Het HondenForum

Het is een lang verhaal geworden. Hoop dat je de moeite neemt om het te lezen, want ik zit echt verlegen om advies.


In maart van dit jaar heb ik de beslissing moeten nemen om onze labrador Flint in te laten slapen. Dat vond ik lastiger dan ik verwacht had, maar hij was bijna 13 en hij was gewoon op. Een maand later ging ik voorzichtig op zoek naar een herplaatser. Met het oog op onze redelijk kieskeurige teckels hadden we besloten dat het een volwassen teef zou moeten worden. Ik stortte me in stichtingenland. Ik zal jullie de vreemde emailwisselingen besparen, maar mijn ervaring is dat hier erg veel kaf onder het koren aanwezig is, maar dat is weer een andere discussie.


Uiteindelijk viel mijn oog op een mooi Roemeens teefje van een jaar of 2. Ze was al in Nederland en we mochten haar bezoeken. Eenmaal daar werden we echter niet verliefd op dit teefje, maar op een puppyreu; precies wat we niet wilden. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en een week later zat hij bij ons in de auto. Een hondje van 4 maanden oud, net in Nederland, beetje schrikkerig en ietwat in zichzelf door alle nieuwe indrukken.
Freek, zo noemden we hem, ontpopte zich tot de allerleukste hond die je je maar kunt wensen. Hij werd verschrikkelijk ondeugend, maar op een bijzonder aandoenlijke manier. Hij bleef altijd netjes bij ons in de buurt, werd stapelgek op de teckels en je kon heerlijk met hem knuffelen. Alleen zijn vond hij nog wel erg moeilijk en het heeft zeker 2 maanden geduurd voordat we een uurtje weg konden zonder hem mee te nemen.


Toch waren er 2 zaken die me niet lekker zaten. Hij krabde en beet erg veel en hij liep vanaf dag 1 in telgang en daar kreeg ik hem met geen mogelijkheid uit. Bij dierenarts 1 (ik loop nu bij 2 da’s met hem, dus voor de duidelijkheid noem ik ze even da 1 en da2) kreeg hij een spuit tegen de jeuk en dan zou het over moeten gaan. Dus niet. Freek ging in de zomervakantie met ons mee naar Oostenrijk waar hij bij ons op de hotelkamer sliep. Daar viel ons nog meer op hoeveel jeuk hij had. Bovendien zagen we dat hij zijn linkerpoot telkens naar binnen draaide.
Weer thuis meteen naar da1 geweest. Afspraak gemaakt voor rontgenfoto’s want dat telgangen zat me niet lekker. Opnieuw over de jeuk begonnen ‘Nee hoor, het was geen allergie. We geven hem weer een spuit, dan moet het morgen over zijn’. Ik ben helemaal niet op mijn mondje gevallen, maar hoewel ik wist dat die spuit niet zou helpen heb ik niks gezegd. Ja stom, ik weet het.


Omdat de jeuk natuurlijk niet overging, ben ik met Freek bij da2 geweest. Die heeft een allergietest gedaan. Freek bleek allergisch voor 3 soorten mijt en we hebben meteen ingezet op een sensibilisatiekuur. Daar zijn we nu 4 weken mee bezig en dat gaat eigenlijk heel goed. Hij bijt af en toe nog wel, maar echt stukken minder.


Maar toen de rontgenfoto’s…. Freek blijkt links geen kom te hebben en rechts is ook niet al te best. Klap in ons gezicht, maar ergens hadden we het wel verwacht. De foto’s zijn doorgestuurd naar de Tweede Lijn en zij schreven in hun verslag dat een bekkenkanteling tot de mogelijkheden behoort, maar dat het geen garanties geeft. Ik ben daar geen voorstander van, dus dat valt voor mij af. Da1 zei dat het ook nog mogelijk zou zijn om de heupkop te zijner tijd af te vlakken, maar hij gaf aan dat hij het ook zou begrijpen als we voor inslapen zouden kiezen en dat hij daar aan mee zou werken.


