Het HondenForum

ik heb een duitse herderreu van 9 jaar oud. altijd al een probleem gevalletje geweest qua gedrag en medisch. hij heeft hd waar hij overigings geen last van had. hij heeft voedselallergie en hiervoor speciaal voer, hij heeft epi en hiervoor speciale medicijnen. epi word af en toe erger. dan heeft hij een periode dat hij vermagerd, sneller diarree, veeeel drinken en uiteraard veel plassen en poepen. ook veel in huis. dat is nu al een lange tijd stabiel. 2 weken geleden is hij ws uit gegleden of zich verstapt, weten we niet. paar dagen wat mank gelopen en wat moeite met opstaan maar het was niet zo erg om naar de DA te gaan. mank lopen ging wisselend. tot vorige week. hij stond erg moeizaam op en toen hij de trap op wilde gaan, leek hij erdoor te zakken. hij "viel" terug op de grond en bleef daar even liggen. hij probeerde het weer en het lukte niet de trap op te komen. hij ging met 2 achterpoten te gelijk op de tree springen, als een konijn. heb hem toen naar boven gedragen. (helaas bovenwoning). hij lag de laatste dagen wat meer als anders.
volgende dag naar de DA gegaan en zij verdacht zn heup. maar voor foto moet hij onder narcose dus hiervoor heeft ze op dit moment niet gekozen daar zn gezondheid niet best is en snel uit balans. een narcose/roes wilde ze daarom even niet doen. voor 2 weken pijnstilling om te kijken of hij hierop reageerde en rust. alleen naar buiten voor poepen/plassen en weer terug. dit hebben we een paar dagen gedaan. heb hem ook de trap op gedragen. hij werd weer wat levendiger. totdat ik vorige week wat diarree in zn haren zag. (reaktie op pijnstillers, hij is qua maag/darmen erg gevoelig).
ik wilde het schoonmaken en tilde zn staart op en schrok me rot. 3 grote gaten naast zn anus. meteen naar de DA gegaan en die schrok ook. anale furuncolose. ze zag het icm alles erg somber in voor hem. volgens haar is anale furuncolose zeer ,moeilijk te bestrijden. volgens haar had hij er ook erg veel pijn aan. al heb ik hier weinig van gemerkt. hij kwispelt gewoon, poept gewoon en zit er verder niet aan zover ik kan zien.
ze gaf aan dat ze het wilde proberen met verschillende medicatie. hoge prednison, AB, anti schimmelmiddel en nog iets wat ik erop moet smeren. pijnstillers voor zn heup gestopt omdat dit niet samen ging met de rest. ze gaf aan dat als het na die 2 weken niet verbeterd was, ik ernstig na moest gaan denken om hem te laten gaan.
hij heeft nu een paar dagen geen pijnstilling. hij loopt iets mank maar draaft wel door het gras, is allert, eet goed, hoor hem niet piepen.
het is wel een lastige hond om te peilen, je zal hem niet gauw overweldigend zien kwispelen. nooit gedaan trouwens.
voor mezelf had ik al besloten dat als het niet zou werken, en als hij werkelijk zoveel pijn zou hebben, dat ik hem over 2-3 weken laat gaan. maar aan de andere kant merk ik weinig van hele erge pijn. ik vind het een heel moeilijk iets.
wanneer is het over? als hij niet meer op kan staan of niet meer eet, gedragsverandering of whatever dan is het duidelijk. maar het is voor mij nu niet duidelijk

