Het HondenForum

Dat je hond af en toe de hort op is en je kan roepen wat je wil, zo nu en dan een schim opvangt van vooral z'n witte pluimstaart en uiteindelijk weer vrolijk naast je staat alsof er niks aan de hand was? Het voelt nu namelijk nog alsof ik daar nooit aan zal wennen
Finn en ik oefenen hard met het loslopen en het gaat ook stukken beter inmiddels, maar af en toe zijn er onweerstaanbare luchtjes of vogeltjes of konijntjes en dat is toch veel leuker dan komen als ik roep. En dan gaat hij ook gewoon weg (voor mijn gevoel in ieder geval). Vorige week nog liep hij zo de mais in en daar sta je dan te wachten en roepen met het zweet in je bilnaad . Het duurde maar een paar minuutjes, maar voor mijn gevoel een eeuwigheid. Dat ben ik niet gewend van Biry en Joris, die kijken altijd waar je bent. Joris draait meteen om als hij ergens achteraan wil zitten en je hem terug roept. Biry niet, maar die schrikt zich dan een hoedje dat ze opeens zover van de baas is en komt meteen net zo hard terug als dat ze weg ging (nu niet meer, nu ze een bejaarde dame is).
Finn laat ik nu wel steeds vaker los op plaatsen waar ik dat aandurf, want loslopen leert hij toch het beste door echt los te lopen ipv aan de (lange) lijn. Gewapend met clicker en frikandel liep ik gisteren bijvoorbeeld over de hei en zowaar, de hele weg netjes in de buurt gebleven Ik blijf gewoon hard oefenen en ik zie nog steeds een stijgende lijn, dus ik hou hoop. Maar tot die tijd moet ik er dus een beetje mee leren omgaan, al betwijfel ik of ik dat ooit ga kunnen

Ja hoor, dat went.

Al moet ik zeggen dat het bij mij al weer een poos geleden is, sinds Tama staar heeft jaagt ze een heel stuk minder.

Alles went, behalve een vent.

Lemuria schreef:Alles went, behalve een vent.

Haha, dat zeg ik ook altijd.

Eerlijk? Voor mij zou het nooit wennen, echt nooit! Ik zou er horendol van worden. Ze blijven maar gewoon in mijn buurt graag.

oh de mais in, dat is vreselijk :S Na 2 rijen zie je ze ook gewoon niet meer en dan moet je maar wachten..

Nee! Bij mij niet althans.
Cody loopt weleens uit zicht als hij met een andere hond aan de wandel is. Ik vind het horror, en dan komt mijn autistische en controlefreakerige kant naar boven en snel ik me naar de plek waar hij zich bevindt of waar ik hem in ieder geval kan zien.
En hij komt altijd terug en zal (zeer waarschijnlijk) niet echt weglopen, maar ik krijg toch telkens een hartverzakking.
Hij doet het overigens niet in dichte begroeiing maar over heuveltjes enzo.

Daisy@ schreef:Eerlijk? Voor mij zou het nooit wennen, echt nooit! Ik zou er horendol van worden. Ze blijven maar gewoon in mijn buurt graag.

Ik vind 't ook niet fijn, had daar met m'n Huskies ook best moeite mee. Gelukkig nu een hondje dat grotendeels aan m'n kuiten vastgeplakt zit...We spelen/speelden dan ook wel veel verstoppertje om d'r aandacht bij me te houden, dus de enkele keer dat ze van me wegloopt, kijkt ze na zo'n 15 meter al om of ik niet plots verdwenen ben

Lemuria schreef:

Daisy@ schreef:Eerlijk? Voor mij zou het nooit wennen, echt nooit! Ik zou er horendol van worden. Ze blijven maar gewoon in mijn buurt graag.

