Het HondenForum

Onze hovawart van net 11 jaar heeft een serieus probleem met zijn achterhand. Er is sprake van ernstige atrofie van de spieren. Rontgen laat geen afwijking in de gewrichten zien en hij is getest op degeneratieve myopathie maar dat is het ook niet. We zijn al heel vaak bij de da geweest maar komen niet verder dan chronische pijn stilling. We weten niet of hij pijn heeft. .. alleen dat zijn achterhand zeer slap wordt, met moeite met opstaan en gaan liggen, echt wandelen, langer stil staän etc. Hij heeft een vreemd loopje. . Hij hobbelt meer als hij rent en lijkt dan slagzij te maken. Hij zakt af en toe door de achterhand. Gewichten zijn goed, hart en longen ook, ogen en oren ook een hij wil nog heel graag. .. zijn lijf wil alleen niet meer. Hij heeft wel een geschiedenis met lyme. Is er nog iets wat we voor hem kunnen doen ?

Anabolen injecties om de spieren te versterken?

Zo te lezen heeft hij geen pijn, dus ik denk dat pijnstilling niet veel zin heeft. Daar kun je dus beter mee stoppen. Wat wel belangrijk is om spiergroei te stimuleren: naast anabolen kun je ook oefenen, bv. zwemmen, vaak korte stukjes lopen, enz. Maar ik vrees helaas dat het allemaal weinig zin heeft...
Is er ook iets in de rug geconstateerd (hernia, spondylose)?

Pijn stilling zou je moeten uitproberen om te weten of het verbetering geeft, maar goed hij is 11 jaar, dus spieren opbouwen zal iets lastiger gaan denk ik
misschien korte stukjes draven naast de fiets- recht aan recht toe in een rustig tempo.

Mylo* van mij had spondylose en kreeg ook steeds minder spieren op zijn achterhand.
Wat ik merkte dat als hij accupunctuur kreeg, hij daarna veel beter liep.
Zij prikte de zenuwen aan om de spieren beter te stimuleren.
Was daar altijd tevreden over.

Anabolen heeft de da vorige week niet genoemd. Hoe zinvol is dat in deze situatie ? We weten niet helemaal zeker of hij al dan niet pijn heeft. Momenteel gaat hij achteruit maar hij zou zijn maandelijkse pil moeten hebben, maar die moest worden besteld en daar was getrubbel mee. ..ik hoop dat ze hem maandag in huis hebben en dan kunnen we wrs zien of het echt iets uitmaakt, juist nu. Met hem gaan fietsen is beslist geen optie. Ik loop kleine stukken met hem, zoals naar het eind van de wei (ong300 -400 meter ) en terug en dan hobbelt hij in het begin even vrolijk, maar gaat al snel over in lopen, raakt meteen vermoeid en je ziet dat de laatste meters terug echt moeite kosten. . Hij begint dan echt achter door te zakken. De laatste week is het al twee keer voorgekomen dat hij , na het opstaan, met kromme rug naar de deur loopt omdat hij dan blijkbaar opeens merkt dat hij moet poepen maar dat de keutels eruit vallen voordat hij de deur bereikt. Hij kan overigens buiten ook niet echt in poep houding blijven staan. Hij doet dat een beetje lopend. Het doet mij denken aan verlamming, maar ik kan het mis hebben. Volgens da geen rugprobleem . Rug is volledig op foto gezet net als de rest van hem. Er is geen afwijking zichtbaar, behalve een verkalking van een pees aan de voorpoot. Dat heeft hij al enorm lang.

Toch nog even ter aanvulling.... ik speur al een tijd internet af voor een verklaring/meer info en kom dit filmpje tegen...
dit is dus hoe hij zich beweegt en loopt... erg herkenbaar.
" onclick="window.open(this.href);return false;
Toch is een half jaar geleden een bloedproef genomen voor onderzoek (dna) op deze ziekte, die uitwees dat hij het niet had.
Vreemd dus.
Ook jammer dat de d.a. niet over verdere mogelijke behandelingen praat zoals bv vitaminen of iets dergelijks. Heb het idee dat ze ook niet goed weten wat het is?
Vorige week noemde ze dat het tijd was om inslapen te overwegen. Misschien heeft ze wel gelijk, maar we weten het nog niet zeker omdat hij nog zo vrolijk is en verder fysiek ok.

Vraag mij stiekem af of een rolstoel iets voor hem is?

Ik zou zoiets normaal niet overwegen, maar zijn gezondheid is voor de rest nog prima, net als zijn levenslust.
Gek of niet?

Als hij nog zo weinig loopt gaan anabolen denk ik ook niet helpen.
Rolstoel zou niets voor mij zijn, als een hond niet meer lopen kan houdt het voor mij op.
Ik denk dat ik acupunctuur zou proberen.