We hebben het even laten bezinken en onze eerste gedachte was: als de sensibilisatiekuur niet aanslaat dan laten we hem sowieso gaan, want die jeuk is afschuwelijk. De volgende afweging was: als de kuur wel aanslaat, wachten we dan tot hij pijn krijgt en laten we hem dan gaan, of zijn we dat voor? Zeer lastige beslissingen. Eigenlijk waren we er wel uit dat we niet voor zware operaties wilden gaan. Niet om het geld, maar om Freek.


Maar nu, nu heeft hij dus af en toe al pijn na de boswandeling. Niet dagelijks, maar soms jankt hij als hij na de wandeling (van 30 minuten) op het kleed ligt. Dat gaat me door merg en been. Ik weet dat we bij da1 terecht kunnen, mochten we een nare beslissing moeten nemen, maar nu was ik vorige week bij da2 voor de sensibilisatiekuur en hij vond het nog veel te vroeg om het over inslapen te hebben. Hij wilde wel met anabolen in de weer en op den duur de heupkop afvlakken.


En nu weet ik het niet meer. Mijn gevoel zegt dat we de medische molen niet in moeten gaan met hem, dat we hem dat moeten besparen. Wat zouden jullie doen? Iemand ervaring met een situatie als deze?

oh jee, wat een nare dilemma's allemaal. Ik kan je helaas niet helpen, maar ik wens je wel sterkte. Ook met het verlies van Flint, die lieverd..

Dit is zo allejezus persoonlijk dat ik advies ook niet echt handig vindt. Je kunt hierin alleen zelf weten wat goed is voor jullie en voor Freek.

Ik kan je alleen vertellen wat ik zou doen. Als er pijn bij komt kijken die niet "opgelost" kan worden alleen beteugeld, en dan maar voor even, dan laat ik een hond gaan. Mijn idee is dan ook nog dat ik dat doe uit liefde voor de hond, ik kan ze namelijk nooit echt missen

Heel veel sterkte en wijsheid!

Ik loop wel eens met een mevrouw die ook een buitenlandertje heeft. Zij heeft de heupkop af laten vlakken en is nu ook bezig meer bespiering op haar hond te krijgen. Hij hobbelt lekker mee en is vrolijk.
Een bekkenkanteling is wel een stuk invasiever volgens mij. En vaak ook lastig bij een redelijk grote hond.

Heel veel sterkte in ieder geval!

Wat een nare situatie zeg! Wat enorm sneu voor Freek...
Ik kan je helaas geen advies geven, maar hoop van harte dat er nog iets aan te doen blijkt te zijn. Sterkte!

wij hebben ook een hond bij de stichting gehad die dit had en hij (flinke hond) is geopereerd in Amsterdam bij Dick van Zuilen (http://www.mcvoordieren.nl/afspraak-bij-orthopedie). Echt een super kliniek en de hond heeft natuurlijk moeten revalideren en we weten niet hoe het over 5 jaar is, maar het is nu 2 jaar geleden en hij scheurt rond als een jonge hond

Dus niet al beslissingen nemen voordat je alle opties hebt bekeken
Succes!

Als ik goed reken is hij nu ongeveer 10 maanden?
Is hij een hond die groot wordt of is hij vermoedelijk al bijna op de grootte die hij als volwassen hond zou hebben?

Ik denk dat dat meespeelt bij een eventuele beslissing?

Het lijkt me een vreselijk moeilijk dilemma
Is er op dit moment goede pijnstilling te geven als hij na een halfuurtje lopen zo'n pijn heeft als hij op zijn kleed ligt?
Want dat is iets wat ik niet te lang zou laten duren, voor welke oplossing je uiteindelijk ook kiest

sbientje schreef:oh jee, wat een nare dilemma's allemaal. Ik kan je helaas niet helpen, maar ik wens je wel sterkte. Ook met het verlies van Flint, die lieverd..

Dankjewel! Hij wordt nog erg gemist. Hij was de eerste jaren van zijn leven een etterbak eersteklas, maar wat was het een geweldige hond!

Tara schreef:Wat een dilemma's inderdaad, moeilijk hoor.
Hoe is de prognose als jullie wel voor een bekkenoperatie zouden kiezen? Hoe is dan naar verwachting de kwaliteit van leven?

