Het HondenForum

Door een hoop kleine dingetjes bij elkaar vermoeden we dat Tibbe minder ziet.
Hij ziet "spoken"; zit vaak met een schuin hoofdje en oren die alle kanten op draaien in een ander wereldje.
Valt uit naar lichtreflecties, van bijvoorbeeld bestek, cd's, horloges en naar schaduwen.
We doen alleen nog rondjes binnen de wijk omdat hij anders erg veel stress opbouwt.
Bij ons viel vandaag het kwartje omdat hij op sommige momenten niet lijkt te zien dat wij het zijn. Als hij slaapt of rust met z'n ogen dicht en één van ons over de ander buigt, is hij daar erg van in de war.
Grote ogen, lijkt je recht in je gezicht aan te kijken, strak gespannen, gromt.
Zodra je wat tegen hem zegt komt hij extreem deemoedig tegen de buigende persoon aankruipen. Staat hij al bij je en buig je over de ander of hem heen, dan is er niets aan de hand.
's Nachts of in de schemering helpt tegen hem praten niet wanneer hij wakker schrikt; hij gaat over de zeik tot je het licht aanknipt en dan volgt er weer een ooohsorrysorrysorry.

Hij heeft natuurlijk stevige angstagressie; daarom is hij hier en is hij hier gebleven. Van wat ik weet was hij als pup/puber vrolijk, open en zelfverzekerd en is dit zonder duidelijke reden vrij snel omgeslagen.
De vorige eigenaren merkten voor het eerst dat hij anders was nadat er werklui over de vloer waren geweest om de kozijnen te vervangen en hebben dat aan elkaar gelinkt. Geplaagd of een schop of klap gehad, uitgevallen, succes gehad en daar in kunnen groeien was het idee.
Maar misschien zag hij toen al slechter en is hij erger dan normaal geschrokken door iets
Ik ben in het begin bezig geweest met hem klaarstomen voor een baas en voorzichtig steeds een stapje verder gaan, maar hij werd daar steeds ongelukkiger van.
Op zich ben ik wel bekend met angst agressie, maar niet met een hondje waar zo weinig verbetering in valt te ontdekken. Heb me een aantal maanden serieus afgevraagd of het leven voor hem wel de moeite waard was.
Inmiddels is dat gelukkig niet meer het geval; hij is thuis op die rare momenten na tegenwoordig heel blij, dol op de paar mensen die hij kent en in de wijk danst hij over straat. Goed zindelijk en ook niet meer (krijsend) bang als hij zelf of een andere hond onverhoopt een ongelukje heeft gehad, niet meer bang voor correcties.

Eigenlijk weet ik helemaal niet zo goed hoe een normaal hondenoog reageert. Bij hem lijken ze regelmatig een stukje te verspringen, bij de anderen niet. Ook kunnen de anderen langer een vinger echt volgen. Hij lijkt te ruiken en voelen dat die vinger in de buurt is, maar echt volgen niet. Of het nu niet kunnen of niet snappen/willen/onzekerheid is, geen flauw benul.
Heb er nooit werk van gemaakt, maar gebruik vaak commando's met stem en handgebaren tegelijk. De anderen volgen de handgebaren zonder stem op, Tibbe niet.

Kan het dat slecht zien bij een hond zo lang onopgemerkt blijft? Hoe wordt dit getest en kan dat bij iedere dierenarts, of moeten we naar een specialist?
Omdat hij zo bang is, is hij hier overigens nooit voor de normale check ups naar de DA geweest.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat zit. Misschien gewoon je DA even bellen en hun het verhaal voorleggen? Dan hoor je vanzelf of hun er ervaring mee hebben en er iets mee kunnen of dat je naar een specialist moet....

SuzieC1970 schreef:Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat zit. Misschien gewoon je DA even bellen en hun het verhaal voorleggen? Dan hoor je vanzelf of hun er ervaring mee hebben en er iets mee kunnen of dat je naar een specialist moet....

