een jaar geleden afscheid nam van mijn grote vriend Barto was ik ontroostbaar. Hoef ik jullie niet uit te leggen. Een paar jaar daarvoor hadden we Shooter geadopteerd omdat ik de gedachte niet kan verdragen zonder hondje te zitten en dan het gevoel heb dat ik Barto ga vervangen. Shooter was dus weer alleen. Net als bij Barto wilden we rond de tien jaar oud een tweede hondje adopteren. Shooter is nu elf. Na de vakantie in september wilden we op zoek. Helemaal omdat we in onze campervakanties vaak door landen reizen waar veel zwervers lopen. We zijn er dan altijd weer aan toe. Zo kwam Shooter na de vakantie in Italië. Maar.....er kwam iets tussen. Tussen dit uitgestippelde plan zeg maar. Twee weken geleden kwam ik op FB een gedeeld hondje tegen. Nou gebeurd dit wel vaker, maar ik was op slag verliefd op z'n uitstraling. Ik ging lezen en het werd er niet beter op. In de zin van: Ik wil jou heel graag een gouden mandje geven'. Ik was nog meer onder de indruk. Daarnaast snapte ik niet dat er nog niemand was geweest voor dit poepje. En zo gebeurde het dat ik via social media de eerste kontakten legde en vorige week een officieel telefoontje kreeg. Wat was en ben ik blij. De volgende stap is een wandelafspraak met Shooter. Nu verwacht ik daar niet zoveel van. Ik ken 'm door en door en weet dat hij wat tijd nodig heeft. Z'n reaktie op andere honden buiten komen voort uit angst. Binnen de familie en de vier muren van z'n eigen huis is hij gelukkig in staat te accepteren en te hechten. Gelukkig. Maar goed. Wandelen dus. Niets is nog zeker, de klik moet goed zijn. Maar heel gek, ik heb het gevoel dat er al iets van wederzijdse positieve vibes is ontstaan. Ik ga bellen voor een date en hou jullie op de hoogte. Als we allemaal blij zijn daarna ga ik onthullen om wie het gaat. Zoals ik al eerder zei, een aantal zullen hem kennen. Duim voor zowel het huidige baasje als voor ons dat we allemaal voelen dat het goed zit! Tot gauw!
