Het HondenForum

Ik loop v.a. met Ez door het centrum en ik zie over de heg voor me een vrouw van rechts aan komen lopen. Ze ziet ons aankomen en meteen draait ze zich om en maakt een gebaar naar iemand die blijkbaar ergens achter haar loopt. En meteen wist ik het, daar komt iemand aan met een moeilijke hond. I.p.v op die stoep rechts af te slaan steek ik rechtdoor de straat over en ga daar rechtsaf. Ik hoor de vrouw ondertussen "kom maar" zeggen. En ja hoor op de andere stoep loopt een man met een grote hond. Kon niet goed zien wat maar het was groot, wit/bruin, wollig en spitsachtig (denk ik toch) Enfin, hond blaft en trekt wat maar we liepen stevig door en aangezien Ezio ook nogal eens onder de indruk is van blaffen etc. liep hij keurig netjes mee. Ik hoor de baas van de andere hond "nee" zeggen en dat was het dan al weer. Rust weergekeerd denk ik.

Meteen dacht ik aan al die jaren dat wij zo met onze Cas uit gingen. Baas voorop als verkenner. God wat was ik altijd blij als wij mensen tegen kwamen die de situatie al beetje konden inschatten en ons de ruimte gaven. Ook wel mensen tegen gekomen die met hun Fifi nog eens op je af kwamen stieren met "hij doet niks hoor maar wil even ruiken". Vaak genoeg het echt op een lopen gezet, wegwezen hier.
Ha wat kon ik dan wel eens jaloers zijn op die mens die ons dan aan de andere kant van de straat met een netjes mee lopende hond passeerde.

Zo zie je maar; het kan verkeren.
Ben wel blij dat ik deze mensen een beetje heb kunnen helpen (denk ik zelf dan maar, haha)

Inderdaad erg fijn als mensen meedenken!
Netjes ook van jou dat je zo reageerde.
Ik heb zelf geen moeilijke honden, maar ze blaffen wel naar andere honden.
Dan laat ik ze zitten, en leid ik ze af met snoepjes. Ben nu zo ver dat het negen van de tien keer goed gaat en dat ze netjes stil zijn.
Pas was ik er ook mee bezig, laat die man zijn bouvier recht mijn minimeute in lopen, want jah "zijn hond lustte ook wel een snoepje". Zuchtttt....
Weg trainsucces van dat moment.

Aangezien er een verkenner voorop liep zullen ze je zeker dankbaar zijn geweest

Herkenbaar verhaal.
Al heb ik zelf gelukkig nooit een verkenner nodig gehad, ik heb er wel een keer eentje gezien