En vandaag stond tussen de honden een kat, Granny. Terwijl ik naar haar foto kijk bekruipt me zo'n gevoel, ik kan het niet precies omschrijven maar ik klik op haar foto en met trillende vingers ren ik naar onze oude fotoalbums en daar zit ze gewoon, op de site: onze Zoë.
Ik heb Zoë in 2000 gekregen van mijn ouders, mijn allereerste eigen kattin. Zó'n leuke kat was dat, ze mocht buiten maar zat altijd binnen en ze draaide minstens tien rondjes op je schoot eer ze ging liggen. En ze kon uren op je schoot liggen spinnen
In 2003 is ze gestolen, meegenomen, weet ik het. Affiches opgehangen, asiels geraadpleegd, ze was gechipt maar we hebben nooit nog iets van haar gehoord. Ik was er kapot van.
Blijkt ze nu, 12 jaar later, in een opvanggezin te zijn beland nadat haar baasjes hadden besloten haar in te laten slapen maar de dierenarts haar nog te gezond achtte. No need to say dat ze gereserveerd is en zodra ik een lift vind om haar te gaan halen (ze zit 70km verder) mag ze de rest van haar leven hier doorbrengen, haar allereerste en allerlaatste thuis.
Dit is Zoë/Granny:
Bij ons

Als inmiddels vertederende oma:

Mijn dag kan niet meer stuk.