Ik vind 't ook niet fijn, had daar met m'n Huskies ook best moeite mee. Gelukkig nu een hondje dat grotendeels aan m'n kuiten vastgeplakt zit...We spelen/speelden dan ook wel veel verstoppertje om d'r aandacht bij me te houden, dus de enkele keer dat ze van me wegloopt, kijkt ze na zo'n 15 meter al om of ik niet plots verdwenen ben

Ja, ik verstop me ook geregeld, maar Cody is niet zo van het oorzaak en gevolg overzien.
Pas als hij uit zicht is, bedenkt hij dat hij dat eigenlijk helemaal niet leuk vindt

Ik heb werkelijk geen enkele moeite met een hond die veel ruimte neemt. Maar ik kan er niet zo goed tegen als een hond nergens naar luistert
Juist omdat ik een hond maximale vrijheid gun, en ik een gruwelijke hekel heb aan aangelijnd wandelen, maak ik ontzettend veel werk van het hierkomen.
Ik krijg overigens juist weer de zenuwen van honden die niet bij je weg zijn te slaan

Mijn honden mogen en mochten best ruimte nemen, maar fluiten is komen en graag direct!
Bij mijn teckels lukte dat niet altijd.
Die waren daarom vaker aan de lijn ook in het bos.

Ik had geen zin om een halve of hele dag te wachten tot mijnheer weer eens terug kwam.
Bovendien wist ik niet wat hij in de tussentijd uitvrat.
En dat is iets waar ik echt niet tegen kan.

Dus nee, bij mij wende het niet.

Nee, ik schraap mijn hond liever niet van het wegdek.

Verstoppen doe ik ook wel eens, maar dat heeft niet zoveel effect. tenminste niet gewoon tijdens het wandelen. Wel als iemand hem vasthoudt en ik wegloop. Laatst met een wandeling samen met mijn vader ging ik me verstoppen. Eerste keer ging perfect, dus stuk verderop nog eens geprobeerd. Hondjes bij mn vader en ik sloeg een pad in naar links en ging daar aan de zijkant zitten wachten en roepen. Biry en Joris netjes linksaf en Finn rent als kip zonder kop rechtdoor

@Jaap: Met ruimte nemen heb ik al minder moeite dan eerder, maar wel graag in zicht als het even kan En dat luisteren werk ik hard aan, want daar kan ik ook slecht tegen. Ik wil nu met een fluitje gaan trainen ipv zelf te fluiten.

Oh en het is niet dat ik het niet meer zie zitten hoor. Ik blijf lachen om zn streken. Nu merk je pas hoe serieus Joris en Biry waren met werken. Finn is heel anders. Heel erg wennen, maar wel leuk! En ik zie nog steeds verbetering in zijn hele doen en laten, dus ik mag niet klagen

Ik zou wat minder roepen en wat meer kijken wat er gebeurt. Je leert uiteindelijk dat je ziet wanneer je hond alert wordt op de omgeving en bijtijds dan zijn aandacht te pakken, Herman kijkt me eigenlijk altijd aan, echt een korte blik, die kun je vangen en meteen reageren. Of ze verstarren even. Je hond lezen duurt even en hij moet jou ook lezen natuurlijk. Ik kan je melden, dat hij jou sneller leest dan omgekeerd. Ik vind het overigens heerlijk, die zelfstandigheid en ja, ik ben eraan gewend. Neemt niet weg dat ik baal als hij een enkele keer de kans krijgt te gaan, baal vooral van mezelf dan en heel dubbel, ik kan er ook nog wel van genieten.

Jaap* schreef:Ik heb werkelijk geen enkele moeite met een hond die veel ruimte neemt. Maar ik kan er niet zo goed tegen als een hond nergens naar luistert
Juist omdat ik een hond maximale vrijheid gun, en ik een gruwelijke hekel heb aan aangelijnd wandelen, maak ik ontzettend veel werk van het hierkomen.
Ik krijg overigens juist weer de zenuwen van honden die niet bij je weg zijn te slaan

Dit dus.
Moest ontzettend aan Kira wennen die zowat aan me vastgeplakt zit. Heb de neiging om haar te zeggen dat ze eens "iets moet gaan doen".

veertje,

Als je het laat 'wennen' dan eis je niet dat een hond luisterd.
Ik doe dit wel. Onvolwaardelijk - Ik wil niet dat hij aangereden ergens ligt.

