Het HondenForum

Ik heb altijd geleerd nooit een hond samen alleen met kleine kinderen te laten.
Nu heb ik zelf een meisje van anderhalf en betrap mezelf er regelmatig op dat ik er makkelijk mee ben. Terwijl de kleine en de hond samen in de kamer zijn ga ik vaak even naar het toilet, boven iets ophalen, opendoen als er wordt aangebeld etc.

Nu heb ik een vreselijk lieve labrador teef die werkelijk nog nooit lelijk heeft gedaan tegen iets of iemand.
Mijn kleine is gek op de hond en de hond ook op haar (logisch want ze voert de hond stiekem haha). Spelen samen met speelgoed en ze vindt het heel leuk om de bot vast te houden als Bumper aan het kluiven is. Ze pakt tijdens het spelen ook gewoon de bal uit de bek van de hond en ik zie dat de hond extra voorzichtig met haar is. Als mijn dochter de kans krijgt ligt ze bij de hond in de bench (dat mag dan weer niet van mij) en het eerste wat ze smorgens doet is Bumper een dikke knuffel geven.

Laatst kreeg ik uit mijn omgeving kritiek dat dit een recipe for disaster is. Dat de hond het nu pikt omdat het nog een klein kindje is maar dat niet meer doet als ze groter wordt.
Ik geloof er helemaal niets van. Ben hartstikke zuinig op mijn dochter maar heb ook blind vertrouwen in mijn hond.

Ben ik gek/blind/te goed van vertrouwen?




Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Ik denk dat jij je hond het beste kent. Ik zou ze gewoon laten praten.

Neeltje schreef:Ik denk dat jij je hond het beste kent. Ik zou ze gewoon laten praten.

ja als dat eens zou kunnen

Ik zou er waarschijnlijk anders mee omgaan als het een rottweiler, herder of felle terrier was ofzo. Met meer "honds" gedrag.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Peter27 schreef:Ik zou er waarschijnlijk anders mee omgaan als het een rottweiler, herder of felle terrier was ofzo. Met meer "honds" gedrag.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Mijn Rottweiler vertrouwde ik toch echt volkomen met onze kleindochters, maar er was altijd een volwassene bij, echt altijd. En ik kende deze hond door en door.

Je kent je eigen hond toch prima? Klaar.

Een lieve lab die dikke vrienden is met dat kind gaat echt niet zomaar gaten bijten in het kind, ook al prikt dat kind per ongeluk een oog uit. Ik zou me geen zorgen maken.

Snap ik Thom, misschien is het anders als het je eigen hond is en maakt het ras hier niet veel uit. Maar toch denk ik dat alleen het formaat van de hond (bek, tanden) misschien wat meer voorzichtigheid zou meebrengen.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Klinkt heel cliché maar mijn golden heeft meer gaten gemaakt in een mens (tientallen) dan dat mijn amerikaanse stafford (1x gehapt zonder schade) heeft gemaakt.
Maar toch laat ik ze niet alleen.
De grootte van het gebit zegt minder over de drempel van bijten dan dat het karakter van de hond erover zegt.

Ik laat ze niet alleen maar ik heb een zeer ondernemende dochter van ruim een jaar en een hele drukke amstaff die uit lompigheid wel eens een poot verkeerd plaatst en een happende teckel.
Bij mijn zoontje laat ik ze wel eens alleen. Dit omdat hij heel rustig is en de honden negeert.

Je kent je eigen hond en kind het beste. En maakt daar je afwegingen op...

Peter27 schreef:Ik zou er waarschijnlijk anders mee omgaan als het een rottweiler, herder of felle terrier was ofzo. Met meer "honds" gedrag.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

'Honds' gedrag is juist prima. Een pup mot wel heel ver gaan wil een roedelgenoot daar tanden in zetten. Lilo is hele dikke vrienden met mijn nichtje van nu vijf, en toen nicht nog amper kon lopen maakte Lilo spelbuigingen voor haar en nicht mocht alles. Lilo heeft 1 keer naar haar gegromd, want ze was moe en het het was mooi geweest met spelen. Op dat moment vond ik het niet fijn, maar achteraf, nadat ik Lilo ook tig keer met drukke pups heb zien spelen en dat spel heb zien afkappen, is zo'n grommetje niks ernstigs, niks meer dan even aangeven dat er niet meer wordt gespeeld.

Als ik ooit oma wordt en als Lilo dan nog leeft, zou ik haar zonder zorgen alleen durven laten met mijn theoretische kleinkind.

Mooi toch , als ik klein/kinderen zou hebben zou ik geeneens een hond willen hebben die ik ervan weg zou moeten houden.

