De vijf fases van rouwverwerking - uitgelegd door Azrael
Geplaatst: 01 aug 2015 16:02
Vandaag liep ik in de kringloop in Gouda en vond ik een houten Sunlight zeep kist uit mijn geboorteplaats. Die was wel heel gaaf en kon mooi de kartonnen doos vervangen waar Azrael al weken in slaapt. Daar is hij altijd te vinden als we hem kwijt zijn. Maar hij gaat het zachtjesaan begeven dus het is tijd voor iets anders.
Fase 1 - Ontkenning :
De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein. De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.
Azrael lag de eerste uren op de koude vensterbank waar eerst de doos stond. Ontkennend dat er een verandering was aangebracht.
Fase 2 - Boosheid :
Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid, boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving… Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.
De kist is er. Maar dat betekend voornamelijk dat je er boos met je rug naar toe moet zitten. Hoe durf je te verwachten dat we daar in willen liggen?!
Fase 3 - Het gevecht aangaan :
Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf doelen op te leggen. Het is in deze fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.
Rake klappen werden er uitgedeeld. Terwijl Mevrouw Jansen duidelijk nog steeds in Fase 2 zit en met haar rug naar de kist zit is Azrael de confrontatie aangegaan.
Fase 4 - Depressie :
Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkennen, boos worden en/of het gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.
De harde realiteit dat zijn lievelings-doos weggegooid is dient zich langzaam aan. Boosheid dat hij er niets aan kan doen, maar vastberaden om het toch vooral niet te accepteren beland Azrael in een diepe depressie.
Fase 5 - Aanvaarding :
Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het verlies een plaatsje te geven. Dit betekent níet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de geliefde om je heen.
Kist is liefffff
Fase 1 - Ontkenning :
De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein. De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.
Azrael lag de eerste uren op de koude vensterbank waar eerst de doos stond. Ontkennend dat er een verandering was aangebracht.
Fase 2 - Boosheid :
Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid, boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving… Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.
De kist is er. Maar dat betekend voornamelijk dat je er boos met je rug naar toe moet zitten. Hoe durf je te verwachten dat we daar in willen liggen?!
Fase 3 - Het gevecht aangaan :
Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf doelen op te leggen. Het is in deze fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.
Rake klappen werden er uitgedeeld. Terwijl Mevrouw Jansen duidelijk nog steeds in Fase 2 zit en met haar rug naar de kist zit is Azrael de confrontatie aangegaan.
Fase 4 - Depressie :
Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkennen, boos worden en/of het gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.
De harde realiteit dat zijn lievelings-doos weggegooid is dient zich langzaam aan. Boosheid dat hij er niets aan kan doen, maar vastberaden om het toch vooral niet te accepteren beland Azrael in een diepe depressie.
Fase 5 - Aanvaarding :
Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het verlies een plaatsje te geven. Dit betekent níet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de geliefde om je heen.
Kist is liefffff
ik ben nooit met katten opgegroeid en heb er dus ook de ballen verstand van , maar weet dat er een dag aan zit te komen dat er hier wat rond gaat lopen (vriend is poezenmens EN hondenmens) dus ik zit me weleens wat in te lezen op die beesten...