Belangrijke vragen inderdaad. Helaas kunnen ze me daar geen antwoord op geven. Ik heb begrepen dat artrosevorming sowieso niet tegen te gaan is en dat hij daar nu al last van heeft. Kwaliteit van leven is het allerbelangrijkst en dat is het eerste wat ik meeneem in elke afweging. Da2 zei dat Freek nog wel een paar jaar mee zou kunnen gaan, maar dan op pijnstilling en anabolen. Ik vraag me alleen af of die anabolen zoveel zin hebben als Freek blijft telgangen. Daar bouw je geen bespiering mee op. Zwemmen doet hij (nog) niet uit zichzelf, maar dan zou hydrotherapie misschien uitkomst kunnen bieden.

Oh jezes wat een dilemma...ik zou ook willen weten wat de prognose van de bekkenkanteling is als de toestand al zó bar slecht is op zo'n jonge leeftijd. Ik ken een dierenarts in Limburg (Wil Jansen van praktijk Ganzeweide) die gespecialiseerd is in bekkenkantelingen. Ik heb daar stage gelopen en een aantal van die operaties mee mogen maken. Het is een no-nonsens dierenarts; als hij denkt dat de operatie niets/weinig uit gaat maken, zal hij dat eerlijk zeggen. Een erg sympathieke man die graag meedenkt.

Ik wil jullie in ieder geval érg veel sterkte en wijsheid wensen...

Flint schreef:

sbientje schreef:oh jee, wat een nare dilemma's allemaal. Ik kan je helaas niet helpen, maar ik wens je wel sterkte. Ook met het verlies van Flint, die lieverd..

Dankjewel! Hij wordt nog erg gemist. Hij was de eerste jaren van zijn leven een etterbak eersteklas, maar wat was het een geweldige hond!

Haha, dat klinkt wel herkenbaar ja

Ik ken een (buitenlandse) hond die veel heeft gehad aan hydrotherapie, die heeft heel slechte schouders. Grote hond, 30 kilo. Maar met pijnstilling en verder gedoseerd bewegen is hij ondertussen al gezond en fit 10. Dus ik zou zelf ook eerst naar zoiets kijken of het kwaliteit van leven kan opleveren, eerder nog dan een operatie.
Ook een andere hond die ik ken met zwaar HD, die is ook al 8 en doet het prima met goede beweging en soms pijnstilling.

Ik heb er met Luna ervaring mee, die bleek ook geen kommen te hebben.
Met haar ben ik ook bij de tweede lijn geweest, bekkenkanteling word afgeraden bij te grote/zware honden, kunstheupen was het advies en dat hebben we gedaan.

Met 6 maanden kreeg ze de eerste en 3 weken later de tweede, ook die heup vloog uit de kom en was dus niet terug te zetten. De revalidatie was zwaar een jonge energieke hond die zich na een aantal weken beter voelt dan ze ooit gedaan heeft rustig houden is niet makkleijk, daar zijn we een half jaar mee bezig geweest, maar daarna mocht en kon ze weer alles
Het kost een bak geld, maar het is de beste investering die ik ook gedaan heb, ze rent, springt, zwemt als een malle en daar genieten we elke dag enorm van. Dus als het niet om het kostenplaatje gaat, zou ik dat zeker bespreken, ze is geopereerd door Hans Nieuwendijk

Het afvlakken van de heupen zegt me niets, dus daar weet ik niks zinnigs over te zeggen.

ranetje schreef:Als ik goed reken is hij nu ongeveer 10 maanden?
Is hij een hond die groot wordt of is hij vermoedelijk al bijna op de grootte die hij als volwassen hond zou hebben?

Ik denk dat dat meespeelt bij een eventuele beslissing?

Het lijkt me een vreselijk moeilijk dilemma
Is er op dit moment goede pijnstilling te geven als hij na een halfuurtje lopen zo'n pijn heeft als hij op zijn kleed ligt?
Want dat is iets wat ik niet te lang zou laten duren, voor welke oplossing je uiteindelijk ook kiest

Ja, hij is nu 10 maanden oud en echt een jonge hond. Hij heeft ontzettend veel energie, wat wel te beteugelen valt, maar het liefst zou hij de hele dag overal op- en afspringen. Niet handig met zulke gewrichten.

