De moeilijkste beslissing (niet herstellen van LPC operatie)
Geplaatst: 14 dec 2014 18:04
Al sinds de zomervakantie bevind ik me eigenlijk in een nachtmerrie 
Het is eigenlijk allemaal begonnen toen Mazzel een pup was, met 5 maanden was hij kreupel aan zijn linker voorpoot waarvoor we toen ook bij de dierenarts zijn geweest. Er zijn foto's gemaakt toen waar niets op te zien was. Uiteindelijk trok dit weg uit zichzelf en hebben we er niet meer over na gedacht. We zagen die poot als een wat zwakkere plek van hem.
Af en toe kwam het voor dat Mazzel dan wat mankte, maar dat was zo kort steeds (nog geen middag) dat we het afschoven op onvoorzichtig gedrag (verkeerde beweging gemaakt aangezien hij veel wandelt los in het bos) of misschien verkeerd liggen e.d. Dit was ook nooit een hele dag of zelfs meerdere keren kort achter elkaar.
Afgelopen zomer had hij het wat vaker. Weer niet meerdere dagen achter elkaar maar wel frequenter. Een dag liepen we weer door het bos te banjeren en sprong Mazzel van een verhoging af en liep daarna mank (linker voorpoot niet/weinig belasten). Ik ben toen zo snel mogelijk met hem aan de riem naar huis gegaan. We hebben toen een afspraak gemaakt bij de dierenarts waar we al eens met Boef waren geweest voor gewrichtsproblemen, omdat we nu weer foto's wilden hebben. En toen kwam het Mazzel had LPC links.
Besproken en de dierenarts legde ons een operatie voor, zo kon het losse botstuk verwijderd worden (en zo niet meer schade aanrichten) en kon het beschadigde weefsel worden weggeschraapt. Omdat LPC vrijwel altijd beiderzijds is was het voorstel van de DA om ook beiderzijds te opereren. Uiteindelijk hebben wij er voor gekozen om alleen links te doen, omdat dat zijn slechte kant was en we een operatie aan beide voorpoten waar een hond toch voor het merendeel op rust te invasief vonden.
19 augustus ging Mazzel onder het mes, een specialist zou naar de praktijk komen om het uit te voeren en onze DA zou er ook bij zijn. De operatie verliep goed, ik heb het filmpje ervan maar ik heb nog niet de moed gehad om hem te bekijken, hoewel er in 6 jaar wel veel schade was aangericht. Middels een kijkoperatie is rechts gecontroleerd en het bleek dat het inderdaad niet nodig was om deze kant wel te doen (als wij dat wel hadden gewild).
Toen we Mazzel kwamen halen steunde hij niet op de poot, hoewel de dierenarts aangaf dat normaal honden gewoon op vier poten de praktijk uitliepen, maar het was dan ook een zware operatie voor Mazzel. Hij stond op de rimadyl en de eerste vijf dagen ook op tramadol. Hij bleef die eerste dagen niet lekker lopen, na de eerste dag wel weer er op steunen maar nog niet volledig. Al die tijd alleen maar aan het riempje poep&plas en weer naar binnen en ook niet meer in de tuin.
29 augustus hadden we wondcontrole en het was ook direct een slechte dag. We hebben toen de rimadyl verlengd met een extra tien dagen boven de nog 5 dagen die we te gaan hadden.
Omdat het herstel niet op schoot uiteindelijk terug geweest. Toen bleek zijn linker elleboog(gewricht) wat dik (vocht), DA vermoedde een ontsteking en stelde een spuit corticosteroïden voor direct in het gewricht om deze ontsteking die de rimadyl niet kon bereiken aan te pakken. Ook hebben we meteen weer foto's laten maken, waarop verder niets te zien was. De hoop was dat zijn herstel dan ook beter zou gaan. De spuit hebben we gezet, maar helaas bleef de grote sprong vooruit uit. Het blijft daarna eigenlijk kut en 5 dagen na de spuit was het een drama, totaal niet steunen op zijn slechte poot. Rond half vijf lijkt het alsof er een knop om is en loopt hij goed alsof er niets aan de hand is. We zijn tussentijds teruggegaan van aan de riem plassen en poepen op de straat naar aan de riem alleen in de tuin behoefte doen en meteen weer naar binnen. Tot tien oktober leek het goed te gaan, hij ging van de pijnstilling af en het bleef oke. Nog steeds niet opgebouwd qua wandelen, maar hij kon in ieder geval weer lopen zonder pijnstilling.
