Hondentransport vanuit Griekenland.
Geplaatst: 07 mar 2015 20:52
Het hele avontuur begon donderdag al. Alsof het hele universum samenzweert om mij het zo lastig mogelijk te maken, begint mijn tripje met een werkdag vooraf die bijzonder hectisch uitvalt. Gesloopt kom in thuis. Lekker eten en daarna bankhangen, zou het normaal zijn geworden.
Maar deze keer niet, want op het moment dat een normaal mens zijn bed op zoekt, stapte ik op de trein naar Schiphol. Mijn vlucht zou die ochtend om half 7 vertrekken. Omdat ik met openbaar vervoer naar Schiphol wilde, was de laatste trein in de avond de enige mogelijkheid.
Met mijn tas vol met wondverzorgingsproducten voor de asielhonden zorgde bij de securitycheck nog even voor problemen. Maar ik was niet van plan om die spullen de vuilnisbak in zien te verdwijnen omdat deze luchthavenmedewerker zich had voorgenomen de regels een beetje ruim te interpreteren. Het koste me gelul op zn Brugmans, maar het is gelukt om alles mee te krijgen in mijn (hand) bagage.
Dan begint het lange wachten. Omdat ik bang was dat ik in de rumoerige hal door mijn wekker zou slapen, liet ik mezelf niet toe om echt in slaap te vallen. Gemangeld kom ik sochtends om 5 uur in de Gate aan. Eenmaal daar val ik als een blok in slaap, tot ik door een meisje wordt wakker gepord met de woorden: "Je moet nu echt instappen hoor!"
Met een overstap in Athene, nog meer eindeloos gewacht, kom ik eind van de middag eindelijk aan op Rhodos. Ik word opgepikt door een kennis en met De Auto Met Honderden Bijgeluidjes gieren en kraken we richting zijn huis. Ik bivakkeer in het huis van onze spil uit Rhodos, de persoon die de honden klaar maakt voor transport, werkzaam is in het asiel en thuis talloze honden opvangt. Ik moet namelijk die nacht alweer richting het asiel, dus een hotelkamer boeken zou een te optimistische kijk op de planning zijn - want ook deze nacht komt van slapen helemaal niets.
Die nacht, met een enkel uurtje slaap op mijn kerfstok, staan we in het maanlicht bij het asiel. Als altijd slaan de honden aan en het schelle geblaf van rond de 300 honden in 'detentie'. Ondanks dat we altijd in haast en hectiek hier de honden klaar moeten maken, neem ik altijd even tijd om naar dit geluid te luisteren en een heel klein beetje met ze mee te huilen. Ik knoop het in mijn oren, omdat ik nooit wil vergeten waarom ik dit werk eigenlijk doe.
Efficiënt en doelgericht worden de honden die geselecteerd zijn om naar Nederland te vliegen klaar gemaakt. Op dit moment is er geen tijd om de honden de aandacht of de aai te geven waar ze zo hard om roepen. Even werd het nog spannend of we het zouden halen, want die honden en hun transport boxen passen lang niet in De Auto Met Honderden Bijgeluidjes en de persoon die zou helpen met een busje liet misselijkmakend lang op zich wachten.
Maar, wat grijze haren verder, staat alles toch op tijd voor de incheckbali gereed.
Op dit moment leer je de honden echt een beetje kennen. Zo heb je de gewone hond, zoals Soedan. Heel gewoon. Maar je hebt ook de Stink hond. Duidelijk te herkennen aan de penetrante aroma van het gore asielleven. Dan is er nog de Jank Hond. Laat je voor schut staan in de vertrekhal van het vliegveld. Toen ik even in metavisie een luchthavenmedewerker nukkig een karretje zag voortduwen met daarop een hond die een wolvenimitatie ten beste gaf, dacht ik heel even: "Nee, hij is niet blij met ons."
De Kots Hond, daar heb je meestal geen last van. Gut, wat is die braaf, Denk je vaak. Tot dat je de hond uit de box moet halen om door de x-ray te gaan, en je hebt hele slijmdraden aan je handen hangen, en dan weet je waar al die zwijgzaamheid door kwam.