Hij is een middelmaatje. Hij is waarschijnlijk qua hoogte wel uitgegroeid. De laatste keer dat ik hem gewogen heb, woog hij 18 kilo.

Pijnstilling krijgt hij nog niet; dat voelt als het begin van het eind, maar je hebt helemaal gelijk dat hij dat nu wel nodig heeft. Ik heb hem zaterdag een kwart previcox gegeven die ik nog had van Flint.

Heel erg bedankt voor alle reacties! Al weet je er niks zinnigs op te zeggen, dan nog is het heel erg prettig om te lezen dat er wordt meegeleefd. Heel fijn!

Misschien is dit supplement wat? : http://www.opti-natuurshop.nl/a-2952172 ... ond-250ml/

Dit is de foto. Zoals je kunt zien is rechts ook niet goed.

Ik ken 2 honden met zeer slechte heupen. Die hebben ook anabolen ingespoten gekregen en deden toen alles weer. Met operaties van heupen heb ik (gelukkig) geen ervaring. Kan DA2 niet eerst eens anabolen spuiten, kijken hoe dat gaat. Als dat goed resultaat geeft dan alsnog die heupkommen afvlakken en met anabolen blijven spuiten? Misschien dat hij dan toch nog een aantal jaar pijnvrij mee kan?

Flint schreef:Dit is de foto. Zoals je kunt zien is rechts ook niet goed.

Op de foto ligt hij niet recht, dus helemaal goed te zien is de situatie niet denk ik?

Ik zou liever eerst een oordeel van een orthopeed over deze foto's willen hebben ...........

Onze Shirin, die we begin dit jaar hebben geadopteerd uit Turkije, is 3,5 maand geleden aan ernstige HD geopereerd met een dubbele bekkenkanteling. Bij haar is alles in 1 operatie gedaan waarbij haar rechterheup behoorlijk ingrijpend gereconstrueerd moest worden. De eerste paar dagen waren voor ons zwaar omdat we met een hond van 35 kilo zaten die opnieuw moest leren lopen met haar rechter achterpoot. Haar linker achterpoot, waar het bekken ook was gekanteld, kon ze de volgende dag al weer vrij goed gebruiken.
Inmiddels rent, vliegt en speelt ze als de jonge puber die ze is en is ze vrijwel onvermoeibaar . Ze is aanmerkelijk sterker dan ze voor de operatie ooit is geweest en we merken nu pas hoe veel pijn ze waarschijnlijk heeft gehad
Wij zijn ongelooflijk blij dat we voor de operatie hebben gekozen. Zij is geopereerd door Rasenberg van het dierenziekenhuis in Tilburg, waar we echt bijzonder over te spreken zijn.

Je zou nog kunnen kijken of acupunctuur aanslaat en helpt tegen de pijn. Ik heb daar erg goede resultaten van gezien. In combinatie met pijnstilling kan je daar vaak erg ver mee komen. Google op dierenarts acupunctuur....

Och wat een zorgen !
Het lijkt me onwijs moeilijk. Ik heb altijd geroepen dat zulke ingrijpende operaties als kunstheupen niets voor mij zijn maar dat is makkelijk roepen met gezonde honden.
Ik ken wel twee verhalen van honden die na een hele (héle) intensieve revalidatie wel enorm opgeknapt zijn. 1 zit zelfs gewoon weer in de sport (behendigheid) en dat waren beide ook honden rond de 20 kg.

Toch denk ik dat ik het niet zou doen. Het strookt niet met mijn hele idee over dieren houden. Maar dat zijn míjn ideeën, heb jij niets aan. Heel veel sterkte met het nemen van de beslissing.