Zo ging het een tijd goed en we begonnen weer met aan de riem buiten de tuin op straat poepen en plassen. Eerst maar 1 keer per dag en later zaten we op vier. Uiteindelijk zelfs naar het einde van de straat en dan ongeveer 10-15 minuten lopen. Maar 3 weken terug ging het weer helemaal fout Wat het is geweest geen idee. Er kwam twee keer bezoek langs, waarbij hij altijd erg enthousiast is, maar dat hebben we steeds zo goed als dat ging proberen op te vangen. Sinds dien zijn we weer helemaal terug naar het hoogst noodzakelijke qua lopen. Ook af en toe een pil en sinds deze week elke dag een pil
Het is klaar, het gaat gewoon niet meer. De dierenarts die eerst vol vertrouwen was dat hij zich er doorheen zou slaan, zelfs na die corticospuit, heeft aangegeven dat volledig herstel er waarschijnlijk niet inzit, dat het gewoon niet meer goed komt. Hij kan nu niet eens zonder lopen en met pijnstilling (1 rimadyl) geheel pijnvrij lopen. Hij mankt dan niet meer, maar geheel lekker lopen is het ook niet. Twee dagen zonder pijnstilling ging het goed en vandaag is het weer raak met manken. Het is vreselijk om hem zo te zien.
We zijn inmiddels 4 maanden verder en het herstel is 0. Ik ben er helemaal kapot van. Mijn Mazzeltje, mijn ventje, mijn cutiecute.
Toen hij 15 mei 6 werd, opende ik hier nog vol trots een topic, want Mazzel zou lachend 12 worden.
Maar dit is geen Mazzelwaardig bestaan zo, want dat was altijd ons uitgangspunt, aan het einde van de rit zou hij weer moeten kunnen rennen door het bos, weer kunnen spelen met Boef, want een Mazzel die niet kan rennen dat was niet eerlijk naar hem toe.
Hij is zo hard voor zichzelf, niet één keer in dit hele proces gepiept of ook iets, het feit dat hij dus er niet op wil steunen/mankt is dan ook echt een teken voor ons dat hij erg veel pijn heeft. Hij gaat ook sneller liggen, ligt nu veel vaker op zijn zij als hij slaapt, trekt zijn poot wat op tijdens het wachten op zijn eten.
Na een maand twijfelde we (vooral mijn moeder) al erg over zijn herstel, maar ik wilde gewoon nog niet opgeven, wilde hem die tijd gunnen. Ik wil hem helemaal niet kwijt. Het is zo stom, die rotpoot, verder is het nog zo'n enthousiaste, gezonde hond.
Morgen bel ik nog eens met de DA voor mijn eigen gemoedsrust ook deels, want ik moet gewoon zeker weten dat er niets meer is wat we voor hem kunnen doen. Maar anders is het waarschijnlijk vrijdag afgelopen.
Het is beter voor hem. En we hebben altijd gezegd, liever dat een hond 6 jaar echt kan leven, genieten en alles doen wat hij wil dan 12 jaar lang het lijden uitrekken en alleen maar aan een riempje. Maar ik had nooit gedacht dat het daadwerkelijk hierop aan zou komen en jezus wat is het kut en moeilijk.
Het is eigenlijk allemaal begonnen toen Mazzel een pup was, met 5 maanden was hij kreupel aan zijn linker voorpoot waarvoor we toen ook bij de dierenarts zijn geweest. Er zijn foto's gemaakt toen waar niets op te zien was. Uiteindelijk trok dit weg uit zichzelf en hebben we er niet meer over na gedacht. We zagen die poot als een wat zwakkere plek van hem.
Af en toe kwam het voor dat Mazzel dan wat mankte, maar dat was zo kort steeds (nog geen middag) dat we het afschoven op onvoorzichtig gedrag (verkeerde beweging gemaakt aangezien hij veel wandelt los in het bos) of misschien verkeerd liggen e.d. Dit was ook nooit een hele dag of zelfs meerdere keren kort achter elkaar.
Afgelopen zomer had hij het wat vaker. Weer niet meerdere dagen achter elkaar maar wel frequenter. Een dag liepen we weer door het bos te banjeren en sprong Mazzel van een verhoging af en liep daarna mank (linker voorpoot niet/weinig belasten). Ik ben toen zo snel mogelijk met hem aan de riem naar huis gegaan. We hebben toen een afspraak gemaakt bij de dierenarts waar we al eens met Boef waren geweest voor gewrichtsproblemen, omdat we nu weer foto's wilden hebben. En toen kwam het
Mazzel had LPC links. Besproken en de dierenarts legde ons een operatie voor, zo kon het losse botstuk verwijderd worden (en zo niet meer schade aanrichten) en kon het beschadigde weefsel worden weggeschraapt. Omdat LPC vrijwel altijd beiderzijds is was het voorstel van de DA om ook beiderzijds te opereren. Uiteindelijk hebben wij er voor gekozen om alleen links te doen, omdat dat zijn slechte kant was en we een operatie aan beide voorpoten waar een hond toch voor het merendeel op rust te invasief vonden.
19 augustus ging Mazzel onder het mes, een specialist zou naar de praktijk komen om het uit te voeren en onze DA zou er ook bij zijn. De operatie verliep goed, ik heb het filmpje ervan maar ik heb nog niet de moed gehad om hem te bekijken, hoewel er in 6 jaar wel veel schade was aangericht. Middels een kijkoperatie is rechts gecontroleerd en het bleek dat het inderdaad niet nodig was om deze kant wel te doen (als wij dat wel hadden gewild).
