Het HondenForum

Ivan gaat achteruit, logisch en te verwachten. De tumor heeft hij niet veel last van, tenminste geen pijn. Alleen hij krijgt een schuurplek. De tumor zit net onder de anus en is enorm groot. Poepen gaat nog steeds goed. De schuurplek is een plek zo groot als een rijksdaalder (voor wie dat nog weet) doordat de staart steeds over de tumor schuurt. Volgens de DA nog weinig aan te doen. Schoon houden en met vaseline vet houden zodat de staart bij het kwispelen glijdt over de tumor.
Als we de plek niet dicht krijgen houdt het op, je kan dan wachten op de ontsteking die volgt (door de ontlasting die er langs komt. Hij is ook zwak in de achterhand aan het worden, ligt soms wijdbeens op de vloer (ouderdom volgens DA). Waarom wordt hij nou gewoon niet meer wakker tijdens zijn slaap. Hij is te goed om in te laten slapen. Hij is blij, alleen die rot tumor. . Als hij die niet had, was hij gewoon een stokoude labrador van 13+.

Wat moeilijk zeg
Heel veel sterkte en ik hoop dat jullie toch nog even van en met elkaar kunnen genieten.

Zou het nog helpen hem een soort van broekje aan te trekken, wat je echt uit moet doen bij het poepen? Zodat er iets tussen zijn staart en de tumor zit?

Rot hoor Jacky, en lastig om uiteindelijk voor jezelf het juiste moment te bepalen om hem te laten gaan.
Veel wijsheid toegewenst daarmee.

Dat is een rotsituatie

Vet houden zodat het minder schuurt zou een voorlopige oplossing kunnen zijn.
Hoewel ik dat broekje ook geen gek idee vindt.
Voor in huis dan, daar is het toch niet de bedoeling dat hij poept

Sterkte Jacky

niet eens aan gedacht, een broekje, ik ga even op snor , kijken of het werkt. Bedankt voor de tip

Sterkte Jacky, zo iets blijft altijd moeilijk he

Ach jee, ja de kwakkelende oudjes
Het is zo moeilijk om te zien en te bepalen wat je het beste kan doen, zeker als ze naast de lichamelijk aftakeling wel
nog geestelijk goed zijn en graag willen.

Sterkte Jacky en een knuffel voor Ivan

Moeilijk hoor Jacky , vertrouw op je eigen gevoel is het enige wat ik je kan zeggen
Succes met het broekje wie weet heeft het een gunstig effect, ik hoop het voor jullie.

Och wat sneu hopelijk helpt het broekje.
Sterkte

hij zegt dat hij geen onderbroek aan wil. Heb een poging gedaan, ging zitten en kwam niet meer overeind .
Moet maar wennen hoor. We proberen het.

Ja het is ook lastig wanneer het punt daar is. Ik weet het niet, gevoelsmatig nog niet, hij is nog zo blij.

Blijft zo'n grote blarenpleister voor op je hiel er niet op zitten?

Wat rot zo Jacky


Hopelijk wil hij nog wennen aan zijn onderbroek en heb je nog wat uitstel

Wat moeilijk:( ik heb geen idee of je een oude hond nog aan zo'n broekje kan laten wennen, wie weet! sterkte

Als de broek niet werkt zou je nog een second skin pleister kunnen proberen? Veel sterkte voor jullie en een dikke knuf voor Ivan!!

Moeilijk, Jacky. Zelfde als bij Saar. Gewoon een stom tumortje op een rotplek. Die van Saar was maar een knikker groot, maar zat gewoon op een rotplek voor een wandelhondje. En zij was met 13 nog beslist niet stokoud.

Sterkte meis!

wondje zit bijna dicht, hij zit er ook niet meer aan. Ik heb hem nu tijdelijk een mooncollar om voor de nacht. Hoop dat het zo blijft. Onderbroek was geen succes, hij bleef zitten waar hij zat

Hopelijk blijft het nu dicht

ranetje schreef:Hopelijk blijft het nu dicht

ja niet kwispelen. Hij wordt vreselijk verwend door iedereen, ik maal ook niet meer om het feit of hij te dik wordt want hij valt toch alleen maar af . Hij mag wat mij betreft van alles hebben, hoe slechter de voeding, hoe dunner zijn poep en des te beter voor hem. chocolade krijgt hij niet hoor.