Dit is Sophie (kotshond) nog niet geadopteerd maar bij mij in de opvang. Een grieks stabijtje
Dit is Jessey (Jankhond), de hond waar ik een tijd terug hopeloos verliefd op werd. Maar om verschillende redenen heb ik de beslissing voor een tweede hond erbij voor me uit geschoven. In die tijd kwam er een heel geschikte adoptant voor Jessey, en dat hebben we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan!
Ik werd tijdens het transport nog verliefder op Jessey dan ik al was, en ik heb hem niet zonder spijt aan de nieuwe eigenaar meegegeven, maar ik ben blij dat hij zo fantastisch terecht is gekomen!
Helaas heeft hij Erlichia maar gelukkig was de nieuwe eigenaar net zo optimistisch over de prognose als wij en vondt ze het geen probleem voor de adoptie.
Soedan (hele gewone hond) heeft zijn naam gekregen omdat hij is opgeknapt van een heel scharminkelig broodmager pupje tot een stevige puber. De persoon die hem verzorgd heeft bij haar thuis had het niet makkelijk om hem te zien gaan.
Van de andere twee heb ik geen foto's helaas.
Tijdens de Transfer in Athene ving ik vanuit de gate nog een glimp op van hoe ze in de stromende regen de honden aan het boarden zijn.
En daar gaan ze dan! Voet aan Belgische bodem.
Ik werd in Brussel opgehaald door een mederwerker van de stichting. In de auto was het even proppen, maar het is gelukt om alle honden met hun nieuwe baasjes te verenigen! Ik hoop dat het ze goed gaat allemaal. Hier is Soedan berggeitje aan het spelen, omdat hij na deze drukke dag besloot de auto niet meer uit te willen.
En Sophie is met mij mee. Na het kennis maken met mijn hond is ze aan een heerlijk lang dutje begonnen!
Maar deze keer niet, want op het moment dat een normaal mens zijn bed op zoekt, stapte ik op de trein naar Schiphol. Mijn vlucht zou die ochtend om half 7 vertrekken. Omdat ik met openbaar vervoer naar Schiphol wilde, was de laatste trein in de avond de enige mogelijkheid.
Met mijn tas vol met wondverzorgingsproducten voor de asielhonden zorgde bij de securitycheck nog even voor problemen. Maar ik was niet van plan om die spullen de vuilnisbak in zien te verdwijnen omdat deze luchthavenmedewerker zich had voorgenomen de regels een beetje ruim te interpreteren. Het koste me gelul op zn Brugmans, maar het is gelukt om alles mee te krijgen in mijn (hand) bagage.
Dan begint het lange wachten. Omdat ik bang was dat ik in de rumoerige hal door mijn wekker zou slapen, liet ik mezelf niet toe om echt in slaap te vallen. Gemangeld kom ik sochtends om 5 uur in de Gate aan. Eenmaal daar val ik als een blok in slaap, tot ik door een meisje wordt wakker gepord met de woorden: "Je moet nu echt instappen hoor!"
Met een overstap in Athene, nog meer eindeloos gewacht, kom ik eind van de middag eindelijk aan op Rhodos. Ik word opgepikt door een kennis en met De Auto Met Honderden Bijgeluidjes gieren en kraken we richting zijn huis. Ik bivakkeer in het huis van onze spil uit Rhodos, de persoon die de honden klaar maakt voor transport, werkzaam is in het asiel en thuis talloze honden opvangt. Ik moet namelijk die nacht alweer richting het asiel, dus een hotelkamer boeken zou een te optimistische kijk op de planning zijn - want ook deze nacht komt van slapen helemaal niets.