Ga ik zeker doen, maar wilde toch graag al iets meer weten.
Hoop dat het hier kan, dan kunnen we de komende tijd de route gaan oefenen.

Ja, honden kunnen prima functioneren zonder zicht of met verslechterd zicht. De verschillen in gedrag tussen een ziende en een slechtziende of blinde hond zijn best klein. Zeker in een roedel kan een blinde of slechtziende zich vaak goed redden: gewoon een van de andere honden volgen. Ik heb zelfs wel gehoord van een blind hondje dat een merel ving...

Mijn dierenarts kon zelf zien dat Tama staar had, maar andere oogziektes weet ik niet of een dierenarts daar ervaring mee heeft.

Het is lastig hoor een hond die onzeker is omdat ze niet meer goed kan zien.
Ik word er echt af en toe tureluurs van als ze achter me ineens gilt omdat ze ergens van schrikt.

Ik denk dat je als je zekerheid wilt je naar een specialist moet gaan, die kunnen veel meer zien aan een oog.

Mijn da heeft een speciale ogenspiegel (of hoe je het ook noemt) wat een oogspecialist ook gebruikt. Zo kon ze zien dat Rafjes blauwe oog blind is. Dmv van een tekeningetje legde zij mij uit wat ze gezien had en dat de kans dat hij daar nog iets mee zag nihil was.

alm@ schreef:Mijn da heeft een speciale ogenspiegel (of hoe je het ook noemt) wat een oogspecialist ook gebruikt. Zo kon ze zien dat Rafjes blauwe oog blind is. Dmv van een tekeningetje legde zij mij uit wat ze gezien had en dat de kans dat hij daar nog iets mee zag nihil was.

Hier gelukkig ook; de assistente gaf aan dat ze de reactie bekijken en in het oog kunnen kijken, maar dat een accurate meting bij dieren altijd heel moeilijk is.
Dat zou wel meer duidelijkheid moeten geven.
Zou echt niet weten hoe ik met Tibbe naar een specialist zou moeten, auto rijden of met het ov

We hebben 3 april een afspraak zodat we een paar weken hebben om de route regelmatig te lopen, er zijn in de kliniek op het moment alleen vrouwelijke dierenartsen (een man aan z'n lijf maar ook een korfje zijn geen goed idee), gepland op een vrije dag om er samen bij te kunnen zijn, hij mag z'n grote vriendin meenemen en we mogen via de zijingang naar binnen.
Al met al een hele opluchting dat het zo kan worden geregeld en ze daar fijn meedenken
Kan bij Charlie meteen mooi haar bultje bekeken worden.

Fotogravinnetje schreef:Ja, honden kunnen prima functioneren zonder zicht of met verslechterd zicht. De verschillen in gedrag tussen een ziende en een slechtziende of blinde hond zijn best klein. Zeker in een roedel kan een blinde of slechtziende zich vaak goed redden: gewoon een van de andere honden volgen. Ik heb zelfs wel gehoord van een blind hondje dat een merel ving...

Ik heb ooit een vrijwel volledig blinde hond gehad (staar) die alles gewoon kon, zelfs toen haar gehoor ook achteruit ging. Is wel al heel lang geleden en dat was duidelijk zichtbaar.
Op een gegeven moment was ze kwijt op het strand en bleek ze zelfstandig naar de strandtent te zijn gelopen, had daar de keuken opgezocht, lekker gegeten en wist ons feilloos weer te vinden. Wij over de rooie, oma met een grijns en een smekbek

Tibbe functioneert niet prima. Ik zou er heel wat voor over hebben 's ochtends met drie honden naar het strand te kunnen, met hem te kunnen sporten, mee te kunnen nemen op de fiets. Zeker voor zo'n jong hondje leidt hij een beperkt leven door zijn angst.
Blij in z'n veilige bubbeltje hoor, dat wel.
We lopen er best vaak tegenaan dat we niet weten wat we het beste kunnen doen. Een situatie voorkomen, corrigeren, steun geven.
Niet toch een beetje pushen om vooruit te komen...