Het HondenForum

Dag allen,

Deze week gaan wij definitief over naar ons nieuwe huis in Duitsland. Graag wil ik voorlopig nog wel even een goede Nederlandse dierenarts tot dat ik vloeiend Duits praat en versta.
Nu is mijn vraag wie jullie in Drenthe kunnen aanbevelen. Graag richting Emmen, Klazienaveen, Nieuw Amsterdam etc.
Alvast bedankt!

CBakker schreef:Dag allen,

Deze week gaan wij definitief over naar ons nieuwe huis in Duitsland. Graag wil ik voorlopig nog wel even een goede Nederlandse dierenarts tot dat ik vloeiend Duits praat en versta.
Nu is mijn vraag wie jullie in Drenthe kunnen aanbevelen. Graag richting Emmen, Klazienaveen, Nieuw Amsterdam etc.
Alvast bedankt!

Bij dierenkliniek 'T Hooyveld, Fransje en Ello.... erg betrokken, lief en deskundig.( Emmen)

Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.

Arts en dier in klazienaveen.

Goede dierenarts en staat ook klaar voor niet "klanten" wij gaan binnenkort de overstap maken naar hun.

kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.

want?

Hoogeveen iets verder. Dierenartsenpraktijk De Weide. 1 jaar geleden 's avonds spaniel had aanval leek TIA maar achteraf GVS. Dierenarts van dienst. Ga naar de praktijk ik kom ook zo. Controle en rekenining stuur ik wel op.
Ook de rekening viel dik mee.

Gewoon dokter oppel in enlichheim spreekt ook wat Nederlands en legt heel goed uit!
Goede dokter goede nazorg en scheelt de helft met in Nederland.

Hutsje schreef:

kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.

want?

Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.

Ik ging erheen in 1998, net in Drenthe, met Moortje, een zwarte kater die ik vanaf zijn derde dag met de fles had opgevoed. Hij had een moeizaam leven en toen hij tien was werd hij aangereden.
Het had gesneeuwd en het was ijzingwekkend koud. Bloedend en mauwend kwam hij thuis. Je zag zijn bloedspoor door de sneeuw en overal waar hij liep in huis.
Met mijn zwager naar de d.a. dr. Nielen dus.
Die keek de kat na en constateerde een ingeklapte long en een verbrijzelde kaak. Die kat zou nooit meer zelfstandig kunnen eten. Dus we besloten hem te laten inslapen.
Dit gebeurde echter niet op de gebruikelijke manier, hij spoot de kat die bij volle bewustzijn was, rechtstreeks in zijn hart. Het duurde een paar minuten voor hij dood was en dat waren een paar van de ergste minuten van mijn leven.
Die kat is gecrepeerd onder mijn handen. Die radeloze ogen, dat snakken naar adem met dat bebloede bekkie.
Ik zal het mezelf nooit vergeven.
Want Nielen wilde mij eerst de procedure uitleggen.
En ik zei laat maar, ik ken de procedure.
Maar dus niet de zijne.
Ik vroeg hem waarom hij Moortje niet eerst in slaap had gebracht. Zijn antwoord: "Ach een doodstrijd was toch onvermijdelijk geweest".
Toen zagen we op de tafel dat het lichaampje ontspande en hij wees me erop: "Nu heeft hij geen pijn meer".

Als ik dat vergelijk met de rustige mooie dood die Ello van 't Hooyveld mijn eerste berner heeft gegeven. Gewoon bij mij thuis op haar eigen bankje. De tijd die hij ervoor nam. Eerst laten slapen en dan het spuitje. Drie kleine zuchtjes en ze gleed weg.

Dat schrille contrast zal mij altijd bij bijblijven.

kooi schreef:

Hutsje schreef:

kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.

want?

Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.