Sam, mijn kruising labradorreu, kwam met een half jaar bij ons uit het asiel. Na een paar dagen was het al duidelijk dat er iets mis was in zijn achterpoten. En na foto's was het heel duidelijk... Geen kommen.
De DA vroeg ons of hij wel uit de narcose gehaald moest worden, want, ouder dan anderhalf zou hij niet worden. We hebben hem wakker laten worden en zijn druk gaan trainen met hem. Conditie, en hij moest flink afvallen.

Afgelopen juni is hij 12 geworden. Af en toe krijgt hij een weekje pijnstilling, om te zien of dat iets doet. Tot nu toe heeft het nooit enig verschil gemaakt. Ik, en de DA met mij, nemen daarom aan dat hij geen pijn heeft.
Hij heeft altijd alles mogen doen, springen, apporteren, we hebben hem nooit beperkt. Al snel kende hij zijn eigen grenzen. Jarenlang heeft hij met onze uitlaatservice meegelopen. Vanaf een jaar of 6 ging hij zelf minder lopen en ging aangelijnd wandelen niet meer door het opgelegde tempo. Vanaf toen is hij huishond/erfhond geworden.

Nu wordt het minder Hij wordt oud en zijn bespiering wordt minder. Hij slaapt veel, op de vloerverwarming Maar ondanks zijn enorm slechte prognose, heeft hij een lang en gelukkig hondenleven gehad. Hij loopt raar, op zijn eigen manier, maar dat heeft hem nooit gehinderd.
Sam is een grote, zware hond. Hij weegt rond de 35/38 kilo. We hebben hem altijd schraal gehouden.

Ik weet niet of Freek gecastreerd is? Zo nee, dan zou ik dat zeker niet laten doen. Hoe dan ook, zal hij al zijn mogelijke spieren nodig hebben.
Voor de goede orde, ik zeg niet dat niets doen de oplossing is... Bij ons was het de oplossing. Bij deze hond. Een hond van mijn vorige buuf, die hetzelfde leven geleidt heeft, ook met slechte heupen, is maar 6 geworden...

Ik vind inslapen voor deze hond eigenlijk écht geen optie, eerlijk gezegd. De rechterheup is idd niet goed maar beste kans dat ie daar helemaal nooit last van gaat krijgen. Links wel uiteraard, en met zulke heupen heb je in principe drie opties. De duurste optie is een kunstheup, het resultaat is meestal perfect maar het is wel érg duur. Een tweede optie is bekkenkanteling. Als dit op tijd en correct uitgevoerd wordt is het resultaat ook uitstekend. De foto lijkt aan te geven dat deze hond kandidaat is voor deze operatie, maar de foto is zowat twee maanden oud wat ik zo zie? Dan weet ik niet hoe de situatie nu is, wellicht ben je nu gewoon te laat en is dit geen optie meer. Sowieso kost deze operatie ook het nodige, niet zoveel als een kunstheup maar wel een flinke hap geld. Als kunstheup te duur is en bekkenkanteling niet (meer) kan is heupkopresectie een optie. De kop en de nek van de femur worden dan verwijderd, bot schraapt niet meer over bot (dat is het pijnlijke) en het lichaam zal met fibrose (zeg maar littekenweefsel) en soort nep-gewricht gaan vormen. Het eindresultaat hangt af van het gewicht van de hond: bij kleine honden is het resultaat perfect, middelgrote honden hebben een goed resultaat en grote honden een redelijk tot matig resultaat. De grens tussen goed en redelijk is ongeveer twintig kilo, dus wellicht blijft ie wat manken maar rennen en wandelen in het bos zal waarschijnlijk geen enkel probleem zijn. Heupkopresectie is ook de goedkoopste optie van de drie, met een paar honderd euro (max 500 schat ik zo in) moet dit geregeld kunnen worden. Dan moet er wel gerevalideerd worden maar komop, wat zijn 6 tot 8 weken op een hondenleven?

Mocht je toch helemaal niets willen doen en alleen inslapen overwegen dan denk ik dat het eerlijk zou zijn de stichting eerst in te lichten. Ikzelf zou als stichting bepaald not amused zijn als een hond die ik naar Nederland gehaald had zomaar ingeslapen werd terwijl er gewoon opties zijn om hem een prima, hondwaardig leven te geven.

