De steile trap af was best eng, ik had Sam immers bij me, die ik moest tillen, dat kon niet anders. Dus Sam onder mijn arm genomen en dan zelf 1 hand tot mijn beschikking hebben voor de leuning. Dan uiteindelijk Sam langzaam loslaten in het water, waarbij Sam moest zwemmen, dat kon niet anders. Nou ja, uitleggen kun je het hem niet, dus het overkomt hem. Ik was natuurlijk direct bij Sam en samen naar de zandplaat. Andersom was lastiger, het werd vloed en dus wat het water dieper. Sam moest zwemmend naar de trap, met wat golven. Haha. Sam toen boven mij uitgetild en op de trap gezet. Daarna mijn voet op de onderste tree en dan mij omhoog trekkend. En zo kwamen we de trap weer op.
Eenmaal op de boot moest je dan je voeten afspoelen, kreeg je een handdoek om je af te drogen (en Sam ook) en weer lekker op het dek zitten in de wind, zodat je droog kunt waaien.
Onderweg, zeker op de terugweg, moesten we heel stil zijn, het was inmiddels 19.30uur. Ons werd uitgelegd, dat de zeehonden als het ware in een soort welterusten-sfeer zaten en net als ons, dan ook niet wakker geschrikt willen worden. Dus we mochten niet meer praten, niet meer met stoelen lawaai maken enz. De boot ging heel zachtjes zodat de motor ook amper geluid maakte. Het was echt heel gaaf.
Met deze boot gingen we:
Mooie regenboog. Deed me zo goed, vanwege het onderonsje wat ik had met mijn zus in het verleden;"Hilly, als je een regenboog ziet, dan lach/zwaai ik even naar je."
De steile trap:
Later weer ieder terug:
De zeehonden in rust
Bijna weer terug in Lauwersoog
Sam rust op na zijn grote avontuur