Die nacht, met een enkel uurtje slaap op mijn kerfstok, staan we in het maanlicht bij het asiel. Als altijd slaan de honden aan en het schelle geblaf van rond de 300 honden in 'detentie'. Ondanks dat we altijd in haast en hectiek hier de honden klaar moeten maken, neem ik altijd even tijd om naar dit geluid te luisteren en een heel klein beetje met ze mee te huilen. Ik knoop het in mijn oren, omdat ik nooit wil vergeten waarom ik dit werk eigenlijk doe.
Efficiënt en doelgericht worden de honden die geselecteerd zijn om naar Nederland te vliegen klaar gemaakt. Op dit moment is er geen tijd om de honden de aandacht of de aai te geven waar ze zo hard om roepen. Even werd het nog spannend of we het zouden halen, want die honden en hun transport boxen passen lang niet in De Auto Met Honderden Bijgeluidjes en de persoon die zou helpen met een busje liet misselijkmakend lang op zich wachten.
Maar, wat grijze haren verder, staat alles toch op tijd voor de incheckbali gereed.
Op dit moment leer je de honden echt een beetje kennen. Zo heb je de gewone hond, zoals Soedan. Heel gewoon. Maar je hebt ook de Stink hond. Duidelijk te herkennen aan de penetrante aroma van het gore asielleven. Dan is er nog de Jank Hond. Laat je voor schut staan in de vertrekhal van het vliegveld. Toen ik even in metavisie een luchthavenmedewerker nukkig een karretje zag voortduwen met daarop een hond die een wolvenimitatie ten beste gaf, dacht ik heel even: "Nee, hij is niet blij met ons."
De Kots Hond, daar heb je meestal geen last van. Gut, wat is die braaf, Denk je vaak. Tot dat je de hond uit de box moet halen om door de x-ray te gaan, en je hebt hele slijmdraden aan je handen hangen, en dan weet je waar al die zwijgzaamheid door kwam.
Dit is Sophie (kotshond) nog niet geadopteerd maar bij mij in de opvang. Een grieks stabijtje
Dit is Jessey (Jankhond), de hond waar ik een tijd terug hopeloos verliefd op werd. Maar om verschillende redenen heb ik de beslissing voor een tweede hond erbij voor me uit geschoven. In die tijd kwam er een heel geschikte adoptant voor Jessey, en dat hebben we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan!
Ik werd tijdens het transport nog verliefder op Jessey dan ik al was, en ik heb hem niet zonder spijt aan de nieuwe eigenaar meegegeven, maar ik ben blij dat hij zo fantastisch terecht is gekomen!
Helaas heeft hij Erlichia maar gelukkig was de nieuwe eigenaar net zo optimistisch over de prognose als wij en vondt ze het geen probleem voor de adoptie.
Soedan (hele gewone hond) heeft zijn naam gekregen omdat hij is opgeknapt van een heel scharminkelig broodmager pupje tot een stevige puber. De persoon die hem verzorgd heeft bij haar thuis had het niet makkelijk om hem te zien gaan.
Van de andere twee heb ik geen foto's helaas.
Tijdens de Transfer in Athene ving ik vanuit de gate nog een glimp op van hoe ze in de stromende regen de honden aan het boarden zijn.
En daar gaan ze dan! Voet aan Belgische bodem.
Ik werd in Brussel opgehaald door een mederwerker van de stichting. In de auto was het even proppen, maar het is gelukt om alle honden met hun nieuwe baasjes te verenigen! Ik hoop dat het ze goed gaat allemaal. Hier is Soedan berggeitje aan het spelen, omdat hij na deze drukke dag besloot de auto niet meer uit te willen.
En Sophie is met mij mee. Na het kennis maken met mijn hond is ze aan een heerlijk lang dutje begonnen!
Bedankt voor deze mooie inkijk.
Ik hoop dat ook zij een mooi en goed thuis vind.
Dus de huisregels moeten nog een beetje uitkristaliseren. Maar ze doet het heel goed. Ik moest haar gisteren nog wel even apart zetten om tot rust te komen, maar nu ligt ze heerlijk op een kussen te pitten en hoef ik haar niet meer in de bench te doen. 
Meestal wint de poes want als die zich ineens omdraait is het toch wel heel eng 