Het blijven roepen heeft geen zin, de hond weet toch dat het geen effect heeft dat je roept. Zijn gedrag is in deze zelf belonend.
Terug naar de basis is de "truc", hond moet leren dat zodra deze niet doet wat verwacht wordt dit een effect heeft.

Natuurlijk zijn er nu mensen die gaan zeggen ja maar je hebt een (slaafse) mechelaar. Klopt... mijn honden zijn nu eenmaal graag bij mij en gedrag is door mij gewenst geconditioneerd.
Ik had het niet anders gedaan met een Husky of een willekeurig ander ras.

WesleyS schreef:Ik had het niet anders gedaan met een Husky of een willekeurig ander ras.

Veel succes met het conditioneren van een actieve lange hond

Oh maar ik sta niet continu te roepen hoor, alleen toen hij in de maïs zat omdat ik niet goed wist wat te doen. Stil zijn en wachten of toch roepen zodat hij weet welke kant hij op moet. Als hij in het bos een keertje weg is roep ik en vaak loop ik gewoon door, dat hij niet gaat denken dat ik maar gewoon op hem blijf wachten.
Verder roep ik op willekeurige momenten, doe ik heel vrolijk en komt hij vaak meteen, snoepje erin en weer doorlopen.

@J.werkman: Klopt, ik begin het steeds beter te zien, maar we zijn er nog lang niet. Van de week in het losloopbos nam hij ook opeens een spurt achter wat vogels aan. Omdat het de hele wandeling al zo netjes ging met hierkomen, schoot ik nu ook niet meteen in de stress. Het was een veilige omgeving en ik had tenslotte frikandel bij me Op het moment dat ik zag dat de vogels niet meer zijn voornaamste intresse hadden riep ik en toen kwam hij wel.

Als je het laat 'wennen' dan eis je niet dat een hond luisterd.

Zoiets, ja. Dan lijkt het als of je de moed ook op zou kunnen geven en/of onverschilligheid optreed.
Dus, wen er maar niet aan en blijf er energie insteken, dat lijkt mij toch het beste.

Kost je wel zo weer eens een hartwip van hier tot ginder.

Ik had laatst met die gek van mij dat ik met fluit hem bij me riep maar tot mijn schrik zat er op die plek een enorme echo
vanuit een andere kant (hier in heuvelland heb je dat wel eens) Ik schrok er zelf van en hij schoot helemaal in de
"he' da's een onderzoek waard, er staat daar ook iemand naar mij te fluiten". Gelukkig had ik het meteen in de gaten en met een "NEE" liet hij het plan toch varen. Maar op zo'n moment zit ik al dicht tegen en hartwip aan.

Jaap* schreef:Ik heb werkelijk geen enkele moeite met een hond die veel ruimte neemt. Maar ik kan er niet zo goed tegen als een hond nergens naar luistert
Juist omdat ik een hond maximale vrijheid gun, en ik een gruwelijke hekel heb aan aangelijnd wandelen, maak ik ontzettend veel werk van het hierkomen.
Ik krijg overigens juist weer de zenuwen van honden die niet bij je weg zijn te slaan

Idem.

Nee hoor absoluut niet, ik zal er ook nooit aan wennen, ik wil ze in t zicht en dat hoeft echt niet in een cirkel van een meter of 3 dat mag best wat verder, maar niet op zo`n afstand dat ik ze niet meer zie

WesleyS schreef:veertje,

Als je het laat 'wennen' dan eis je niet dat een hond luisterd.
Ik doe dit wel. Onvolwaardelijk - Ik wil niet dat hij aangereden ergens ligt.

Het blijven roepen heeft geen zin, de hond weet toch dat het geen effect heeft dat je roept. Zijn gedrag is in deze zelf belonend.
Terug naar de basis is de "truc", hond moet leren dat zodra deze niet doet wat verwacht wordt dit een effect heeft.