Ach, toen de kinderen nog klein waren liet ik ze zo vaak even alleen met de hond. Het is toch geen doen om steeds dat kind mee te sjouwen als je even naar de wc moet, naar boven voor de was, naar de brievenbus loopt etc. Als zoiets niet vertrouwd is met een hond ging ie weg.

bouvierpoedel schreef:Mooi toch , als ik klein/kinderen zou hebben zou ik geeneens een hond willen hebben die ik ervan weg zou moeten houden.

Maar ja wat als je een (klein)kind zou hebben die enorm ondernemend is.
En het niet aan de hond ligt maar eerder aan het kind.
Ik doe mijn honden niet weg omdat mijn dochter nu in een fase is dat ze "nee" niet goed snapt maar in onbewaakte ogenblikken de honden wel gaat "klieren".
Dan kun je toch niet verwachten dat de honden alles maar pikken.

Gimmick schreef:

bouvierpoedel schreef:Mooi toch , als ik klein/kinderen zou hebben zou ik geeneens een hond willen hebben die ik ervan weg zou moeten houden.

Maar ja wat als je een (klein)kind zou hebben die enorm ondernemend is.
En het niet aan de hond ligt maar eerder aan het kind.
Ik doe mijn honden niet weg omdat mijn dochter nu in een fase is dat ze "nee" niet goed snapt maar in onbewaakte ogenblikken de honden wel gaat "klieren".
Dan kun je toch niet verwachten dat de honden alles maar pikken.

Kind herplaatsen.
Of gewoon opvoeden en even doorzitten.
Nee honden hoeven niet alles te pikken maar daar zijn ook grenzen in dus je kunt ook de hond weg doen om je hond te beschermen tegen zo'n etterbakkie.

Hier een erg ondernemende dochter *zucht* van 3. Luisteren is momenteel problematisch, maar luisteren naar elmo zit er zo ingeramd Bench = verboden! Dat is elmo zijn plek! als hij echt geen zin heeft in Joann, kruipt hij daar in.

Als het kan, dan kan het toch. Als ik naar de wc moet heb ik echt geen zin in een hond die mij aanstaart of een dochter die maar door blijft door kwekken.

Elmo/maureen schreef:Hier een erg ondernemende dochter *zucht* van 3. Luisteren is momenteel problematisch, maar luisteren naar elmo zit er zo ingeramd Bench = verboden! Dat is elmo zijn plek! als hij echt geen zin heeft in Joann, kruipt hij daar in.

Als het kan, dan kan het toch. Als ik naar de wc moet heb ik echt geen zin in een hond die mij aanstaart of een dochter die maar door blijft door kwekken.

Een kind kan altijd iets geks verzinnen waardoor zelfs de zachtste hond boos wordt.
Dat hoeft helemaal geen bijten te zijn, maar een snauw kan een gezichtje al beschadigen.
Als er zoals hier staat een plek is waar de hond zich altijd veilig terug kan trekken ben je al een heel eind
Dat moet er echt ingeramd zitten.
Kinderen mogen niet komen op de slaapplek (mand/bench) van de hond.
En zorg dat die plek een beetje uit de loop is.

Verder geldt vooral ken je hond en ken je kind.

ranetje schreef:

Elmo/maureen schreef:Hier een erg ondernemende dochter *zucht* van 3. Luisteren is momenteel problematisch, maar luisteren naar elmo zit er zo ingeramd Bench = verboden! Dat is elmo zijn plek! als hij echt geen zin heeft in Joann, kruipt hij daar in.

Als het kan, dan kan het toch. Als ik naar de wc moet heb ik echt geen zin in een hond die mij aanstaart of een dochter die maar door blijft door kwekken.

Een kind kan altijd iets geks verzinnen waardoor zelfs de zachtste hond boos wordt.
Dat hoeft helemaal geen bijten te zijn, maar een snauw kan een gezichtje al beschadigen.
Als er zoals hier staat een plek is waar de hond zich altijd veilig terug kan trekken ben je al een heel eind
Dat moet er echt ingeramd zitten.
Kinderen mogen niet komen op de slaapplek (mand/bench) van de hond.
En zorg dat die plek een beetje uit de loop is.

Verder geldt vooral ken je hond en ken je kind.

Hmm, de reacties hier verbazen mij enigszins.
Ze zijn te zeker.

In principe wil je met een vriendelijke hond en dito kind niet continue erbovenop willen zitten. Even naar het toilet, iets uit de keuken pakken, in een ideale situatie moet dat gewoon kunnen zou je denken.
Maar het blijven hond en kind, het kán fout gaan.

