Het HondenForum

Hallo

Echt actief ben ik hier niet, meer een meelezer. Maar zou nu toch graag even mijn verhaal kwijt willen en/of kijken wat jullie in deze situatie zouden doen.. Word wel een lang verhaal hoor.

Ik heb een Franse bull van 11 jaar. Altijd goed van conditie geweest. Wel spondylose, maar daar niet enorm last van.
Nu had hij op 19 november ineens een epileptische aanval (schuimbekken, klappertanden, stuiptrekken en alles laten lopen) D.A. gebeld en zei dat er vrij weinig aan te doen was en moesten afwachten. Advies was om elke dag stukje banaan te geven voor de kalium. Hij kreeg toen in 3 dagen zo’n 7 aanvallen. Van de d.a. mocht dit ongeveer een week duren voor er actie ondernomen moest worden. Ik heb toen wel om medicatie gevraagd gezien hij gewoon niet meer kon herstellen tussen de aanvallen door. Beestje had zo’n last..

Begonnen met Phenoral, 2x 0,5 tablet. Ging gelijk goed, in de zin van geen aanvallen meer. Wel duurde het dik 2/3 weken voor hij enigszins de oude werd.

Eind goed al goed dacht ik en kreeg weer wat vertrouwen er in. Nu kreeg hij ineens de 27e weer een aanval. Dit keer duurde de aanval maar 2/3 min ipv 10 en maakte ons nog niet zo’n zorgen. Hij herstelde ook weer goed. Tot we 2 dagen verder waren en hij er al weer een stuk of 10 had gehad.

Ik had er zo’n verdriet van. Door die aanvallen was hij zo op z’n eindje en reageerde nergens meer op, leek niet meer goed te zien, bleef na een aanval in zn eigen plas/kwijl liggen etc etc. D.a. gebeld en we dachten echt we geven hem een spuitje want het is mooi geweest zo, dit gun ik hem niet.

Daar aangekomen was het verhaal om bloed te prikken en om te kijken of we konden ophogen. Hier zou dan weer een paar dagen overheen gaan. We zeiden van dat gaat ‘ie niet redden met al die aanvallen en kregen daarom Epikal mee. Hierna bleven de aanvallen komen en 2 dagen later werden we gebeld met de uitslag en die was in principe prima maar konden evt ophogen met een kwartje Phenoral. Dit doen we sinds woensdag.
De aanvallen zijn sinds woensdag weg, wel is hij weer enorm aan het herstellen en denk dat we hier ook weer zo’n 2/3 weken voor uit moeten trekken. Na zijn aanvallen was hij steeds al heel wankel maar sinds vanmiddag zakt hij steeds vaker ineens door zijn achterpoten. Ene keer blijft hij dan maar liggen, andere keer krabbelt hij weer op.

Zelf hebben we het idee, we kijken het aan hoe het gaat. Ik hoop enorm dat hij met een week of 3 weer enigszins de oude is.. We hebben besloten dat als de aanvallen weer gaan doorbreken het dan mooi is geweest voor hem.. Is dit reëel? De keren dat we bij de dierenarts waren had ik steeds het gevoel alsof ik het allemaal dramatischer maak dan het is, gezien hun reactie. Maar daar lijkt de adrenaline in te slaan en lijkt hij vrolijk rond te huppelen. Ze vertelden dat ze nog een plank vol medicatie hebben, o.a. een waarbij er een kans op agressie bij kwam kijken. Dit gaat me dan te ver, we hebben een kleine meid rond lopen en daarbij wil ik ook niet dat mensen hem zo gaan herinneren, beestje deed/doet nooit wat kwaad.
Ik gun het hem ook niet meer om weer opnieuw zon lange herstelfase te moeten doorstaan, voor hoelang hem nog rest.

Nouja, tis een heel lang verhaal geworden, sorry daarvoor
Ik wou gewoon even weten hoe anderen hier tegen aan kijken en wat ze zouden doen in deze situatie..

Is de arts waar je geweest bent een reguliere dierenarts of een specialist op het gebied van epilepsie?

Anders zou ik je aanraden eens met een specialist te gaan praten zoals dr mandigers.

Overigens kan het natuurlijk epilepsie zijn maar met deze leeftijd van jou hond zou ik ook naar onderliggende oorzaken laten zoeken dmv uitgebreid bloedonderzoek want de epilepsie aanvallen kunnen ook veroorzaakt worden door orgaan problemen.