Boots1978 schreef:ik heb een duitse herderreu van 9 jaar oud. altijd al een probleem gevalletje geweest qua gedrag en medisch. hij heeft hd waar hij overigings geen last van had. hij heeft voedselallergie en hiervoor speciaal voer, hij heeft epi en hiervoor speciale medicijnen. epi word af en toe erger. dan heeft hij een periode dat hij vermagerd, sneller diarree, veeeel drinken en uiteraard veel plassen en poepen. ook veel in huis. dat is nu al een lange tijd stabiel. 2 weken geleden is hij ws uit gegleden of zich verstapt, weten we niet. paar dagen wat mank gelopen en wat moeite met opstaan maar het was niet zo erg om naar de DA te gaan. mank lopen ging wisselend. tot vorige week. hij stond erg moeizaam op en toen hij de trap op wilde gaan, leek hij erdoor te zakken. hij "viel" terug op de grond en bleef daar even liggen. hij probeerde het weer en het lukte niet de trap op te komen. hij ging met 2 achterpoten te gelijk op de tree springen, als een konijn. heb hem toen naar boven gedragen. (helaas bovenwoning). hij lag de laatste dagen wat meer als anders.
volgende dag naar de DA gegaan en zij verdacht zn heup. maar voor foto moet hij onder narcose dus hiervoor heeft ze op dit moment niet gekozen daar zn gezondheid niet best is en snel uit balans. een narcose/roes wilde ze daarom even niet doen. voor 2 weken pijnstilling om te kijken of hij hierop reageerde en rust. alleen naar buiten voor poepen/plassen en weer terug. dit hebben we een paar dagen gedaan. heb hem ook de trap op gedragen. hij werd weer wat levendiger. totdat ik vorige week wat diarree in zn haren zag. (reaktie op pijnstillers, hij is qua maag/darmen erg gevoelig).
ik wilde het schoonmaken en tilde zn staart op en schrok me rot. 3 grote gaten naast zn anus. meteen naar de DA gegaan en die schrok ook. anale furuncolose. ze zag het icm alles erg somber in voor hem. volgens haar is anale furuncolose zeer ,moeilijk te bestrijden. volgens haar had hij er ook erg veel pijn aan. al heb ik hier weinig van gemerkt. hij kwispelt gewoon, poept gewoon en zit er verder niet aan zover ik kan zien.
ze gaf aan dat ze het wilde proberen met verschillende medicatie. hoge prednison, AB, anti schimmelmiddel en nog iets wat ik erop moet smeren. pijnstillers voor zn heup gestopt omdat dit niet samen ging met de rest. ze gaf aan dat als het na die 2 weken niet verbeterd was, ik ernstig na moest gaan denken om hem te laten gaan.
hij heeft nu een paar dagen geen pijnstilling. hij loopt iets mank maar draaft wel door het gras, is allert, eet goed, hoor hem niet piepen.
het is wel een lastige hond om te peilen, je zal hem niet gauw overweldigend zien kwispelen. nooit gedaan trouwens.
voor mezelf had ik al besloten dat als het niet zou werken, en als hij werkelijk zoveel pijn zou hebben, dat ik hem over 2-3 weken laat gaan. maar aan de andere kant merk ik weinig van hele erge pijn. ik vind het een heel moeilijk iets.
wanneer is het over? als hij niet meer op kan staan of niet meer eet, gedragsverandering of whatever dan is het duidelijk. maar het is voor mij nu niet duidelijk

Volgens mij zit je heel dicht tegen een afscheid aan. Advies van je d.a. lijkt me goed. Verbetering in twee weken of afscheid nemen.
Het is zo te lezen ook een heel getob voor jou en een heel complex gebeuren. Ik neem aan dat je het grote lijden voor wil zijn en de hond een hondwaardig bestaan gunt.
Wat ik me herinner van mijn eigen afscheid van mijn dieren, is dat je als eigenaar er soms toe neigt de grenzen te verleggen. Als je er heel dicht op zit, zie je het ook niet meer zo goed. Ook ontkenning kan een rol spelen.
Is er iemand die jou en je hond goed kent en die zijn of haar visie erop kan geven?

Waarom nu geen pijnstilling? De dierenarts dacht toch dat hij pijn had?
Verder lastige vraag. Soms kun je inderdaad de grens verleggen. En soms weet je gewoon dat het klaar is en je afscheid moet nemen. Sterkte iig!

Boutje schreef:Moeilijk... hij draaft, loopt beetje mank, eet goed en is allert, als ik dat lees denk ik dat hij nog wel even mee kan. maa rik ehb gelukkig geen ervaring met die anale abcessen en hoe die genezen en hoe pijnlijk dat allemaal is.
Aan de andere kant: ik ken niet geen dierenarts die "zo maar" inslaapadvies geeft... eerder tegendeel dus dat ze je ook wel aan het denken.

Sterkte in elk geval!

Het zijn fistels, geen abcessen. Abcessen komen van buitenaf, anale furuncolose is een ziekte.

http://www.vetsenpets.nl/diergeneeskund ... urunculose

Sterkte met alles.