Nja acupunctuur is hier in de omgeving niet te vinden... net zo min als andere alternatieve of holistische methoden. Dat zou mogelijk anders zijn als ik in de buurt van een grotere stad zou wonen, maar dat is niet het geval.
Dus die optie heb ik gewoon niet.

Rolstoel...mja, ik weet het dus ook niet. Aan een kant denk ik dat het niet goed is, aan de andere kant denk ik dat hij dan misschien toch beter zijn achterpoten kan bewegen en dat het ten goede komt, maar eigenlijk weet ik het gewoon niet.
Komt ook omdat ik eigenlijk ook niet echt de oorzaak van het probleem ken en dus geen prognose weet.

Voor spieren achterhand flinke heuvels op lopen dit is niet belastend maar goed voor spieropbouw, zelfs honden met zware HD mogen dit doen.

Berg op lopen is voor hem enorm zwaar omdat hij zijn kracht volledig uit zijn voorpoten moet halen. Dat is bij HD niet het geval
Ik zal eens kijken of ik hem kan filmen. Dan is het wat duidelijker.

Overigens ging het vandaag aardig goed met hem. Veel hollen (op zijn eigen hobbelwijze) en spelen met zijn zoon.
Het gaat gewoon erg op en neer

Inge, ik heb idd ook mijn bedenkingen bij de volledigheid van de test, want ik vind de symptomen best typisch. Ik heb ook niet het idee dat hij echt pijn heeft, maar wel dat hij zich erg moet inspannen. Dat betekent een zware belasting van zijn voorhand en dat is eigenlijk voor mij een reden om toch ook die pijnstilling te geven. Kan mij voorstellen dat anders daar de spieren pijnlijk worden.
Maar typisch dat jouw hovawarts het ook hebben. Alleen idd... ales is erg vroeg ermee.
Ik heb altijd een beetje mijn bedenkingen gehad bij zijn achterhand, maar tich onderzoeken brachten nooit iets aan het licht. Behalve dan misschien iets teveel mobiliteit van de gewrichten.
Hij is zelfs goedgekeurd (ook röntgen) als dekhond, maar gelukkig nooit ingezet. Al heeft hij dus wel kinderen-je weet wel, het beruchte oeps-nestje- (en ben ik wel eens bang dat zijn zoon dat probleem heeft geerfd, al is er nu nog niet echt iets aan te zien) Ik heb ook wel eens gehoord dat castratie een rol kan spelen in het sneller verergeren, maar dat kan ook een broodje aap verhaal zijn. Dat weet ik dus niet. (hij is lange tijd geleden gecastreerd vanwege een sterk vergrootte prostaat)

Ja, heb je ook weer gelijk in. Het is ouderdom, maar bij hem is het tamelijk vroeg, vind ik. En of het pijn doet, weet ik ook niet echt. Ik geloof niet zozeer de aandoening zelf, maar meer de rest van het lijf, dat zich daardoor dubbel zo hard moet inspannen.
Het gaat bij alesko trouwens erg op en neer; duidelijk slechte dagen en duidelijk goede dagen waarop hij zelfs nog met zijn hyperaktieve zoon stoeit (zij het niet al te lang)
En hij laat zich nog steeds niet de kaas van het brood eten. Als zoonlief teveel praatjes krijgt, weet hij hem nog altijd om te gooien en hem duidelijk te maken wie het voor het zeggen heeft.
Maar goed... andere momenten geef je hem geen vijf cent.

Misschien is hij ook wel vroeg versleten omdat het een groot watje is (70 cm) en vooral zeer fors gebouwd. HIj werd toch nogal eens aangezien voor een newfoundlander (hoewel ik dat zelf dan weer niet vind... toch een andere kop). Dat in combi met de castratie... tja... misschien dan idd toch gewoon versleten. Zijn achterhand dan. De rest niet.

Toch nog even inhaken op dit topic.
Alesko gaat achteruit. Nog steeds heeft hij best veel goede dagen, maar de slechte dagen worden ook zichtbaar, hij laat soms ontlasting vallen en we weten dat hij geen volgende zomer meer gaat meemaken.
Ik heb besloten verder niets meer uit de kast te halen (behalve dan de pijnstiller die hij al krijgt) en we proberen ons voor te bereiden op het moment dat we afscheid moeten nemen.
Heel moeilijk en meestal wil ik er niet aan denken. Maar het is onvermijdelijk en dan komt meteen een volgende vraag op...

Daisy kwam als pup bij ons en heeft destijds het oepsnestje gekregen, waar Sem een resultaat van is.
Het drietal is als kleine familie enorm aan elkaar gehecht en ik vrees dat ma en zoon erg gaan treuren als het zover is.

