Het HondenForum

Dat blijkt maar weer uit onderzoek:

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Mensen binden zich hormonaal gezien op ongeveer dezelfde manier aan honden als aan baby's. Dat zou blijken uit een nieuwe studie.
Als hondenbezitters in de ogen van hun huisdieren kijken, maken ze daarna meer van het zogenoemde knuffelhormoon oxytocine aan.

Daardoor gaan ze nog meer aandacht besteden aan hun hond en stijgt ook de productie van oxytocine bij het dier, zo melden Japanse onderzoekers in het wetenschappelijk tijdschrift Science.

De hormonale wisselwerking die in het artikel wordt beschreven is eerder gemeten bij interacties tussen moeders en baby's.

Aaien

De Japanse onderzoekers bestudeerden bij hun onderzoek ontmoetingen tussen 30 hondenbezitters en hun viervoeters in een laboratorium. De proefpersonen aaiden en knuffelden de dieren gedurende een halfuur.

De wetenschappers hielden precies bij hoe lang de baasjes hun huisdieren in de ogen keken. Voor en na de interacties werd er urine afgenomen bij de proefpersonen en de honden. Op die manier kon hun hormoonproductie worden gemeten.

Vooral oogcontact bleek een sterke hormonale reactie op te wekken bij zowel mens als dier.

Oogcontact

De baasjes die hun huisdier het langst in de ogen hadden gekeken, bleken na afloop 300 procent meer oxytocine aan te maken. Ook de honden reageerden sterk op lang oogcontact; de dieren produceerden 130 procent meer van het knuffelhormoon.

Het effect leidt tot een soort vicieuze cirkel bij contacten tussen honden en mensen. De productie van oxytocine zorgt er namelijk voor dat baasjes en de viervoeters elkaar steeds opnieuw en langer aankijken, zo blijkt uit het experiment.

Vergelijkbare hormoonreacties zijn tot nu toe alleen gemeten bij interacties tussen mensen. Moeders en baby's produceren bijvoorbeeld ook steeds meer oxytocine als ze elkaar aankijken.

Hacken

"Dit is een ongelooflijke bevinding", verklaart onafhankelijk hondenexpert Brian Hare op Science Now. "Het suggereert dat honden het systeem hebben gehackt waarmee mensen zich aan elkaar binden."

Meer onderzoek is echter nodig om definitieve conclusies te trekken over de relatie tussen honden en mensen, omdat bij de studie slechts 30 interacties tussen viervoeters en hun baasjes zijn onderzocht.

Hoofdonderzoeker Takefumi Kikusui is er echter van overtuigd dat er een sterke hormonale band kan ontstaan tussen honden en mensen. Zelf is hij ook hondenbezitter. "Ik hou erg veel van mijn honden en zie ze meer als partners dan als huisdieren."

Bron

Al moet ik wel zeggen dat ondanks dat mijn honden mijn systeem hebben gehackt, ik er niet rouwig om ben dat ik geen kinderen heb

wat je niet hebt kun je ook niet in die zin missen ik heb allebei en er zit echt wel verschil in die twee, die kinderen moeten zelfstandig worden en uitvliegen,( en dan mogen ze nog een paar keer langs komen voor een bakkie pleur) mijn honden blijven tot hun dood en die breng ik weg zeg maar- ze zijn en blijven afhankelijk van mijn inzicht en hebben niet heel veel stem wat dat betreft

Hier alleen een hond en er komen ook geen kinderen. Soms voelt het wel eens echt zo denk ik. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal, maar wel neefjes waar ik een hele goede band mee heb. Ik ben wel van mening dat een hond wel een hond is en geen kind. Ik zou niet zonder Skye willen, maar ik denk dat dat gevoel met een kind toch altijd net wat sterker zou zijn. Maar voor nu geniet ik gewoon heerlijk van mijn hondenkind en als het goed is zal ik nooit het verschil meemaken

Ben juist blij dat mijn hond geen kind/mens is , had ik die gewild had ik er wel 1 genomen.

bouvierpoedel schreef:Ben juist blij dat mijn hond geen kind/mens is , had ik die gewild had ik er wel 1 genomen.