Inne schreef:Waarom nu geen pijnstilling? De dierenarts dacht toch dat hij pijn had?

de pijnstilling kan niet samen met de Antibiocia die hij nu krijgt. er zullen vast pijnstillers zijn die samen kunnen met de AB maar daar kan hij waarschijnlijk niet tegen. DA had hem daarom de minst " heftige" pijnstillers gegeven.

Boutje schreef:Moeilijk... hij draaft, loopt beetje mank, eet goed en is allert, als ik dat lees denk ik dat hij nog wel even mee kan. maa rik ehb gelukkig geen ervaring met die anale abcessen en hoe die genezen en hoe pijnlijk dat allemaal is.
Aan de andere kant: ik ken niet geen dierenarts die "zo maar" inslaapadvies geeft... eerder tegendeel dus dat ze je ook wel aan het denken.

Sterkte in elk geval!

dat maakt het ook moeilijk. ik zie buiten het wat vaker liggen en iets mank lopen niet veel verschil qua gedrag met anders. de dierenarts gaf dit advies omdat ze er vanuit gaat dat hij heel erg veel pijn heeft. en ik twijfel hierover. ook omdat er op veel síte's staat dat ze er niet altijd erg veel last van hoeven te hebben.
deze hond is een grote piepert, nagels knippen mond al uit in een gevecht en grote jankpartij zeg maar. maar ik kan wel gewoon die plekken aanraken met de zalf. leuk vind hij het natuurlijk niet maar ik zie geen extreme reaktie.
volgens de site's is poepen extreem pijnlijk. lijkt me ook hoor, als je die plekken ziet. maar hij geeft niks aan. zit niet te piepen of wat dan ook.

kooi schreef:
Volgens mij zit je heel dicht tegen een afscheid aan. Advies van je d.a. lijkt me goed. Verbetering in twee weken of afscheid nemen.
Het is zo te lezen ook een heel getob voor jou en een heel complex gebeuren. Ik neem aan dat je het grote lijden voor wil zijn en de hond een hondwaardig bestaan gunt.
Wat ik me herinner van mijn eigen afscheid van mijn dieren, is dat je als eigenaar er soms toe neigt de grenzen te verleggen. Als je er heel dicht op zit, zie je het ook niet meer zo goed. Ook ontkenning kan een rol spelen.
Is er iemand die jou en je hond goed kent en die zijn of haar visie erop kan geven?

ik weet het, ik verleg het. heb het ook in de gaten. toen ze het vertelde, heb ik in de auto echt een potje zitten janken en mezelf voor genomen dat het over 2 weken iets beter moet zijn en het anders over is. wil niet dat hij gaat lijden voor mij. maar dan zie ik hem weer zo voor me heen en weer springen voor zn eten en dan denk ik, dat laat je toch niet inslapen??
maar ja, wanneer dan wel...
en diep van binnen weet ik dat het snel afgelopen is. ik betrapte me er vorige week dat ik het bestellen van het dieetvoer en epi medicijn vooruit schoof. bij mezelf dacht: niet teveel bestellen.
en, ik heb altijd wel een paar x na gedacht over wat voor een ras ik zou nemen als hij er niet meer zou zijn maar verder nooit wat mee gedaan. hij is er immers nog en misschien wel jaren. maar vorige week heb ik bij fokkers op de site zitten kijken of ze binnenkort een nestje hadden. heel apart. volgens de DA ben ik er dus al onbewust mee bezig dat het snel afgelopen is.
de DA gaf aan dat dat anale gebeuren nooit helemaal weg gaan. is een auto immuunziekte. en bij deze hond nog lastiger. het is een behandeling die weken tot zelfs maanden kan duren. kan maanden of een jaar weg blijven maar ook zo weer terug zijn.
en dat met die heup kan iets tijdelijks zijn maar ook de HD. en ik woon nu eenmaal boven dus die trap gaat een probleem worden. maar ja, dan kan ik hem dragen.

mn ouders vinden dat ik hem moet laten gaan maar die denken eigenlijk alleen maar aan het geld wat het allemaal al heeft gekost en wat het nog gaat kosten. de behandeling van die anale wonden schijnt flink prijzig te zijn. ze vroeg ook of ik verzekerd was en haar gezicht betrok ook toen ik vertelde dat niet te zijn..
mn moeder zag mn hond van de week en vond het ook moeilijk om nu te zeggen hem zo in te slapen.
bah, lastige keuze

mn vorige hond poepte ineens bloed en leek blind. iets neurlogisch. kon niet rechtuit lopen. op foto's bleek dat hij waarschijnlijk kanker had. ik heb hem dezelfde avond nog in laten slapen omdat ik dit niet voor hem wilde. maar we zijn nu 10 jaar verder en ik voel me er nog schuldig over dat ik die beslissing genomen heb. want: wie weet was het wel iets wat verholpen had kunnen worden, had ik maar verder onderzoek laten doen enz.

