Wat kunnen we nog doen?
Geplaatst: 09 nov 2015 13:21
6 jaar geleden hadden wij besloten, na altijd probleemhonden op te hebben gevangen, eens een pup te kopen. Niet meer alle ellende van een ander opknappen, maar gewoon onze eigen, lieve hond. Wij hebben altijd Cane Corso's gehad. Echt ons ras.
Wij zijn bij verschillende fokkers wezen kijken. Hebben de lijnen goed bekeken en uiteindelijk gezocht naar wat we wilde.
Wij hebben Boris niet uitgezocht, hij heeft ons uitgezocht.
Van 2 nesten pups (17 pups in totaal) was Boris diegene die tussen ons in kwam zitten en niet meer weg is gegaan. Hij is dan ook direct met ons mee naar huis gegaan
Toen Boris 1,5 jaar oud was, begon hij te schudden met zijn hoofd. Zo heftig dat ik mij toch zorgen maakte. Pas toen ik een doekje door zijn oren haalde, wist ik dat het niet goed was.
Er kwam heel veel zwarte en bruine prut en klonten uit.
De volgende ochtend meteen de dierenarts gebeld en we konden diezelfde dag nog terecht.
De dierenarts heeft in zijn oren gekeken en die waren heel erg ontstoken. We hebben een zalfje mee naar huis gekregen en moesten dit 7 dagen lang in zijn oren doen.
Na 7 dagen terug en het had geholpen. Zijn oren waren helemaal schoon!!!
Helaas na 2 dagen een domper, want alle ellende was weer terug. Zo erg als dat het voorheen was.
Dit riedeltje hebben we 3 maanden vol gehouden. Dierenarts, zalfje dit, zalfje dat, weg en direct weer terug. "Probeer deze maar" zeiden ze dan.
Uiteindelijk was ik het zat en heb ik gevraagd, of eigenlijk geëist, dat ze het nou eens naar het lab moesten sturen. We kunnen wel blijven zalven, maar symptoombestrijding heeft geen nut. We moeten de oorzaak aanpakken.
Uit de test kwam dat hij allergisch was voor dierlijke eiwitten. Welke dierlijke eiwitten konden ze helaas niet zeggen.
In de 2 jaar erna ben ik zowat voedingsdeskundige geworden. We hebben werkelijk alles geprobeerd wat op de markt is. Van huismerken tot Royal Canin. Van hypoalergeen voer tot vreemde smaken. Vers vlees, eliminatiedieet. Ik heb alle samenstellingen bestudeerd.
Niks hielp. En in de tussentijd bleven we zalven en zaten we weer elke week bij de dierenarts.
Het was zo erg geworden dat Boris nachtenlang lag te piepen van de pijn. Hartverscheurend. Nachtenlang heb ik uren achter elkaar met hem buiten gewandeld in de hoop dat hij wat afgeleid zou zijn en hij de pijn minder zou voelen.
Ik voelde me zo machteloos.
Hij was ziek. Echt ziek.
Koorts, loom. Boris was Boris niet meer.
Mijn laatste hoop. Zijn eten zelf maken.
Ik heb me 2 maanden ingelezen over het voeren van Barf. (Dat is het voeren van stukken dier waarbij je zelf alle percentages berekend.)
Ik durfde er eigenlijk niet aan te beginnen, omdat je echt moet weten waar je mee bezig bent.
Maar wat anders kon ik nog doen? Ik moest wel.
Het lichaam heeft ongeveer 6 weken nodig om alle voedingsstoffen e.d. af te voeren.
Tot mijn verbazing werden na een week of 8 de ontstekingen minder. En later leek het weg te zijn.
Boris werd zichzelf weer.
Dit is even goed gegaan. Tot een tijd geleden. Alle ellende begon weer van voor af aan.
Toen in contact gekomen met een natuurgeneeskundige. Ook hier weer "medicijnen" gekregen en dat ging super. Tot na enkele weken. Weer ontstekingen.
Om het verhaal niet nog langer te maken... Ik weet niet meer wat ik moet doen. We gaan zo weer naar de DA, maar naar mijn idee hebben we nu echt alles geprobeerd.
Ik ben echt radeloos.