Idd! Ik ben heel blij met mijn hondenkind. Ik kan nog eens onverwachts uit eten en naar de bioscoop bv met een mensenkind kan dat de eerste zoveel jaar niet...

Niet echt significant te noemen met maar dertig honden. En uit de laatste zin blijkt wel hoe vertekend het onderzoek is. De hoofdonderzoeker ervaart zijn honden als kinderen, vandaar de gezochte vergelijking. Maar het is puur en alleen valssentiment wekken. Dat we een zelfde hormoonproduceren, zegt nog niks. Als ik van een kind schrik of van een hond of van onbekend geluid, maak ik ook een zelfde hormoon aan.

Dit is zoiets als een niet daadwerkelijk goed wetenschappelijk onderzoek, waar mensen dan mee gaan lopen zwaaien: want het is wetenschappelijk bewezen... jaja haha

Dat je je aan een hond hecht is (doorgaans) niet meer dan logisch. Dat het op dezelfde manier zou gaan als mbt kinderen? Ik weet het niet. Het zal hoor. Honden zijn me dierbaar, heel dierbaar, maar geenzins te vergelijken met het hebben van kinderen of het houden van.

Als ik moest kiezen tussen het leven van mijn kind of dat van mijzelf kies ik onvoorwaardelijk voor het leven van mijn kind, andersom is het triest, maar hell no dat ik mijn leven zou geven voor mijn hond. Al heb ik 1000000% meer oxytocine

Ik heb nu een kind en een hond en ik kan er heel kort over zijn: Niet hetzelfde, niet vergelijkbaar. Sorry. Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.

Manu is mijn baby, hij wil ook graag gedragen worden als een baby met zijn lieve snoet op mijn arm. En een beetje wiegen wordt hij rustig van.
Hij is mijn wollepopplofsnoet Mijn poepeloefwoef

Cleva schreef:

Lin-C schreef:Ik heb nu een kind en een hond en ik kan er heel kort over zijn: Niet hetzelfde, niet vergelijkbaar. Sorry. Nee. Hoe gek ik ook op mijn hond ben, het haalt het nooit bij mijn kind.

Nogmaals. Dat staat er ook niet.

Het gaat meer om de reacties die er al waren. Die gaan daar wel over.

Shit, ik kijk mijn hond zelden diep in de ogen. Ben ik nu een ontaarde hondenmama?

Vind het overigens niet tof dat mijn hond kan hacken Verklaart wel waarom ik haar zo weinig kan weigeren, het kreng heeft gewoon in mijn systeem lopen kloten

De tafel is rond en de rioolbuis is rond.
Dus de tafel = een rioolbuis

Dat mensen op dezefde manier reageren met het aanmaken van oxytocine hoeft niets te maken te hebben met de manier waarop ze zich binden.
Met een hond op bezoek gaan in een bejaardenhuis zodat de ouderen hem kunnen aaien levert bij die mensen ook een verhoogd oxytocinegehalte op.
Dus die mensen "binden" zich aan de hond?
Mwah

Ik ben benieuwd of de betreffende journalist dat onderzoek goed heeft weergegeven.

ik geloof het wel!
tuurlijk zijn je kinderen dierbaarder etc.
maar net als andermans kinderen is andermans hond veel minder leuk
tis niet zo dat alle honden gelijk zijn.

Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Bons schreef:Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Dat haal ik er dus wel uit met deze (eerste) zin

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Ik weet zeker dat ik niet op dezelfde manier "hecht".
Er zullen bij de verzorging ongetwijfeld dezelfde stofjes vrijkomen, maar dat is wat anders.

gyanty schreef:Niet echt significant te noemen met maar dertig honden. En uit de laatste zin blijkt wel hoe vertekend het onderzoek is. De hoofdonderzoeker ervaart zijn honden als kinderen, vandaar de gezochte vergelijking. Maar het is puur en alleen valssentiment wekken. Dat we een zelfde hormoonproduceren, zegt nog niks. Als ik van een kind schrik of van een hond of van onbekend geluid, maak ik ook een zelfde hormoon aan.