Dan het volgende, en het valt me op dat mensen hier daar overheen lezen:
Als ik het goed begrijp zijn er -meerdere- mensen in de directe omgeving geweest die waarschuwen, of zelfs aangeven dat het een 'recipe for disaster' is.
Mensen die dichtbij staan, en TS, hond en kind beter kennen dan "wij" het hondenforum.
Misschien zien die mensen wel iets aan hond,of kind of beiden waardoor zij het niet vertrouwen.
Als ouder of eigenaar van een dier kun je misschien -uit liefde in feite- wel eens iets missen dat voor een ander wel zichtbaar is

Kortom: ik zou niet zo voluit durven te zeggen dat het allemaal geen probleem is, en dat het gewoon moet kunnen.
De meeste bijtincidenten zijn -voor zover mij bekend- toch nog echt binnen de huiselijke kring.

Dat hoeven niet meteen ziekenhuis- of dokterwaardige bijtincidenten te zijn, maar een hap uit schrik of pijn kan maar zo.

Een labrador die dikke maatjes is met je kind, zal tientallen, honderden signalen geven voor hij echt een keer hapt. Ik denk dat bij bijtincidenten met dit soort kindervrienden door de eigenaar al die signalen gemist zijn door een flinke bord voor de kop.

Ik ben opgegroeid met o.a. een rottweiler reu en daar ben ik ook echt wel eens alleen mee gebleven. Mijn moeder had een huishouden die ze alleen runde met 5 kinderen. Die was alleen maar aan het vliegen.

Ook een Rottweiler geeft genoeg signalen voor er wat voorvalt. Op den duur is hij die signalen ook gaan geven aan mijn jongste broertje, die gehandicapt is en niet te sturen was in de omgang met de hond en over de grenzen van de hond heen ging. Daar heeft mijn moeder toen wat aan gedaan.

Ik denk dat je doet waar je je goed bij voelt maar mocht het ooit eens fout lopen dat hoop ik niet dat de hond meteen de grote 100 % boosdoener is en weg moet. Het gaat bij incidenten denk ik niet eens over agressie situaties etc. maar vaker over vergissingen. Kindje houd een koekje te dicht bij haar gezicht en valt dan ook nog eens en hond zit net in de beweging koekje aan te nemen en raakt met tandje haar gezicht. Enfin, ongelukken worden vaak gedefinieerd door een zeker rare samenloop van omstandigheden die je niet altijd van te voren kunt verzinnen. Shit happens. Ik vind dat het begrip voor een ongelukje kan gebeuren naar de hond net zo groot moet zijn als naar een kind, maar als je kind een hete kom thee over de hond laat vallen zal het kind niet herplaatst worden b.v.

Ik zou dus echt niet al te makkelijk worden

Jij kent je hond Peter. Vertrouw er dan op en laat je niet van de wijs brengen door anderen. Mijn eerste hond was Polly, een Airedale teefje. Vanaf de zwangerschappen was ze niet bij mijn vrouw weg te slaan. Vanaf de geboorte heeft ze de baby's bemoederd. Ze sliep bij de wiegjes, de baby's sliepen zelfs samen met haar in de mand.
Ze heeft de kinderen leren lopen door langzaam op te staan als ze zich vast hielden aan haar haren. Voetje voor voetje liepen ze zo door de tuin.
Zoontje nummer twee, Rembrandt was dan weer wat ruwer. Ging die te ver dan stak Polly haar kop onder zijn kont en tilde hem even op zodat hij viel. Dan was het een paar minuten krijsen als een mager varken en dan was het weer goed. Polly at dan wel weer de Liga's van de kinderen op, maar daar zaten we niet zo mee want de kinderen aten ook van de hondenbrokken uit haar bak.
Volgens mij heb jij ook een hond met zo'n karakter Peter. Volg je intuïtie en wat anderen zeggen, links in en rechts uit zullen we maar zeggen.

Bij mij zou het aan het kind liggen denk ik. Mijn honden vertrouw ik wel

De meeste incidenten waar kinderen gewond werden, waren het wel bijtincidenten in de zin van agressie? Veel ouders vertrouwen de hond niet meer na zo'n incident. Maar in feite weten ze maar heel zelden wat er gespeeld heeft.