Wat Cleva zegt.

Het is niet niks hoor, om die knoop door te hakken. Maar als het nooit meer veel beter zal gaan dan nu dan is het wel mooi geweest. Mooi leven en een goeie baas gehad, niet gaan lopen rekken, niet wachten tot het heel akelig wordt.

Heel veel sterkte gewenst.

als ie nu nog geen pijn aangeeft en zichzelf nog is zou ik hem nog niet laten gaan.
uiteindelijk zie je het gauw genoeg als het niet meer gaat en dan ben je zo bij de da.
want dat het een aflopende zaak is, daar zul je niet omheen kunnen helaas

sterkte met wat je gaat beslissen, want dat blijft hoe dan ook verschrikkelijk moeilijk.

Allereerst heel veel sterkte toegewenst de komende periode.

Zoals je zelf al aangeeft ben je het ergens voor jezelf al een plekje aan het geven.

Het is altijd moeilijk je hond te moeten laten gaan, soms is het ineens en soms zie je het aankomen.
Met mijn vorige hond vond ik het ook dubbel overdag niks aan de hand en elke avond blinde paniek. Na 2 dagen naar de DA gegaan. Lichamelijk een lichte hartruis en iets verhoogde waardes in urine (ze was 14,5 dus niet bijzonder) pijn stilling en antibiotica mee om lichamelijke problemen verder uit te sluiten, dierenarts gaf overigens aan dat het vermoedelijk dementie was en bevestigde mijn vermoeden hiermee, de hele week heb ik er mee gezeten en wist het eigenlijk zeker dat het einde in zicht was, en dit gaf ik ook geregeld aan. Mijn vriend ging zelfs nog in discussie met me want ik zag ze vliegen en was zelfs labiel omdat ik net 3 weken daarvoor me opa heb moeten laten gaan(die wilde niet meer, en op dat moment ben ik dus even flink uit me stekker gegaan). Bijna elke dag contact met DA gehad en ze hebben aangegeven nog wat te willen proberen maar 10% kans dat het zou werken en dit moest ik dan nog een paar weken aankijken voor het zou werken en als het dan al werkte zou ik haar leven een maand of 3 max verlengen zonder dementie verschijnselen en daarna kwamen de problemen waarschijnlijk erger terug dan ooit tevoren. Dit wilde ik haar niet aan doen. Ik heb dus nog het weekend alles steeds tegen elkaar opgewogen en maandag gebeld dat ik er dinsdag een einde aan wilde maken en DA gaf me ook aan dat het verstandig was. Hij zei nog liever een week te vroeg dan te laat.

Ik weet dat ik haar een hoop heb bespaard, maar toch voel ik me af en toe schuldig. Maar diep van binnen weet ik dan ook dat ik er niks aan kon doen en ik me stinkende best altijd voor haar gedaan had. En ook 7 maanden later kan ik er nog af en toe om janken maar denk ook met veel plezier aan haar terug.

Boots1978 schreef:

Inne schreef:Waarom nu geen pijnstilling? De dierenarts dacht toch dat hij pijn had?

de pijnstilling kan niet samen met de Antibiocia die hij nu krijgt. er zullen vast pijnstillers zijn die samen kunnen met de AB maar daar kan hij waarschijnlijk niet tegen. DA had hem daarom de minst " heftige" pijnstillers gegeven.

Ik zie niet in waarom een DA dan niet op zoek zou kunnen gaan naar een goede effectieve pijnstiller die wel samen kan met AB

Overigens ben ik het eens met de anderen.
Als hij nog plezier lijkt te hebben prima, maar is de lol op dan kan je hem beter laten gaan.
Hoe moeilijk zo'n beslissing ook is.

Sterkte de komende tijd.