Dit is zoiets als een niet daadwerkelijk goed wetenschappelijk onderzoek, waar mensen dan mee gaan lopen zwaaien: want het is wetenschappelijk bewezen... jaja haha

Hij heeft het niet over de sentimentele band. Hij heeft het over de hormonale band.
De valse sentimenten-conclusie is geheel voor jouw rekening ben ik bang

Ik heb beiden en de kinderen gaan voor de honden. Maar met Pebbles, mijn kleine chi meisje, heb ik een band die dicht in de buurt komt bij de band met mijn kinderen. Ik ben zó verschrikkelijk gek op dat hondje en zij op mij. Als ik er aan denk dat ik haar ooit zal moeten missen, word ik letterlijk beroerd. Dus ik denk dat soms de band met een hond echt behoorlijk sterk kan zijn.

ranetje schreef:

Bons schreef:Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Dat haal ik er dus wel uit met deze (eerste) zin

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Ik weet zeker dat ik niet op dezelfde manier "hecht".
Er zullen bij de verzorging ongetwijfeld dezelfde stofjes vrijkomen, maar dat is wat anders.

Neehee!!!

Het werkt fysiek hetzelfde.
Dat jullie er voortdurend mentaal ook wat van maken is voor je eigen rekening; dat is niet wat er is onderzocht. Het gaat zuiver om de fysieke reacties.

Ik denk eigenlijk nooit op die manier van ik houd zo van die en zo van die ik weet dat de pijn heel groot is als ik ze moet missen dat zegt voor mij genoeg, of het nu linksom of rechtsom houden van is ik snap ook nooit dat mensen dat zo willen vergelijken het veranderd geen moer.

ranetje schreef:

Bons schreef:Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Dat haal ik er dus wel uit met deze (eerste) zin

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Ik weet zeker dat ik niet op dezelfde manier "hecht".
Er zullen bij de verzorging ongetwijfeld dezelfde stofjes vrijkomen, maar dat is wat anders.

Ja maar het is maar hoe je het uitlegt, hij bedoelt het hormonale gedeelte, zo lees ik het.

Marjoleine schreef:

ranetje schreef:

Bons schreef:Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Dat haal ik er dus wel uit met deze (eerste) zin

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Ik weet zeker dat ik niet op dezelfde manier "hecht".
Er zullen bij de verzorging ongetwijfeld dezelfde stofjes vrijkomen, maar dat is wat anders.

Neehee!!!

Het werkt fysiek hetzelfde.
Dat jullie er voortdurend mentaal ook wat van maken is voor je eigen rekening; dat is niet wat er is onderzocht. Het gaat zuiver om de fysieke reacties.

Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.

In het artikel in onderstaande link is het beter beschreven.
Gaat over het zelfde onderzoek.
KLIK

Marjoleine schreef:

ranetje schreef:

Bons schreef:Het onderzoek is leuk, de conclusies die iemand eraan wil verbinden moet iedereen voor zichzelf bepalen. Tuurlijk kan je honden en kinderen niet vergelijken, dat staat er toch ook niet. Dat ze dezelfde gevoelens kunnen los maken bij mensen heb ik geen onderzoek voor nodig, dat staat al lang als een paal boven water.

Dat haal ik er dus wel uit met deze (eerste) zin

'Mens hecht zich op zelfde manier aan hond als aan baby'

Ik weet zeker dat ik niet op dezelfde manier "hecht".
Er zullen bij de verzorging ongetwijfeld dezelfde stofjes vrijkomen, maar dat is wat anders.

Neehee!!!

Het werkt fysiek hetzelfde.
Dat jullie er voortdurend mentaal ook wat van maken is voor je eigen rekening; dat is niet wat er is onderzocht. Het gaat zuiver om de fysieke reacties.

Dat dus

ranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.

Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigen
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.

Marjoleine schreef:

ranetje schreef:Slecht beschreven dus als je dat er als conclusie boven zet.

Dat had beter gekund ja, maar de topictitel is een staaltje journalistiek waar de Telegraaf een puntje aan kan zuigen
Die maakt met name dat mensen in dit topic zo reageren.