Natuurlijk zijn er nu mensen die gaan zeggen ja maar je hebt een (slaafse) mechelaar. Klopt... mijn honden zijn nu eenmaal graag bij mij en gedrag is door mij gewenst geconditioneerd.
Ik had het niet anders gedaan met een Husky of een willekeurig ander ras.

Jammer dat je zo ver weg woont anders zou ik graag van je kennis gebruik willen maken.
Het gaat maar om een dwergteckeltje hoor.

Daisy@ schreef:Eerlijk? Voor mij zou het nooit wennen, echt nooit! Ik zou er horendol van worden. Ze blijven maar gewoon in mijn buurt graag.

Van hetzelfde...

Ik zou dat echt zo slecht trekken..
Als Oma Muis niet doorloopt en ik ben al een bochtje om geslenterd en ik roep of fluit een keer en ze staat er niet in een paar seconden bij me of ik hoor haar nog niet aankomen, dan stiefel ik de bocht weer om om te kijken waar ze uithangt.
Als ik haar dan niet zie ?
Dan zie ik al allerlei doemscenario's
Als ik haar bij het teruglopen dan nog nergens zie ? Dan sta ik al met een afgeknepen stemmetje te spugen: " Sssssiiiiietaaaa HIER !!!!
Nog geen reactie omdat ze staat te schooilappen bij het gestrooide brood en dan tetter ik al wat harder; "En nou hierkomen govverdoomme
Die werkt prima

Het komt omdat ik het niet gewend ben van haar...ze spurt gerust 8 mtr in de rondte van links naar rechts of voor naar achter, rent ook nog wel een tik verder weg dan dat, maar komt ook alsof ze aan elastiek zit altijd weer buurten
Het valt meteen op als ze dat niet doet
Dus daar wordt ik onrustig van idd

En als mijn hond dat van meet af aan al zou doen ? Dan ging ik daar heel hard mee trainen

Wolfsblut schreef:

WesleyS schreef:veertje,

Als je het laat 'wennen' dan eis je niet dat een hond luisterd.
Ik doe dit wel. Onvolwaardelijk - Ik wil niet dat hij aangereden ergens ligt.

Het blijven roepen heeft geen zin, de hond weet toch dat het geen effect heeft dat je roept. Zijn gedrag is in deze zelf belonend.
Terug naar de basis is de "truc", hond moet leren dat zodra deze niet doet wat verwacht wordt dit een effect heeft.

Natuurlijk zijn er nu mensen die gaan zeggen ja maar je hebt een (slaafse) mechelaar. Klopt... mijn honden zijn nu eenmaal graag bij mij en gedrag is door mij gewenst geconditioneerd.
Ik had het niet anders gedaan met een Husky of een willekeurig ander ras.

Jammer dat je zo ver weg woont anders zou ik graag van je kennis gebruik willen maken.
Het gaat maar om een dwergteckeltje hoor.

" Maar" een dwergteckeltje? Zo eigenwijs als maar kan en in staat om heel ver weg in een konijnenhol te verdwijnen.

mercedes2803 schreef:En als mijn hond dat van meet af aan al zou doen ? Dan ging ik daar heel hard mee trainen

Dat doen we dan ook zeker En we zijn net met een Teambuilding cursus begonnen om straks hopelijk agility te kunnen doen.

Ik kan me ook niet voorstellen dat het went eigenlijk, maar soms zie ik weleens mensen lopen, riem om de nek maar in geen velden of wegen een hond te bekennen. Die zien ze bij de auto wel weer. Ik zou om minder een hartverzakking krijgen

marian* schreef:

Wolfsblut schreef: Jammer dat je zo ver weg woont anders zou ik graag van je kennis gebruik willen maken.
Het gaat maar om een dwergteckeltje hoor.

" Maar" een dwergteckeltje? Zo eigenwijs als maar kan en in staat om heel ver weg in een konijnenhol te verdwijnen.

Ik trek hem even in tweeen.