Op dit moment ligt hij weer te piepen. Op sommige momenten slaat hij met zijn hoofd tegen de bank. het is nu al 4,5 jaar aan de gang en het wordt alleen maar erger. Ik weet het gewoon echt niet meer.
Wij zijn bij verschillende fokkers wezen kijken. Hebben de lijnen goed bekeken en uiteindelijk gezocht naar wat we wilde.
Wij hebben Boris niet uitgezocht, hij heeft ons uitgezocht.
Van 2 nesten pups (17 pups in totaal) was Boris diegene die tussen ons in kwam zitten en niet meer weg is gegaan. Hij is dan ook direct met ons mee naar huis gegaan
Toen Boris 1,5 jaar oud was, begon hij te schudden met zijn hoofd. Zo heftig dat ik mij toch zorgen maakte. Pas toen ik een doekje door zijn oren haalde, wist ik dat het niet goed was.
Er kwam heel veel zwarte en bruine prut en klonten uit.
De volgende ochtend meteen de dierenarts gebeld en we konden diezelfde dag nog terecht.
De dierenarts heeft in zijn oren gekeken en die waren heel erg ontstoken. We hebben een zalfje mee naar huis gekregen en moesten dit 7 dagen lang in zijn oren doen.
Na 7 dagen terug en het had geholpen. Zijn oren waren helemaal schoon!!!
Helaas na 2 dagen een domper, want alle ellende was weer terug. Zo erg als dat het voorheen was.
Dit riedeltje hebben we 3 maanden vol gehouden. Dierenarts, zalfje dit, zalfje dat, weg en direct weer terug. "Probeer deze maar" zeiden ze dan.
Uiteindelijk was ik het zat en heb ik gevraagd, of eigenlijk geëist, dat ze het nou eens naar het lab moesten sturen. We kunnen wel blijven zalven, maar symptoombestrijding heeft geen nut. We moeten de oorzaak aanpakken.
Uit de test kwam dat hij allergisch was voor dierlijke eiwitten. Welke dierlijke eiwitten konden ze helaas niet zeggen.
In de 2 jaar erna ben ik zowat voedingsdeskundige geworden. We hebben werkelijk alles geprobeerd wat op de markt is. Van huismerken tot Royal Canin. Van hypoalergeen voer tot vreemde smaken. Vers vlees, eliminatiedieet. Ik heb alle samenstellingen bestudeerd.
Niks hielp. En in de tussentijd bleven we zalven en zaten we weer elke week bij de dierenarts.
Het was zo erg geworden dat Boris nachtenlang lag te piepen van de pijn. Hartverscheurend. Nachtenlang heb ik uren achter elkaar met hem buiten gewandeld in de hoop dat hij wat afgeleid zou zijn en hij de pijn minder zou voelen.
Ik voelde me zo machteloos.
Hij was ziek. Echt ziek.
Koorts, loom. Boris was Boris niet meer.
Mijn laatste hoop. Zijn eten zelf maken.
Ik heb me 2 maanden ingelezen over het voeren van Barf. (Dat is het voeren van stukken dier waarbij je zelf alle percentages berekend.)
Ik durfde er eigenlijk niet aan te beginnen, omdat je echt moet weten waar je mee bezig bent.
Maar wat anders kon ik nog doen? Ik moest wel.
Het lichaam heeft ongeveer 6 weken nodig om alle voedingsstoffen e.d. af te voeren.
Tot mijn verbazing werden na een week of 8 de ontstekingen minder. En later leek het weg te zijn.
Boris werd zichzelf weer.
Dit is even goed gegaan. Tot een tijd geleden. Alle ellende begon weer van voor af aan.
Toen in contact gekomen met een natuurgeneeskundige. Ook hier weer "medicijnen" gekregen en dat ging super. Tot na enkele weken. Weer ontstekingen.
Om het verhaal niet nog langer te maken... Ik weet niet meer wat ik moet doen. We gaan zo weer naar de DA, maar naar mijn idee hebben we nu echt alles geprobeerd.
Ik ben echt radeloos.
Op dit moment ligt hij weer te piepen. Op sommige momenten slaat hij met zijn hoofd tegen de bank. het is nu al 4,5 jaar aan de gang en het wordt alleen maar erger. Ik weet het gewoon echt niet meer.