Ik ging erheen in 1998, net in Drenthe, met Moortje, een zwarte kater die ik vanaf zijn derde dag met de fles had opgevoed. Hij had een moeizaam leven en toen hij tien was werd hij aangereden.
Het had gesneeuwd en het was ijzingwekkend koud. Bloedend en mauwend kwam hij thuis. Je zag zijn bloedspoor door de sneeuw en overal waar hij liep in huis.
Met mijn zwager naar de d.a. dr. Nielen dus.
Die keek de kat na en constateerde een ingeklapte long en een verbrijzelde kaak. Die kat zou nooit meer zelfstandig kunnen eten. Dus we besloten hem te laten inslapen.
Dit gebeurde echter niet op de gebruikelijke manier, hij spoot de kat die bij volle bewustzijn was, rechtstreeks in zijn hart. Het duurde een paar minuten voor hij dood was en dat waren een paar van de ergste minuten van mijn leven.
Die kat is gecrepeerd onder mijn handen. Die radeloze ogen, dat snakken naar adem met dat bebloede bekkie.
Ik zal het mezelf nooit vergeven.
Want Nielen wilde mij eerst de procedure uitleggen.
En ik zei laat maar, ik ken de procedure.
Maar dus niet de zijne.
Ik vroeg hem waarom hij Moortje niet eerst in slaap had gebracht. Zijn antwoord: "Ach een doodstrijd was toch onvermijdelijk geweest".
Toen zagen we op de tafel dat het lichaampje ontspande en hij wees me erop: "Nu heeft hij geen pijn meer".

Als ik dat vergelijk met de rustige mooie dood die Ello van 't Hooyveld mijn eerste berner heeft gegeven. Gewoon bij mij thuis op haar eigen bankje. De tijd die hij ervoor nam. Eerst laten slapen en dan het spuitje. Drie kleine zuchtjes en ze gleed weg.

Dat schrille contrast zal mij altijd bij bijblijven.

Toch laat ik altijd rechtstreeks in het hart spuiten (na wel eerst een roesje). 1x omdat ik niet voorbereid was niet laten doen en m'n mannetje z'n hart heeft nog een goed kwartier geklopt voor het over was. Rechtstreeks in het hard is het direct over maar inderdaad wel met klein roesje

Hier ook een keer een poesje laten inslapen, beesje was blind en had iets aan z'n hersens liep alleen maar rondjes...... ook rechtstreeks in het hartje zonder roesje, ik moest het beesie met veel moeite op de tafel houden hij vocht letterlijk voor z'n leven, heel akelig dat vergeet je inderdaad nooit weer.

kooi schreef:

Hutsje schreef:

kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.

want?

Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.

Ik ging erheen in 1998, net in Drenthe, met Moortje, een zwarte kater die ik vanaf zijn derde dag met de fles had opgevoed. Hij had een moeizaam leven en toen hij tien was werd hij aangereden.
Het had gesneeuwd en het was ijzingwekkend koud. Bloedend en mauwend kwam hij thuis. Je zag zijn bloedspoor door de sneeuw en overal waar hij liep in huis.
Met mijn zwager naar de d.a. dr. Nielen dus.
Die keek de kat na en constateerde een ingeklapte long en een verbrijzelde kaak. Die kat zou nooit meer zelfstandig kunnen eten. Dus we besloten hem te laten inslapen.
Dit gebeurde echter niet op de gebruikelijke manier, hij spoot de kat die bij volle bewustzijn was, rechtstreeks in zijn hart. Het duurde een paar minuten voor hij dood was en dat waren een paar van de ergste minuten van mijn leven.
Die kat is gecrepeerd onder mijn handen. Die radeloze ogen, dat snakken naar adem met dat bebloede bekkie.
Ik zal het mezelf nooit vergeven.
Want Nielen wilde mij eerst de procedure uitleggen.
En ik zei laat maar, ik ken de procedure.
Maar dus niet de zijne.
Ik vroeg hem waarom hij Moortje niet eerst in slaap had gebracht. Zijn antwoord: "Ach een doodstrijd was toch onvermijdelijk geweest".
Toen zagen we op de tafel dat het lichaampje ontspande en hij wees me erop: "Nu heeft hij geen pijn meer".