Toen we Mazzel kwamen halen steunde hij niet op de poot, hoewel de dierenarts aangaf dat normaal honden gewoon op vier poten de praktijk uitliepen, maar het was dan ook een zware operatie voor Mazzel. Hij stond op de rimadyl en de eerste vijf dagen ook op tramadol. Hij bleef die eerste dagen niet lekker lopen, na de eerste dag wel weer er op steunen maar nog niet volledig. Al die tijd alleen maar aan het riempje poep&plas en weer naar binnen en ook niet meer in de tuin.
29 augustus hadden we wondcontrole en het was ook direct een slechte dag. We hebben toen de rimadyl verlengd met een extra tien dagen boven de nog 5 dagen die we te gaan hadden.
Omdat het herstel niet op schoot uiteindelijk terug geweest. Toen bleek zijn linker elleboog(gewricht) wat dik (vocht), DA vermoedde een ontsteking en stelde een spuit corticosteroïden voor direct in het gewricht om deze ontsteking die de rimadyl niet kon bereiken aan te pakken. Ook hebben we meteen weer foto's laten maken, waarop verder niets te zien was. De hoop was dat zijn herstel dan ook beter zou gaan. De spuit hebben we gezet, maar helaas bleef de grote sprong vooruit uit. Het blijft daarna eigenlijk kut en 5 dagen na de spuit was het een drama, totaal niet steunen op zijn slechte poot. Rond half vijf lijkt het alsof er een knop om is en loopt hij goed alsof er niets aan de hand is. We zijn tussentijds teruggegaan van aan de riem plassen en poepen op de straat naar aan de riem alleen in de tuin behoefte doen en meteen weer naar binnen. Tot tien oktober leek het goed te gaan, hij ging van de pijnstilling af en het bleef oke. Nog steeds niet opgebouwd qua wandelen, maar hij kon in ieder geval weer lopen zonder pijnstilling.
Zo ging het een tijd goed en we begonnen weer met aan de riem buiten de tuin op straat poepen en plassen. Eerst maar 1 keer per dag en later zaten we op vier. Uiteindelijk zelfs naar het einde van de straat en dan ongeveer 10-15 minuten lopen. Maar 3 weken terug ging het weer helemaal fout
Wat het is geweest geen idee. Er kwam twee keer bezoek langs, waarbij hij altijd erg enthousiast is, maar dat hebben we steeds zo goed als dat ging proberen op te vangen. Sinds dien zijn we weer helemaal terug naar het hoogst noodzakelijke qua lopen. Ook af en toe een pil en sinds deze week elke dag een pil Het is klaar, het gaat gewoon niet meer. De dierenarts die eerst vol vertrouwen was dat hij zich er doorheen zou slaan, zelfs na die corticospuit, heeft aangegeven dat volledig herstel er waarschijnlijk niet inzit, dat het gewoon niet meer goed komt. Hij kan nu niet eens zonder lopen en met pijnstilling (1 rimadyl) geheel pijnvrij lopen. Hij mankt dan niet meer, maar geheel lekker lopen is het ook niet. Twee dagen zonder pijnstilling ging het goed en vandaag is het weer raak met manken. Het is vreselijk om hem zo te zien.
We zijn inmiddels 4 maanden verder en het herstel is 0. Ik ben er helemaal kapot van. Mijn Mazzeltje, mijn ventje, mijn cutiecute.
Toen hij 15 mei 6 werd, opende ik hier nog vol trots een topic, want Mazzel zou lachend 12 worden.
Maar dit is geen Mazzelwaardig bestaan zo, want dat was altijd ons uitgangspunt, aan het einde van de rit zou hij weer moeten kunnen rennen door het bos, weer kunnen spelen met Boef, want een Mazzel die niet kan rennen dat was niet eerlijk naar hem toe.
Hij is zo hard voor zichzelf, niet één keer in dit hele proces gepiept of ook iets, het feit dat hij dus er niet op wil steunen/mankt is dan ook echt een teken voor ons dat hij erg veel pijn heeft. Hij gaat ook sneller liggen, ligt nu veel vaker op zijn zij als hij slaapt, trekt zijn poot wat op tijdens het wachten op zijn eten.
Na een maand twijfelde we (vooral mijn moeder) al erg over zijn herstel, maar ik wilde gewoon nog niet opgeven, wilde hem die tijd gunnen. Ik wil hem helemaal niet kwijt. Het is zo stom, die rotpoot, verder is het nog zo'n enthousiaste, gezonde hond.
Morgen bel ik nog eens met de DA voor mijn eigen gemoedsrust ook deels, want ik moet gewoon zeker weten dat er niets meer is wat we voor hem kunnen doen. Maar anders is het waarschijnlijk vrijdag afgelopen.
Het is beter voor hem. En we hebben altijd gezegd, liever dat een hond 6 jaar echt kan leven, genieten en alles doen wat hij wil dan 12 jaar lang het lijden uitrekken en alleen maar aan een riempje. Maar ik had nooit gedacht dat het daadwerkelijk hierop aan zou komen en jezus wat is het kut en moeilijk.
