Even een update. Ik zie dat ik dat nooit meer heb gedaan..
Goed. We zijn vlak nadat ik dit topic startte naar het Dierenziekenhuis in Drachten geweest, en de oogspecialist verwacht dat het een chronische ontsteking of iets van een tumor is. Ik kon kiezen of ik eerst wilde kijken of het verdubbelen van de dosis Dexamethason oogdruppels verbetering zou brengen, of dat ik het direct wilde laten onderzoeken middels een biopt. Ik heb gekozen voor het eerste. Voor een biopt zou hij onder narcose moeten en dat gepiel in z'n oogje leek me een vreselijk idee.
Met het 4xdd druppelen nam de roodheid af, maar de zwelling niet. Ook de grijze verkleuring op z'n iris is niet afgenomen. Ik merkte dat als ik íets minder druppelde, alle drie de symptomen vliegensvlug verergerden.
Daarom is er vanmorgen toch een biopt genomen uit het oogwit van zijn oogbol. Het deel wat dus zo dik en rood is. Er is zelfs een aantal mini-hechtingen in gepield, brrr.
Omdat hij de eerste was, mocht ik bij hem blijven tot hij sliep. Ik was niet van plan om van Drachten weer naar Groningen te rijden omdat ik niet wist hoe lang het zou duren voor hij weer mee mocht. Daarom had ik wat 'thuiswerk' meegenomen en wilde ik op zoek gaan naar een zzp-café oid. Maar ik mocht ook ik de wachtkamer blijven wachten, dus deed ik dat. Zo was ik zo dicht mogelijk bij mijn lieverd. Ik kreeg de wifi-code, de koffieautomaat werd me gewezen en voor het geval het nodig was, bood de assistente me nog een verlengsnoer aan voor de laptop

Keurig geregeld.
Leroy was veel sneller klaar dan ik verwacht had, en we waren iets over elf alweer thuis. De narcose heeft wel een flinke impact gehad, merk ik. Hij reageerde echt heel gek op het stukje van de praktijk naar de auto. Heel zoekend, vluchtend bijna. Ik kon amper contact met hem krijgen. Ik tilde hem (met al zijn 37,5 kilo's) in de auto en hij sprong er zo weer uit!! Dat zou hij normaal echt nóóit doen. Hij wilde echt w e g .
Super rustig naar huis gereden en thuis aangekomen eerst een flinke plas

Wel buiten, uiteraard. Eenmaal binnen was hij veel meer zichzelf, en hij zocht steun. Hij drukte z'n kopje tegen me aan en toen ik bij hem op de grond ging zitten, kroop hij heerlijk tegen me aan. Zo hebben we uren gezeten. Als hij wakker is, is hij goed wakker gelukkig maar hij voelt zich flink beroerd. Hij heeft wel wat gegeten, een kwart van zijn normale hoeveelheid en dat is tot nu toe mooi binnen gebleven. En af en toe koel ik het wat.
Volgende week horen we de uitslag, ik ben heel benieuwd.