Jacky schreef:

ranetje schreef:Hopelijk blijft het nu dicht

ja niet kwispelen. Hij wordt vreselijk verwend door iedereen, ik maal ook niet meer om het feit of hij te dik wordt want hij valt toch alleen maar af . Hij mag wat mij betreft van alles hebben, hoe slechter de voeding, hoe dunner zijn poep en des te beter voor hem. chocolade krijgt hij niet hoor.

Jacky schreef:

ranetje schreef:Hopelijk blijft het nu dicht

ja niet kwispelen. Hij wordt vreselijk verwend door iedereen, ik maal ook niet meer om het feit of hij te dik wordt want hij valt toch alleen maar af . Hij mag wat mij betreft van alles hebben, hoe slechter de voeding, hoe dunner zijn poep en des te beter voor hem. chocolade krijgt hij niet hoor.

Groot gelijk
Hopelijk blijft het nu dicht!

Zo moeilijk om te bepalen "nu is het genoeg".
Ik zit in dezelfde situatie.
Wens je heel veel sterkte.

Inderdaad heel lastig om dit te bepalen....
Hier ook in hetzelfde schuitje....
De ene dag denk je nu is het genoeg, en de volgende dag leven ze weer op .

Heel veel sterkte

Hier zitten we ook in hetzelfde schuitje. Onze Gisée is inmiddels 13 jr en sinds een maand of 4 weten we dat ze ook een gezwel heeft vlakbij de anus. In overleg met de dierenarts hebben we besloten er niets aan te laten doen, we hebben gekozen voor kwaliteit van leven en daar hoort geen ingrijpende operatie bij, met alle risico's van dien. Van de tumor heeft ze verder geen last, ook poepen is geen probleem. In oktober zijn er nog wel een paar kiezen verwijderd, omdat ze een doorgebroken abces had. Gisée in laten slapen vanwege een rotte kies was geen optie, want ze heeft het nog erg naar haar zin en van die kiezentrekkerij is ze enorm opgefleurd. Gisée is nog echt een levensgenietster, gaat nog graag een uur meewandelen over de hei, kan af en toe nog heerlijk uit haar dak gaan, eet met smaak en laat zich door iedereen verwennen. De tumor groeit wel helaas en daardoor heeft ze nu ook een schuurplek op de staart. Ik houd het goed schoon en heb er wat groene leempasta op gedaan, maar ik realiseer me ook dat het afscheid dichterbij komt en wat is dat moeilijk.

Hoe gaat het nu met Ivan??

Nog maar eens, forum doet vreemd, ben opeens de berichtjes kwijt.

Het gaat op en af met Ivan, de ene dag is hij het mannetje, de volgende dag, zakt hij door de achterpoten en is het niks. Ik vind het ook vreselijk moeilijk, ik vind het zo wel goed, alleen manlief denkt er anders over. We hebben er ook al de nodige mot over gehad. Ik denk, beter een maand te vroeg dan een dag te laat. Hij zegt, hij is vrolijk, heeft geen pijn etc. Zit ook wat in. Maar hij gaat toch op korte termijn. De DA twijfelt, weet het ook niet. Zei nog wel, ik heb dienst met kerst dus twijfel niet mij te bellen. De wond zit dicht, dat is tenminste weer goed. Ik weet het ook niet meer. Gister liep ik met hem, en dat zijn echt rondjes van 10 minuten, verder lukt niet. Sprak ik met een man, Ivan gaat zitten en komt vervolgens niet meer gestrekt achter.. Het was net of hij achter gehurkt liep. We hebben even op straat gezeten, toen heb ik hem geholpen en vervolgens loopt hij weer kwiek en kwispelend verder. Ik krijg er geen hoogte van. Is het de tumor, is het gewoon ouderdom en wil het lijf dan even niet meer. Het poepen gaat redelijk goed, zijn drollen zijn afgeplat door de tumor maar hij poept nog steeds goed. Bij Odin ging het heel anders, die ging natuurlijk ook achteruit en werd stram, maar opeens was hij op, lag in de achtertuin met de rug naar ons toe (voor hem uitermate vreemd want hij was echt een mensenhond) en kwam niet meer overeind. Dan is de beslissing makkelijk. Nu niet. Ik wil hem soms wel op weg helpen, een pilletje voor de nacht of zo , dat hij niet meer wakker wordt. Best erg, maar ik heb gewoon het beste met hem voor. Ik denk soms ook wel eens, joh ik hoop dat je morgen niet wakker wordt. En ik ben stapelgek op Ivan .
Hoe hij bij ons kwam, als een verknipte idioot die in een kennel had geleefd zijn eerste 9 maanden. Wat heb ik er cursussen en energie tegenaan gesmeten, maar we kregen hem weer op de rail. Gek is hij altijd gebleven, de zgn. hyper labrador ( in tegenstelling tot Odin, die altijd de rust zelf was) Het was een mooi span samen.
Maar dat was de vraag niet