Als hij met 11 jaar zijn eerste aanvallen krijgt is er waarschijnlijk meer aan de hand. Dan is de epilepsie een symptoom van iets anders. De vraag is of je je hond door de molen wilt halen, of dat je kijkt hoe lang je hem - op een goede manier - drijvend kan houden. Want een Franse Bulldog van 11 jaar heeft natuurlijk een mooie leeftijd bereikt.

Dat zijn vragen die je alleen zelf kan beantwoorden.

Als het mijn hond was kreeg hij zijn medicijnen en bij de eerstvolgende aanval zou ik hem laten gaan. Je weet toch dat de dierenarts aan huis kan komen? Het is wel verstandig om dit van te voren te bespreken.

Heel veel sterkte, het is een moeilijk besluit!

Als je hond met 11 jaar de eerste aanvallen krijgt is er meestal een onderliggende oorzaak voor de aanvallen en is het geen primaire epilepsie. Er zijn in Nederland twee dierenartsen die zich gespecialiseerd hebben in epilepsie, dr Mandigers en dr Overduin. Veel reguliere dierenartsen hebben erg weinig ervaring met epilepsie dus als ik jou was zou ik een verwijzing vragen naar een van deze twee dierenartsen. Heel veel sterkte!

Nawosh schreef:Als je hond met 11 jaar de eerste aanvallen krijgt is er meestal een onderliggende oorzaak voor de aanvallen en is het geen primaire epilepsie. Er zijn in Nederland twee dierenartsen die zich gespecialiseerd hebben in epilepsie, dr Mandigers en dr Overduin. Veel reguliere dierenartsen hebben erg weinig ervaring met epilepsie dus als ik jou was zou ik een verwijzing vragen naar een van deze twee dierenartsen. Heel veel sterkte!

Dit dus
Mandigers zit in de Wagenrenk en Wageningen en Overduin zit in Oirschot.
Eigenlijk zou als allereerste een bloedonderzoek moeten plaatsvinden om te kijken wat de onderliggende oorzaak is van de toevallen.
Dat kan van alles zijn.
Schildklier, suikerziekte, een zware infectie enz.
Of er kan een neurologisch probleem zijn bijv. tumor in de hersenen.

Het is aan jou @kiek om te bekijken wat je wilt.
Een bloedonderzoek is niet zwaar belastend.

Voor info kun je kijken op http://www.epilepsiebijhonden.nl" onclick="window.open(this.href);return false; en je kunt eventueel vragen stellen op de forum dat daarbij is aangesloten.

deze opmerking

Ze vertelden dat ze nog een plank vol medicatie hebben, o.a. een waarbij er een kans op agressie bij kwam kijken.

Vind ik wonderbaarlijk.

Dat er een achterliggende oorzaak is had ik ook al gedacht idd. Maar gezien zijn leeftijd vragen we ons af of we hem wel helemaal door de molen willen/moeten halen. De d.a. is niet echt gespecialiseerd in epilepsie, maar in mijn ogen wel een goede, nuchtere d.a. Heb in het verleden ook even bij hem gewerkt dus hij kent mij/de hond en ik zijn manier van werken. Alleen door zijn nuchterheid twijfel ik wat te doen. Ik wil niet de hond continue vol blijven stoppen met medicatie of experimenteren met verschillende pillen om hem maar bij mij te laten blijven terwijl hij steeds zo veel moet herstellen.

Dat is ook het knelpunt. Nu neig ik naar afwachten hoe het gaat en met een volgende reeks aanvallen hem laten gaan. Stel dat we veel geld gaan uitgeven en hem helemaal laten onderzoeken, hoeveel extra tijd zou je er mee krijgen en hoelang moeten we hem dan laten aanmodderen.. Als hij een jaar of 7 was geweest had ik het wel een ander verhaal gevonden hoor. Het blijft gewoon een lastige discussie.. Jaren geleden werkte ik bij een HUS en heb daar 2x een hond mee gehad die op latere leeftijd ineens epilepsie kreeg, niet meer uit een aanval kon komen en van daaruit moest worden ingeslapen. En dat wil ik graag voorkomen, lijkt me zo'n naar eind

Het zou voor jou een naar eind zijn, maar de hond weet tijdens die aanvallen niets.
Voor de hond maakt het niet zo veel uit.

Is er nou bloedonderzoek gedaan of niet?
Zo oud is je hond nou ook weer niet.
En een bloedonderzoek lijkt me weinig belastend.
Een eerste neurologisch onderzoek zou je DA zelf kunnen doen..........
Misschien is het iets heel simpels dat met wat medicatie prima te regelen is.