Mijn dilemma... moet ik hen erbij laten als het zover is dat we afscheid nemen of niet? Laatste arts die ik sprak, zei van niet, maar ik vraag mij af of Daisy en Sem dan niet steeds blijven wachten totdat 'pa' terugkomt.
Ik weet het eigenlijk niet goed.

Ik heb t 1x gedaan en doe t niet meer... Xena heb ik bij Dusty laten kijken toen ze ingeslspen was
Wijffie heeft letterlijk gegild en was doodsbang... dat doe ik geen hond meer aan. Toen ik haar zoon heb laten inslapen ben ik alleen geweest... ze hebben een paar dagen/weken wel gekeken of hij nog kwam en een paar keer bij de kennel maar verder ging hun leventje gelukkig gewoon door... ik had t er veel moeilijker mee maar dat heb ik dan ook veel liever dan andersom.

Ik lees dit topic nu pas. Het filmpje waar je de link van gaf was voor mij herkenbaar eerder in het leven van mijn duitser toen lsi werd geconstateerd (waarbij uiteindelijk er wel pijn ontstond of behoorlijke irritatie omdat zenuwen soms beknelden) , en later zonder testen toen hij 10 was en weer slecht ging zei de da dat het niet de lsi was maar zeer waarschijnlijk DM waarbij de hond geen pijn heeft. Ik heb in de laatste maanden wel anabolen laten inspuiten, en dat hielp wat, maar de achteruitgang was merkbaar. Zijn ontlasting heeft hij nooit laten gaan, en wellicht was ik "op tijd" om hem dat te besparen, mijn hond had dat vreselijk gevonden.

Toen ik zag dat het genoeg was voor hem en het tijd was om voor altijd te gaan rusten had ik nog een hond. Ze waren best wel twee handen op 1 buik. De dierenarts is thuis gekomen en met een drietal andere mensen en mijn meisje erbij hebben we hem rustig laten gaan. In ons geval was dit het mooiste afscheid wat we hebben kunnen geven, het ging vredig, en ook het hondenmeisje had er vrede mee. Ik kan een foto neerzetten van ons afscheid, maar dat lijkt me niet zo gepast. Het ging hier in harmonie, en ondanks het verdriet wat we hadden is het goed geweest het zo te doen. Maar dat moet je echt zelf inschatten.

Het meisje in bovenstaand verhaal heb ik zo plots moeten laten gaan dat van harmonie geen sprake was en ook de andere (nieuwe huisgenoot) hond was daar niet bij. En achteraf weet ik niet of we dat wel zo juist hebben aangepakt om haar niet haar dode huisgenoot hebben laten zien.

Ik wens je heel veel sterkte, ook met de moeilijke beslissingen die je moet nemen.

Bedankt allemaal voor je mening. Ik denk dat het allebei zijn voor en tegen heeft, al schrik ik wel een beetje van de paniek van de hond van malinois. Ons teefje is ook een enorm stresstypetje, wat echt erg in paniek kan raken dus dat is dan wel iets om rekening mee te houden.
Ik zal er rustig mijn gedachten over laten gaan.
Haast hebben we niet, maar we weten wel dat het echt geen maanden kan wachten.
Kl** beslissing, zoiets.

liljebo schreef:Bedankt allemaal voor je mening. Ik denk dat het allebei zijn voor en tegen heeft, al schrik ik wel een beetje van de paniek van de hond van malinois. Ons teefje is ook een enorm stresstypetje, wat echt erg in paniek kan raken dus dat is dan wel iets om rekening mee te houden.
Ik zal er rustig mijn gedachten over laten gaan.
Haast hebben we niet, maar we weten wel dat het echt geen maanden kan wachten.
Kl** beslissing, zoiets.

Xena is een vrij rustige hond zelfs, je maakt haar de pis niet snel lauw vandaar dat ik er ook best van geschrokken ben... ze was letterlijk doodsbang. Zo heb ik haar nog nooit gezien en daarna ook nooit meer...
Maar het is zeker een klote beslissing... sterkte

Hm ja, oke.... Daisy is alles behalve dat en zijn zoon dus ook niet echt, dus ja... ik denk dat het dan toch beter is om het niet thuis te doen; niet in bijzijn van Dais en Sem
Uiteraard heeft hij nu net zijn goede dagen, maar ik weet dat het tijdelijk is.
Het is niet waarschijnlijk dat hij nog het nieuwe jaar in zal gaan.

Heel veel sterkte.

Zelfde tip als in ander topic wat ik al noemde. De oude Duitse Herder van mijn zus ging in de aquatrainer. Dit is simpelgezegt een loopband onder water. Dit is bij een dierenfyiotherapeut geweest. Dit heeft hem in de laatste fase van zijn leven zeker goed gedaan. (overigens ook een paar keer anabole-injecties gehad)