Heel veel sterkte. Je liefde voor Ivan spreekt uit je berichten, wat is het moeilijk

Ach, wat een ellende. Heel veel sterkte met het nemen van de beslissing.

Heel veel sterkte

Die beslissing is nooit leuk.

Jacky schreef:Nog maar eens, forum doet vreemd, ben opeens de berichtjes kwijt.

Het gaat op en af met Ivan, de ene dag is hij het mannetje, de volgende dag, zakt hij door de achterpoten en is het niks. Ik vind het ook vreselijk moeilijk, ik vind het zo wel goed, alleen manlief denkt er anders over. We hebben er ook al de nodige mot over gehad. Ik denk, beter een maand te vroeg dan een dag te laat. Hij zegt, hij is vrolijk, heeft geen pijn etc. Zit ook wat in. Maar hij gaat toch op korte termijn. De DA twijfelt, weet het ook niet. Zei nog wel, ik heb dienst met kerst dus twijfel niet mij te bellen. De wond zit dicht, dat is tenminste weer goed. Ik weet het ook niet meer. Gister liep ik met hem, en dat zijn echt rondjes van 10 minuten, verder lukt niet. Sprak ik met een man, Ivan gaat zitten en komt vervolgens niet meer gestrekt achter.. Het was net of hij achter gehurkt liep. We hebben even op straat gezeten, toen heb ik hem geholpen en vervolgens loopt hij weer kwiek en kwispelend verder. Ik krijg er geen hoogte van. Is het de tumor, is het gewoon ouderdom en wil het lijf dan even niet meer. Het poepen gaat redelijk goed, zijn drollen zijn afgeplat door de tumor maar hij poept nog steeds goed. Bij Odin ging het heel anders, die ging natuurlijk ook achteruit en werd stram, maar opeens was hij op, lag in de achtertuin met de rug naar ons toe (voor hem uitermate vreemd want hij was echt een mensenhond) en kwam niet meer overeind. Dan is de beslissing makkelijk. Nu niet. Ik wil hem soms wel op weg helpen, een pilletje voor de nacht of zo , dat hij niet meer wakker wordt. Best erg, maar ik heb gewoon het beste met hem voor. Ik denk soms ook wel eens, joh ik hoop dat je morgen niet wakker wordt. En ik ben stapelgek op Ivan .
Hoe hij bij ons kwam, als een verknipte idioot die in een kennel had geleefd zijn eerste 9 maanden. Wat heb ik er cursussen en energie tegenaan gesmeten, maar we kregen hem weer op de rail. Gek is hij altijd gebleven, de zgn. hyper labrador ( in tegenstelling tot Odin, die altijd de rust zelf was) Het was een mooi span samen.
Maar dat was de vraag niet

Ach, ik begrijp zo goed het dilemma. Vooral omdat het zo'n langzame achteruitgang is waardoor je niet ineens zegt: 'Zo is het genoeg'.
Maar als een hond nog blij is, nog graag eet, nog steeds vrolijk kwispelt als je thuis komt, is het heel moeilijk om dan het besluit te nemen.
Bovendien heb ik gemerkt dat ik mijn éigen grenzen verlegde. Ach, ze speelt nog... ja, Kyra kwam al strompelend aan met een knuffeltje in haar bek die ik dan voorzichtig twee meter verder gooide. In een rechte lijn, want als ze een bocht maakte ging ze onderuit.
En dan komt er een dag dat er iets gebeurt zoals het omvallen tijdens het poepen (ze kon al een jaar lang niet goed hurken om te plassen en dat deed ze dus al half-staand) en dan weet je: 'nu is het tijd'.
Maar het bleef heel moeilijk, vooral toen ze die laatste dag met dezelfde blije bek als altijd bij de da binnenhompelde.

Veel sterkte.