Als ik dat vergelijk met de rustige mooie dood die Ello van 't Hooyveld mijn eerste berner heeft gegeven. Gewoon bij mij thuis op haar eigen bankje. De tijd die hij ervoor nam. Eerst laten slapen en dan het spuitje. Drie kleine zuchtjes en ze gleed weg.

Dat schrille contrast zal mij altijd bij bijblijven.

Bij mijn weten is Tagor door Nielen thuis bij mijn ouders thuis ingeslapen en ik heb nooit gehoord dat dit op deze wijze is gedaan. Was er niet bij, maar als dit zo was gegaan zou ik dat zeker hebben gehoord. Weet niet wanneer jouw ervaring was, maar dat was 8 jaar geleden.

Maar het klopt wel dat hij vooral een veearts is.

14 november 1998

Frolic schreef:Bij mijn weten worden katten altijd gelijk rechtstreeks in het hart gespoten, maar wél met roesje. Ik vind het ongelofelijk lomp om het gewoon zo te doen en dat mag ook helemaal niet.

Dat arme hartje kwam naar huis gekropen roepend om hulp van zijn moeder, wat ik was, en dit was hoe ik hem geholpen heb. Dat stukje neem ik mezelf nog altijd kwalijk..

Frolic schreef:

kooi schreef:

Frolic schreef:Bij mijn weten worden katten altijd gelijk rechtstreeks in het hart gespoten, maar wél met roesje. Ik vind het ongelofelijk lomp om het gewoon zo te doen en dat mag ook helemaal niet.

Dat arme hartje kwam naar huis gekropen roepend om hulp van zijn moeder, wat ik was, en dit was hoe ik hem geholpen heb. Dat stukje neem ik mezelf nog altijd kwalijk..

Ik kan me heel goed voorstellen dat je dat zo voelt ja. Dat raak je nooit kwijt van je netvlies.
Ik heb 7 jaar bij een dierenarts gewerkt en zou in jouw situatie ook gezegd hebben dat ik de procedure kende en dat die mij niet uitgelegd zou hoeven worden.
Je kon toch niet weten dat hij er een andere procedure op nahield? Dat kun je jezelf niet verwijten vind ik, die dierenarts des te meer.
Een dier hoort eerst verdoofd te worden.
Dikke voor jou. Bij elke euthanasie kan iets naar gebeuren, dieren die maar niet willen gaan, die gaan stuiptrekken, gillen of wat dan ook. Dat is niet altijd te voorkomen, maar zoals het bij jouw kat gebeurd is....
Onnodig leed en verdriet.
Een euthanasie moet net zo zorgvuldig gebeuren als een operatie en een dierenarts die dat niet begrijpt daar zou ik geen stap meer binnen de deur zetten.

Uiteraard snap ik nu dat ik niet schuldig ben aan deze gruweldood, maar hij moet mij in die laatste minuten gezien hebben als een verrader. En hij was vanaf zijn derde dag bij mij, paste in de palm van mijn hand, sabbelde op het dikke deel van mijn vingers, dat geeft een hele speciale band.
In de jaren dat ik met mijn dieren naar 't Hooyvelt ging, heb ik een aantal keer op het punt gestaan om het Ello voor te leggen, maar ik blokkeerde steeds op mijn schuldgevoel en het verdriet. Ik kreeg het verhaal niet verteld.
Daarom bedankt dat jij je ervaring van 7 jaar bij euthanasie en je mening over deze werkwijze hier neerzet. Dat helpt echt!

Nogmaals dank je wel, ook dit helpt.
Ik denk er gelukkig bijna nooit meer aan maar dit maakt die momenten wel makkelijker.

Sorry TS voor het kapen van je topic.
Ik hoop dat je een fijne d.a. vindt in die omgeving!

Sprak mijn moeder gisteren, die bevestigde mijn verhaal qua inslapen van Tagor en dat het inderdaad vooral een veearts is.
Ze gaf ook aan dat er in Sleen een goede dierenarts zit.