Het hangt niet alleen van de hond af, maar ook van het kind. Mijn oudste neefje was een stuk rustiger en helemaal niet geïnteresseerd in de hond. Mijn jongste neefje daar en tegen heb je altijd handen, ogen en oren te kort(en heej mijn zus heeft een duitse herder). Met 1 kind is het ook nog makkelijker en overzichterlijker dan met meer kinderen. Dan is je meisje ook nog maar 1,5 jaar. We kennen allemaal de welbekende neeperiode als de kinderen 2 tot 3 jaar zijn. De wereld van het kind wordt steeds groter, ze gaat meer ontdekken en ze zal heus ook stapjes verder gaan. Een kind overziet lang niet altijd wat ze een dier aandoen, maar het kan ook zo maar zijn dat ze per ongeluk over de hond struikelen of wat dan ook.

Het is niet altijd gerichte agressie van een hond. Labradors hebben engelengeduld, maar het kunnen ook enorme binnenvetters zijn en eigenlijk zijn dat nou juist honden die moeilijk te voorspellen bleken te zijn. Die toch een keer te veel stress ervaren, misschien toch een keer een pijntje oplopen en daardoor minder tolerant naar het kind zijn dan anders. Het zijn ook maar dieren, net als wij ook maar mensen zijn en soms ook intuïtief reageren, dat kan een hond om bepaalde redenen ook ineens bij een kind doen. Het kind begrijpt de hond dan niet en de volwassen is er niet om de hond te helpen.

Laten we zeggen dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Dat zegt niks over de betrouwbaarheid van hond en of kind. Het is geen recipe for disaster. Het is een risico wat je niet zou hoeven nemen, als je er echt zeker van wilt zijn. Het kan zijn dat als het kind groter is dat de hond minder pikt, maar ook dat is geen wet van meden en perzen. Het kan wel zijn dat het kind doortastender wordt of verder gaat en dat de hond dat beetje extra net niet gaat pikken. Maar niks is zeker..... Ik zou het aantal momenten dat ze alleen zijn wel zo minimaal en kort mogelijk houden. Een keer kan gebeuren

Ik denk dat je als baas ook vaak wel kan inschatten hoe de bijtdrempel is bij de hond.
Bij Apple is die bijtdrempel heel hoog in situaties waarin ik haar met kinderen laat (dus geen rondslingerende botjes of zonder toezicht aan de gang met speeltjes, en zelfs dat zal vast goed gaan) Het vertrouwen gaat dan erg ver. Als het mijn eigen kind dan zou zijn zou ik best wel even naar de WC durven. Nou is Apple ook wel een uitgesproken kindervriend.
Sowieso hangt het ook heel erg van de leeftijd af. Een kind van 2 is een ander verhaal dan een kind van 4.
Maar 100% overal en altijd toezicht houden kan je toch niet. Je bent nou eenmaal ook tussendoor met andere dingen bezig, dan zou je ook al gauw te laat zijn om in te grijpen.
Kortom, kijk naar kind/hond, zoek de situaties niet op (een hond met de neiging bezitterig te zijn bijvoorbeeld niet met speeltjes en het kind alleen laten) maar ik denk dat je nou eenmaal wel moet accepteren dat 100% toezicht houden nooit mogelijk is, en dat even naar de WC gaan dus wel moet kunnen.

Het probleem met hondenbeten bij kinderen lijkt vaak te liggen in het feit dat hondeneigenaren met kinderen signalen missen bij de hond, niet iedereen houdt zich zo bezig met hondengedrag in de praktijk, en zodoende ontstaan er soms gevaarlijke situaties waar men eigenlijk niet eens weet van heeft. Dan is er soms maar weinig nodig voordat de hond echt een keer 'hap' zegt. Volgens de baasjes kwam het dan volledig uit het niets....

De mensen die er iets van zeggen zijn voornamelijk mensen zonder honden. Ik snap de voorzichtigheid en de goedbedoelde adviezen wel hoor. Maar pas als je een hond kent kan je erover oordelen. Gelukkig lees ik dit ook in de meeste reacties. Bumper is niet bezitterig naar eten of speelgoed, heeft een hoge bijtdrempel (als in heeeeeeeel hoog). Zelfs als ze tot in haar ziel wordt getergd zal ze eerder weg kruipen dan bijten.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Dat milan geboren werd hadden we 2 honden. De 1 niet vertrouwd met kinderen en dus toen milan baby was ging die in de box zodra ik even de kamer uit ging.
Later dat milan veel uit de box was ging scooby apart op de slaapkamer.
De andere hond was 2 handen op 1 buik met milan. Nog nooit een overtogen woord geweest met hem. Waar milan was was andor en andersom tot de dag van inslapen.
Die waren dus ook gewoon samen als ik naar de keuken of toilet was.
Jij kent je hond het beste en ook je kind het beste.