Precies, vandaar dat ik dat andere linkje (Volkskrant) er even bij heb gezet

Weer een prima voorbeeld van hoe onderzoek met fysische resultaten, over geinterpreteerd wordt, en een draai aan wordt gegeven die helemaal niet bewezen wordt.

Inderdaad gaat het erom dat het lichaam op dezelfde manier met dezelfde hormonen reagert op kinderen als honden kwa hechting.

Er is eerder al eens aangetoond (een half jaartje geleden kwam dat langs) dat dezelfde hersen gebieden oplichten als mensen foto's te zien krijgen van hun kinderen, of als mensen foto's te zien krijgen van hun hond die al minimaal 2 jaar deel uit maakt van het gezin. Best interessant om te lezen.

http://www.iflscience.com/brain/your-ba ... arts-brain" onclick="window.open(this.href);return false;

Dat je dezelfde lichamelijke reactie hebt, wil niet per definitie zeggen dat je dus hetzelfde geeft om je hond, of dat je voor beide hetzelfde over hebt. Daar komt over het algemeen ook nog een stukje ratio bij kijken.

Die testen zijn sowieso al dom mensen zijn heel verschillend, dus waarschijnlijk de manier van voelen ook, ik vind dit altijd van die nietszeggende dingen.

Ik ben wel benieuwd wat er met de oxytocinelevels gebeurt van iemand die diep in de ogen van een geliefd konijn kijkt. Of een slang. Of een autoliefhebber die in de koplampen van zijn Bentley kijkt


"Dit is een ongelooflijke bevinding", verklaart onafhankelijk autoexpert R. Hammond op Science Now. "Het suggereert dat autofabrikanten het systeem hebben gehackt waarmee mensen zich aan elkaar binden."

Ik vraag me af of dit niet voor alle huisdieren geldt. Is dit voor een hond anders dan voor een kat? Of voor een vogel waar je veel van houd? Of misschien zelfs wel voor een knuffelbeest?

En voor je partner of ouders?

En ik heb honden waar ik geen oogcontact mee kan maken, geldt het dan niet? Ik denk het wel want volgens mij staat er ook ergens dat het geldt voor knuffelen met je hond. Overigens heb ik wel "oogcontact", alleen zie ik de ogen niet

Ik denk dat dit idee overigens al veel langer geaccepteerd wordt. Er zijn niet voor niets knuffelmiddagen in bejaardenhuizen of bejaardenhuizen waar ze kleine honden en katten toelaten.

ranetje schreef:De tafel is rond en de rioolbuis is rond.
Dus de tafel = een rioolbuis

Dat mensen op dezefde manier reageren met het aanmaken van oxytocine hoeft niets te maken te hebben met de manier waarop ze zich binden.
Met een hond op bezoek gaan in een bejaardenhuis zodat de ouderen hem kunnen aaien levert bij die mensen ook een verhoogd oxytocinegehalte op.
Dus die mensen "binden" zich aan de hond?
Mwah

Ik ben benieuwd of de betreffende journalist dat onderzoek goed heeft weergegeven.

Hier ben ik het mee eens.
Wat niet wegneemt dat dit uitwisselen van dat aangename hormoon met mijn dieren wel een plus is in mijn bestaan.

Wat je voelt voor je dieren en wat je voelt voor je kinderen heeft zeker raakvlakken, maar ook grote verschillen.
Het grootste verschil is dat ik in tijden van hongersterfte mijn dieren aan mijn kinderen zal opvoeren en andersom niet.
Dat zegt wel zo'n beetje alles wat erover te zeggen valt wat mij betreft.

Lothian schreef:Ik ben wel benieuwd wat er met de oxytocinelevels gebeurt van iemand die diep in de ogen van een geliefd konijn kijkt. Of een slang. Of een autoliefhebber die in de koplampen van zijn Bentley kijkt


"Dit is een ongelooflijke bevinding", verklaart onafhankelijk autoexpert R. Hammond op Science Now. "Het suggereert dat autofabrikanten het systeem hebben gehackt waarmee mensen zich aan elkaar binden."

Dat onderzoek met die Brain scans vergeleek het wel met de hersen activiteit als ze naar foto's van hun eigen kinderen en hun eigen honden keken en die van kinderen en honden van anderen en die waren wel significant anders.