Maar nogmaals.
Een regulier DA heeft veel te weinig kennis van epilepsie.
En hoe zeer ik de meeste DA's waar ik met mijn honden ben geweest ook vertrouwde en waardeerde.
Op dit soort dingen heb ik geleerd op de specialist te vertrouwen en vooral niet op mijn DA.
De eerste reacties van je DA zouden mij naar Mandigers toe drijven

De aanvallen zelf vind ik ook niet zo erg, maar meer het stuk daarna. Het put hem erg uit en veranderd in een echte oude, apathische hond, de medicatie maakt het er wat dat betreft ook niet beter op.

Er is alleen bloedonderzoek gedaan voor de phenoral, om te kijken of de dosis opgehoogd kon worden. Ik ga eens overleggen voor een neurologisch onderzoek. En met mijn man in overleg om te kijken of we naar een gespecialiseerde d.a. kunnen gaan

kiek schreef:De aanvallen zelf vind ik ook niet zo erg, maar meer het stuk daarna. Het put hem erg uit en veranderd in een echte oude, apathische hond, de medicatie maakt het er wat dat betreft ook niet beter op.

Er is alleen bloedonderzoek gedaan voor de phenoral, om te kijken of de dosis opgehoogd kon worden. Ik ga eens overleggen voor een neurologisch onderzoek. En met mijn man in overleg om te kijken of we naar een gespecialiseerde d.a. kunnen gaan

Maar zijn lever, nieren, suiker, schildklier niet nagekeken?
Dat is toch vrij eenvoudig te doen dacht ik.

Hoeveel phenoral krijgt je hond?
En hoe zwaar is hij?

ik heb een engels bull gehad en ook op latere leeftijd epilepsie bleek waarschijnlijk een tumor in zijn koppie maar zeker weten deden we dat niet had wel al een aantal weken ervoor rare dingen ,bijv, diaree abces aan zijn lip en gedragsveranderingen hij kreeg 11 aanvallen achter elkaar en zijn hartje heeft het toen begeven, als ze op latere leeftijd dit krijgen is er dus vaak iets aan de hand in het koppie en is er weinig aan te doen helaas, sorry dit is niet wat je wilt horen ,maar wel de realiteit
sterkte met je maatje

ik heb een engels bull gehad en ook op latere leeftijd epilepsie bleek waarschijnlijk een tumor in zijn koppie maar zeker weten deden we dat niet had wel al een aantal weken ervoor rare dingen ,bijv, diaree abces aan zijn lip en gedragsveranderingen hij kreeg 11 aanvallen achter elkaar en zijn hartje heeft het toen begeven, als ze op latere leeftijd dit krijgen is er dus vaak iets aan de hand in het koppie en is er weinig aan te doen helaas, sorry dit is niet wat je wilt horen ,maar wel de realiteit
sterkte met je maatje

.

beatje schreef:Ik heb een zoon met epilepsie en had een hond met epilepsie.Heb je geen valium gekregen om te geven tijdens een aanval? Persoonlijk vind ik dat ze er iets beter uitkomen ze zijn dan wel meer moe maar rustiger.
Ik ben na een specialist geweest omdat mijn hond het op 5 jarige leeftijd kreeg,ze vie in de tussen groepen van of een aangeboren epilepsie op een ouderdoms epilepsie.Ons is het voorstel gedaan om via een mri te bepalen wat de oorzaak was van epilepsie als die al te zien was.Zo'n Mri koste 1100 euro.Wij hebben dat niet gedaan.Uiteindelijk loste het de oorzaak van epilepsie niet op.Wel is er andere medicatie voorgeschreven en daar deed ze het ook beter op en de aanvallen werden beduidend minder.Ze is uiteindelijk ook aan een milttumor gestorven en niet aan de epilepsie.

Zelf vind ik dat er vaak heel luchtig over epilepsie gedaan word,maar het is lichamelijk heel belastend,voor mens en dier.

Hier na 2 aanvallen inmiddels al idd valium in huis. Om rectaal toe te dienen. Gelukkig bij Pip niet meer nodig gehad omdat het wrs toch secundair was (pijn als trigger) naar het nu lijkt.

Ondanks dat m'n DA een MRI heeft staan is er trouwens met geen woord gerept over een MRI om epilepsie of een oorzaak vast te stellen.

Je kunt met een MRI ook geen epilepsie vaststellen.
Je kunt hooguit een hersentumor vaststellen als die er is.