Peter27 schreef:De mensen die er iets van zeggen zijn voornamelijk mensen zonder honden. Ik snap de voorzichtigheid en de goedbedoelde adviezen wel hoor. Maar pas als je een hond kent kan je erover oordelen. Gelukkig lees ik dit ook in de meeste reacties. Bumper is niet bezitterig naar eten of speelgoed, heeft een hoge bijtdrempel (als in heeeeeeeel hoog). Zelfs als ze tot in haar ziel wordt getergd zal ze eerder weg kruipen dan bijten.

Het is dus aan jou om te voorkomen dat ze tot in haar ziel getergd wordt, of überhaupt getergd wordt

Leer Bumper dat eten in kinderhandjes niet hoort te worden gepakt en leer je kind om Bumper niet iets lekkers te geven uit de hand.
Alleen wat ze in de bak van Bumper legt (bij voorkeur met jullie instemming ) mag hij eten.
Dat scheelt een hoop narigheid ook bij kinderen die komen spelen.
Gewoon als tip.

En verder, zoals ik al eerder schreef.
Ken je hond en weet welke fratsen je kind kan uithalen (je zal nog verbaasd staan ).
Dan weet je wat je kan doen en wat niet.

goed de signalen van de hond in de gaten houden. Hijgen, likken langs de bek, oogwit laten zien, etc. Is stress.
En het kind respect bij brengen voor de hond zodra dit kan.
Maar uiteindelijk ken jij de hond en het kind het best, want het verschilt per hond en per kind.

Peter27 schreef:De mensen die er iets van zeggen zijn voornamelijk mensen zonder honden. Ik snap de voorzichtigheid en de goedbedoelde adviezen wel hoor. Maar pas als je een hond kent kan je erover oordelen. Gelukkig lees ik dit ook in de meeste reacties. Bumper is niet bezitterig naar eten of speelgoed, heeft een hoge bijtdrempel (als in heeeeeeeel hoog). Zelfs als ze tot in haar ziel wordt getergd zal ze eerder weg kruipen dan bijten.


Verzonden vanaf mijn iPad met behulp van Tapatalk

Maar zoals de meeste ook al beschrijven zijn de meeste incidenten ook vaak niet vanwege agressie vanuit bezitterigheid (hoe oud was Bumper eigenlijk?) En zijn het vaak honden die tot dan toe heel tolerant zijn geweest. De zogenaamde binnenvetters zoals ik ze al eerder had genoemd.

En heel mooi dat ze liever wegkruipt. En wat als ze nu een keer vast in een hoek zit en misschien het gevoel heft niet weg te kunnen. Of dus een keer schrikt omdat kind erop/bij valt. En wat als de hond een keer niet lekker is/pijn heeft door wat voor iets veroorzaakt dan en dan tot in de ziel getergd wordt.

Hond vertrouwen is dikke prima. Een niet betrouwbare hond wil je ook niet bij je jonge kind hebben. Dat je even uit zicht kunt is heel fijn en bevrijdend. Dat je een risico neemt, is aan jezelf en ik denk dat je er iets te gemakkelijk over denkt ja. Het moet kunnen, maar ik lees dat het je wel heel gemakkelijk afgaat. Dat je die hond erg vertrouwd is goed, maar het is een dier, met dierlijke reacties. En hoe lief een jong kind ook is, ook kinderen zijn niet altijd te voorspellen. Tel dat bij elkaar op. Wil je het risico lopen dat 1 van de 2 zich eens vergist naar de ander? Ik zou mijn kind, maar ook mijn hond er niet aan blootstellen. Niet te veel in ieder geval. Niet om de was boven op te hangen of iemand bij de deur te woord staan. Voor de wc kan ik mij nog indenken (alhoewel als ik de wcdeur open heb, heb ik al een invasie aan dieren er achter staan haha Gezellig met zijn alle op de wc haha. Heb ik ze nooit wat voor hoeven leren, zelfs de katten niet

Het is een kwestie van vertrouwen in TWEE.
Je hebt niet alleen vertrouwen nodig in je hond, dat die je kind niet zal bijten, maar ook in je kind, dat die de hond niet pijn zal doen, tenminste niet opzettelijk.

iones schreef:Het is een kwestie van vertrouwen in TWEE.
Je hebt niet alleen vertrouwen nodig in je hond, dat die je kind niet zal bijten, maar ook in je kind, dat die de hond niet pijn zal doen, tenminste niet opzettelijk.

Voor mij geldt gewoon niet of dat nou opzettelijk is of niet.

Een klein kind heeft doorgaans nog geen idee wat pijn doet en wat niet.
Dat moeten ze leren.
En daarvoor moet je er bij zijn.