CKS schreef: Mocht je toch helemaal niets willen doen en alleen inslapen overwegen dan denk ik dat het eerlijk zou zijn de stichting eerst in te lichten. Ikzelf zou als stichting bepaald not amused zijn als een hond die ik naar Nederland gehaald had zomaar ingeslapen werd terwijl er gewoon opties zijn om hem een prima, hondwaardig leven te geven.

Misschien dat zij je nog tegemoet kunnen komen?

CKS schreef:Ik vind inslapen voor deze hond eigenlijk écht geen optie, eerlijk gezegd. De rechterheup is idd niet goed maar beste kans dat ie daar helemaal nooit last van gaat krijgen. Links wel uiteraard, en met zulke heupen heb je in principe drie opties. De duurste optie is een kunstheup, het resultaat is meestal perfect maar het is wel érg duur. Een tweede optie is bekkenkanteling. Als dit op tijd en correct uitgevoerd wordt is het resultaat ook uitstekend. De foto lijkt aan te geven dat deze hond kandidaat is voor deze operatie, maar de foto is zowat twee maanden oud wat ik zo zie? Dan weet ik niet hoe de situatie nu is, wellicht ben je nu gewoon te laat en is dit geen optie meer. Sowieso kost deze operatie ook het nodige, niet zoveel als een kunstheup maar wel een flinke hap geld. Als kunstheup te duur is en bekkenkanteling niet (meer) kan is heupkopresectie een optie. De kop en de nek van de femur worden dan verwijderd, bot schraapt niet meer over bot (dat is het pijnlijke) en het lichaam zal met fibrose (zeg maar littekenweefsel) en soort nep-gewricht gaan vormen. Het eindresultaat hangt af van het gewicht van de hond: bij kleine honden is het resultaat perfect, middelgrote honden hebben een goed resultaat en grote honden een redelijk tot matig resultaat. De grens tussen goed en redelijk is ongeveer twintig kilo, dus wellicht blijft ie wat manken maar rennen en wandelen in het bos zal waarschijnlijk geen enkel probleem zijn. Heupkopresectie is ook de goedkoopste optie van de drie, met een paar honderd euro (max 500 schat ik zo in) moet dit geregeld kunnen worden. Dan moet er wel gerevalideerd worden maar komop, wat zijn 6 tot 8 weken op een hondenleven?

Mocht je toch helemaal niets willen doen en alleen inslapen overwegen dan denk ik dat het eerlijk zou zijn de stichting eerst in te lichten. Ikzelf zou als stichting bepaald not amused zijn als een hond die ik naar Nederland gehaald had zomaar ingeslapen werd terwijl er gewoon opties zijn om hem een prima, hondwaardig leven te geven.

Ik vind je bericht aanmatigend. Denk je dat het voor mij vastzit op de revalidatieperiode? Dat ik niet onmiddellijk over was gegaan op opereren als beide dierenartsen net zo stellig waren geweest in hun beweringen als jij? Waar het mij om gaat is juist die onzekerheid. Geen van beide dierenartsen heeft aangegeven dat Freek na een operatie nog een 'prima, hondwaardig leven' kan leiden. Dat durven ze niet met zekerheid te zeggen. Maar je bericht heeft me wel weer aan het denken gezet en toch ook weer hoop gegeven.

De vrouw die Freek naar Nederland heeft gehaald is overigens gewoon op de hoogte van de situatie. Ze vindt het erg naar en leeft met ons mee. Mocht zij 'not amused' zijn over welke beslissing dan ook, dan zou ik wellicht een beetje beledigd zijn door het gebrek aan vertrouwen, maar verder zal het me echt aan mijn bevallige aarsje roesten.

Dit werkt overigens beide kanten op. Ik verwacht van haar geen bijdrage in de kosten of iets dergelijks. Mijn hond, mijn probleem. Erg fijn dat ze meeleeft, dat vind ik ook niet meer dan normaal, maar verder hoeft ze me nergens in tegemoet te komen.

Jammer dat je alleen op de reactie van CKS reageert.
Waren de dierenartsen waar je het over hebt gespecialiseerde orthopeden?