1) Wolfsblut: Het terug komen bij de baas moet het mooiste zijn wat er is. Dit gedrag moet altijd gestimuleerd zijn/worden en worden onderhouden.
De hond de fout in laten gaan en binnen 2 seconden corrigeren - op welke wijze dan ook. Vervolgens weer belonen en dit blijven herhalen zorgt er echt wel voor dat die hond naar jou komt.

2) Marian* dan zorg je ervoor dat hij niet in "the rabithole" kan verdwijnen (Al moet je er een touwtje van 600meter aan doen). Operante (of anders klassieke) conditionering toepassen.
Eigenwijs of niet, het is goed of het is fout. Geen misschien dat bestaat voor de hond niet, dus blijkbaar vind je het geen ongewenst gedrag want anders zou je er wat aan doen/hebben gedaan.

Ongewenst gedrag de definitie ervan is ook wat jij als geleider ongewenst vind. Als jij het accepteert dat jou hond niet luistert... helemaal goed... het is niet mijn hond.

Jaap* schreef:Ik heb werkelijk geen enkele moeite met een hond die veel ruimte neemt. Maar ik kan er niet zo goed tegen als een hond nergens naar luistert
Juist omdat ik een hond maximale vrijheid gun, en ik een gruwelijke hekel heb aan aangelijnd wandelen, maak ik ontzettend veel werk van het hierkomen.
Ik krijg overigens juist weer de zenuwen van honden die niet bij je weg zijn te slaan

zoiets inderdaad.
Ooit 1 keer hond kwijt geweest en die kwam terug met achterpoten slepend over de grond

Ze gaan en staan waar ze willen, maar als ik roep (en zéker als ik nog eens roep en daarbij hun familienaam gebruik ) dienen ze wel te komen.

Overigens herders maar daar gedragen ze zich op wandeling niet naar, ik wandel niet graag dus op die moment komen ze niets bij me zoeken want ik ben niet plezant dan

Jaap* schreef:Ik krijg overigens juist weer de zenuwen van honden die niet bij je weg zijn te slaan

Echt wel. Ik heb een herder gehad en om die reden wil ik dat niet meer. Die vroeg zowat toestemming om te gaan poepen, ik kréég er wat van

Maar om op de vraag terug te komen: ja, dat went.
Mijn stabijs doen het heel erg en als ze dus opeens 50 meter voor je op het pad staan moet je domweg constateren dat ze in feite heel betrouwbaar zijn. Zelfstandig, maar betrouwbaar.

Hierkomen is in feite iets dat je van pup af aan moet oefenen zodat je zeker bent dat ze komen als de A1 in zicht komt.
Maar dat is met dit hondje niet gebeurd natuurlijk dus ik denk dat ie het perfect doet, gezien de omstandigheden.

Twee tips:
1: Ga de fluit aanleren. Dan klinkt er geen emotie door, wat gunstig kan zijn Bovendien reikt dat geluid veel verder.
2: Klok eens hoe lang je hond echt wegblijft. Dat is vast veel korter dan je gevoel zegt

Ze mogen struinen... graag zelfs maar als ik roep moeten ze komen. Zou gillend gek worden van honden die stipjes aan de horizon zijn of waar ik moet blijven roepen. Ik kan er ook niet tegen dat ze constant blijven aandacht vragen. Dat doen ze dus ook niet hier..

veertje schreef:Ik kan me ook niet voorstellen dat het went eigenlijk, maar soms zie ik weleens mensen lopen, riem om de nek maar in geen velden of wegen een hond te bekennen. Die zien ze bij de auto wel weer. Ik zou om minder een hartverzakking krijgen

Maar dat is heel wat anders dan een hond die ruimte neemt.

Ik verwacht en eis dat ze zich zeer regelmatig melden, al is het maar een "hoi!" op 50 meter voor ze weer gaan.
Ik wil voortdurend weten waar ze zijn, alleen hoef ik ze niet voortdurend te zien.
En dat niet zien, dát went.