Je kunt bij een hond, door geen enkel onderzoek vaststellen of het om primaire of secundaire epilepsie gaat.
Je kunt alleen proberen zo veel mogelijk aanwijzingen voor secundaire epilepsie uit te sluiten door onderzoek.
Daarbij kan je ook altijd nog een onderliggende oorzaak missen.

Als je niets vindt moet je behandelen alsof het primaire epilepsie is.
Ook dan is dat dus niet 100% bewezen.
In het ene geval is primaire eerder waarschijnlijk dan in het andere geval.
Dat wel.

Ik heb hier ook 2 "shots" valium in huis, maar is bij verteld dit alleen te geven als hij niet uit een aanval komt die 10-15 minuten duurt.

Hij krijgt nu Phenoral 50 mg, en daar dan 3/4 van. Verder krijgt hij een halve tablet Epikal.
Voor zijn spondylose gebruiken we afgezien van primeval niets. In het verleden heeft hij 2x gehad dat hij er veel last van had en een kuurtje pijnstillers heeft gehad, waarvan de laatste keer zo'n 4 jaar geleden is.

Waarom er verder geen bloedonderzoek gedaan is kan ik niet zeggen. De eerste keer dat we er kwamen kreeg hij medicatie om het clusteren te doorbreken en bedoeling was om straks stoppen met medicatie en af te wachten of en hoe vaak het terug zou komen. Nu kwamen de aanvallen al terug tijdens medicatie en is er bloed geprikt om dus te kijken of de medicatie opgehoogd kon worden.

Toen ik daar met mijn hond was had ik in mijn achterhoofd dat we hem niet meer mee terug zouden krijgen, hij was zo verzwakt door de aanvallen. Ik heb er dus ook verder niet bij nagedacht om door te vragen, was emotioneel en al blij dat we iets mee kregen zodat de aanvallen zouden stoppen.

Je kunt altijd nog verder overleggen hoor over onderzoek

Een van de standaarduitdrukkingen is dat als de toevallen meteen zo snel op elkaar komen een onderliggende oorzaak waarschijnlijker wordt (dus secundaire epilepsie).
Of je die gaat vinden is dan weer vers twee.
Maar helemaal niet onderzoeken is ook zo wat

Krijgt hij de medicatie 2 x per dag ongeveer om de 12 uur?

Bedenk dat een hond bij elke grote aanval net zo veel energie gebruikt als wanneer hij een marathon zou lopen.
Dan kan je je zijn uitputting wel een beetje voorstellen.

Sterkte en succes

Medicatie krijgt ie (meestal) 7 uur s'ochtends en 7 uur s'avonds. Probeer hier wel zo strikt mogelijk mee te zijn, maar soms is er een dagje dat het anders loopt.

Zijn uitputting kan ik idd goed voorstellen, het ziet er alleen zo sneu uit. (en lastig steeds die plasjes in huis met een huppelende peuter erbij )

Van de week maar even een afspraak maken voor verder bloedonderzoek, kijken wat daar uit komt..

Dank voor je reacties! Heb je zelf ervaring met epilepsie bij een hond?

kiek schreef:Medicatie krijgt ie (meestal) 7 uur s'ochtends en 7 uur s'avonds. Probeer hier wel zo strikt mogelijk mee te zijn, maar soms is er een dagje dat het anders loopt.

Zijn uitputting kan ik idd goed voorstellen, het ziet er alleen zo sneu uit. (en lastig steeds die plasjes in huis met een huppelende peuter erbij )

Van de week maar even een afspraak maken voor verder bloedonderzoek, kijken wat daar uit komt..

Dank voor je reacties! Heb je zelf ervaring met epilepsie bij een hond?

Ja mijn eerste hond had epilepsie.
Dat is al een hele tijd geleden.
Er is veel meer kennis gekomen over epilepsie.
Vooral de twee specialisten die vaak worden genoemd (Paul Mandigers en Lisette Overduin) zijn bekend en worden zeer gewaardeerd.

Ik zit ook op het (besloten) forum van http://www.epilepsiebijhonden.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Dat forum wordt niet (meer) zo druk bezocht, maar je kunt er veel info vinden.
Ook het valiumprotocol (= couperen van een toeval) wordt er duidelijk uitgelegd.

Op het door ranetje genoemde forum is ook een lijstje te vinden met dingen die je zou moeten ( kunnen) laten onderzoeken bij een bloedonderzoek. Sommige van die onderzoeken worden niet standaard door dierenartsen gedaan en leveren wel waardevolle informatie op.