Jeetje wat een vreselijke situatie. Als je meer zekerheid hebt is de keuze makkelijker, maar juist die onzekerheid is zooooooo ontzettend 'killing'.

Ik denk dat je vooral je eigen gevoel moet volgen. Jij ziet Freek elke dag..... hij zit in jouw hart....

Ik wens jou en Freek heel veel sterkte

Ik zou als ik jou was mezelf nog niet direct `forceren` tot een beslissing. Daar is het te moeilijk voor. Ik denk dat je hier voor meer tijd nodig hebt. En die tijd heb je ook nog wel.

CKS schreef:Ik vind inslapen voor deze hond eigenlijk écht geen optie, eerlijk gezegd. De rechterheup is idd niet goed maar beste kans dat ie daar helemaal nooit last van gaat krijgen. Links wel uiteraard, en met zulke heupen heb je in principe drie opties. De duurste optie is een kunstheup, het resultaat is meestal perfect maar het is wel érg duur. Een tweede optie is bekkenkanteling. Als dit op tijd en correct uitgevoerd wordt is het resultaat ook uitstekend. De foto lijkt aan te geven dat deze hond kandidaat is voor deze operatie, maar de foto is zowat twee maanden oud wat ik zo zie? Dan weet ik niet hoe de situatie nu is, wellicht ben je nu gewoon te laat en is dit geen optie meer. Sowieso kost deze operatie ook het nodige, niet zoveel als een kunstheup maar wel een flinke hap geld. Als kunstheup te duur is en bekkenkanteling niet (meer) kan is heupkopresectie een optie. De kop en de nek van de femur worden dan verwijderd, bot schraapt niet meer over bot (dat is het pijnlijke) en het lichaam zal met fibrose (zeg maar littekenweefsel) en soort nep-gewricht gaan vormen. Het eindresultaat hangt af van het gewicht van de hond: bij kleine honden is het resultaat perfect, middelgrote honden hebben een goed resultaat en grote honden een redelijk tot matig resultaat. De grens tussen goed en redelijk is ongeveer twintig kilo, dus wellicht blijft ie wat manken maar rennen en wandelen in het bos zal waarschijnlijk geen enkel probleem zijn. Heupkopresectie is ook de goedkoopste optie van de drie, met een paar honderd euro (max 500 schat ik zo in) moet dit geregeld kunnen worden. Dan moet er wel gerevalideerd worden maar komop, wat zijn 6 tot 8 weken op een hondenleven?

Mocht je toch helemaal niets willen doen en alleen inslapen overwegen dan denk ik dat het eerlijk zou zijn de stichting eerst in te lichten. Ikzelf zou als stichting bepaald not amused zijn als een hond die ik naar Nederland gehaald had zomaar ingeslapen werd terwijl er gewoon opties zijn om hem een prima, hondwaardig leven te geven.

Ik vind dat je hier nogal wat beweerd zonder de hond in het echt te hebben gezien. Ik heb al honden gezien met betere heupen die enorm slecht lopen. En honden met vergelijkbare heupen die er wel mee konden omgaan. Alles valt en staat met de bespiering van een hond. En ja dat kun je trainen, maar is voor een groot deel ook genetisch bepaald.
Als eigenaar kun je het beste beoordelen wat er goed is voor je hond. Volg je gevoel, dat laat je meestal niet in de steek.
Heel veel sterkte met het nemen van deze moeilijke beslissing

ps wij hebben overigens een cane corso teef van 9 maanden in laten slapen met vergelijkbare heupen. De enige optie was nieuwe heupkoppen, en dat gaf geen garanties. Wij hebben fysio, inc hydrotherapie en inspuitingen met anabolen gedaan. Maar ze bleef achteruit gaan, en van de pijn veranderde haar hele karakter ( misschien in samenwerking met de hormonen, ik weet niet wat dat voor uitwerking heeft) Uiteindelijk hebben we besloten haar te laten gaan. Achteraf vraag je e toch vaak af, wat als.... Maar nu 5 jaar later, denk ik dat we een verstandige beslissing hebben genomen.