Het HondenForum

Hoi,
Onze Gentle van nu net 2 jaar is al een maand of 2 aan het dokteren met ernstige pijn aan de kaken en ogen maar ook haar hele lichaam zijn de spieren wat stijfjes en steeds koorts maar er was steeds niks te vinden wat er mis was, ook op rontge niks te zien. Na ontstekingsremmers(novacam) en een flinke antibiotica kuur geen verbetering. Nu weten we sinds dinsdag dat ze dus de auto-immuun ziekte heeft die de kauw en oogspieren aantast maar dus ook heel lichtelijk de overige spieren in haar lichaam. Ze heeft een injectie corticosteroiden gehad en na twee weken moesten we weer terug komen met haar en dan bespreken hoe het gaat en krijgt ze nog een pillenkuur.

Ik heb hier nog nooit van gehoord tot afgelopen dinsdag, zijn er hier mensen die mij meer kunnen vertellen over deze ziekte en wat we kunnen verwachten?

Ons meisje is een roemeentje met een ernstige trauma voor mensen. Haar angst voor vreemde mensen is echt heel ernstig(alleen haar gezinsleden die ze inmiddels al 1,5 jaar kent is ze vertrouwd mee) en dit zal haar voor wat ik tot nu toe begrepen heb niet ten goede doen en waarschijnlijk zelfs de trigger zijn dat de auto-immuun ziekte in werking gegaan is...

Karma schreef:Hoi,
Onze Gentle van nu net 2 jaar is al een maand of 2 aan het dokteren met ernstige pijn aan de kaken en ogen maar ook haar hele lichaam zijn de spieren wat stijfjes en steeds koorts maar er was steeds niks te vinden wat er mis was, ook op rontge niks te zien. Na ontstekingsremmers(novacam) en een flinke antibiotica kuur geen verbetering. Nu weten we sinds dinsdag dat ze dus de auto-immuun ziekte heeft die de kauw en oogspieren aantast maar dus ook heel lichtelijk de overige spieren in haar lichaam. Ze heeft een injectie corticosteroiden gehad en na twee weken moesten we weer terug komen met haar en dan bespreken hoe het gaat en krijgt ze nog een pillenkuur.

Ik heb hier nog nooit van gehoord tot afgelopen dinsdag, zijn er hier mensen die mij meer kunnen vertellen over deze ziekte en wat we kunnen verwachten?

Ons meisje is een roemeentje met een ernstige trauma voor mensen. Haar angst voor vreemde mensen is echt heel ernstig(alleen haar gezinsleden die ze inmiddels al 1,5 jaar kent is ze vertrouwd mee) en dit zal haar voor wat ik tot nu toe begrepen heb niet ten goede doen en waarschijnlijk zelfs de trigger zijn dat de auto-immuun ziekte in werking gegaan is...

trauma of kennelsyndroom?
En ja,veel stress zal een hond niet ten goede komen.
Probeer teveel prikkels te vermijden om het niet erger te laten worden.

Trauma, ze is als jong pupje gevonden op straat en met 3 maanden oud geadopteerd en toen was er niks mis met der. De eerste adoptant wou haar weg hebben en toen ze bij ons kwam met 8 maanden oud was er niks met der te beginnen en nu nog steeds kunnen we niet normaal de straat over zonder dat ze alle kanten op schiet om te vluchten als ze mensen ziet.

Het kan ook dat juist door de auto-immuunziekte haar gedrag versterkt wordt. Meestal is het al veel langer aan de hand dan dat je merkt en pijn/ongemak kunnen rare dingen doen met een hond.

Sterkte met je hondje. Hopelijk helpt medicatie.

Hebben er wel al gedragstherapeute bij gehad en enige waardoor ik normaal met der kon lopen was door haar te onderdrukken in de angst (ala ceasar milan) maar dat maakte alles alleen maar erger voor haar. Zelfs thuis werd ze bang van van alles en ze vertrouwde mij ook steeds minder erdoor. Momenteel leeft ze alleen in huis en tuin om stress te voorkomen en hebben uitlaathokje aan de zijkant van ons huis waar ze uit mag gaan en af en toe maken we een nachtwandeling omdat er dan nauwelijks mensen op straat zijn en we dan dus wel zonder stress een rondje kunnen doen.

Karma schreef:Trauma, ze is als jong pupje gevonden op straat en met 3 maanden oud geadopteerd en toen was er niks mis met der. De eerste adoptant wou haar weg hebben en toen ze bij ons kwam met 8 maanden oud was er niks met der te beginnen en nu nog steeds kunnen we niet normaal de straat over zonder dat ze alle kanten op schiet om te vluchten als ze mensen ziet.

Kan toch dat de 1e adoptant het hondje 0,0 gesocialiseerd heeft, plus niet gesocialiseerd in de 1e 12 weken, en je hebt kans op kennelsyndroom.
Hoe dan ook, het is erg lastig, en auto immuun ziekte maakt het er niet makkelijker op.

Sterkte en beterschap

Ja de eerste adoptant heeft het gigantisch verkeerd gedaan dat is wel duidelijk.

Maar voor ons en de andere hondjes is ze echt een geweldig dier.
Nou nog hopen dat ze weer beter wordt.

Dank jullie wel.

Marco88 schreef:

Karma schreef:Trauma, ze is als jong pupje gevonden op straat en met 3 maanden oud geadopteerd en toen was er niks mis met der. De eerste adoptant wou haar weg hebben en toen ze bij ons kwam met 8 maanden oud was er niks met der te beginnen en nu nog steeds kunnen we niet normaal de straat over zonder dat ze alle kanten op schiet om te vluchten als ze mensen ziet.

Kan toch dat de 1e adoptant het hondje 0,0 gesocialiseerd heeft, plus niet gesocialiseerd in de 1e 12 weken, en je hebt kans op kennelsyndroom.
Hoe dan ook, het is erg lastig, en auto immuun ziekte maakt het er niet makkelijker op.

Sterkte en beterschap

Kan ook helemaal niets met trauma's en syndromen te maken hebben en gewoon in de bedrading zitten.
Je weet nu eenmaal niet waar zo'n hondje vandaan komt of hoe de ouderdieren waren.
Aan Tibbe was op jonge leeftijd ook niets anders dan andere pups.

Klopt, maar goed het is nu eenmaal zo en wat de benaming is maakt niet zo veel uit. In huis en tuin en een nacht wandeling is ze dolgelukkig maar hoe gaat ze beter worden en ook blijven? En hoelang moeten we doorgaan met medicijnen geven en afwachten tot ze beter wordt of is het onbegonnen werk met zo'n hond, hetzij trauma, hetzij syndroom, hetzij een connectieprobleem, het leverd sowieso een hoop stress voor haar op.

denk maar niet aan genezen met een a.i. ziekte ten eerste.
onderdrukken of een tijdje in remissie houden is wat je kunt overwegen/verwachten.
wss zul je regelmatig een kuur prednison nodig hebben, of in een lage dosis een onderhouds kuur.
stress is een grote factor bij het weer uitbreken van de ziekte.
is het myositis wat ze heeft?

Ja het is myositis. Heb inmiddels al heel wat info gevonden en we gaan kijken wat de behandeling gaat doen. Als we het idee krijgen dat het een lijdensweg wordt vooral ook in combi met haar angsten dan denk ik dat we het voor haar gewoon moeten beëindigen. Hoop met heel mijn hart dat ze verbeterd met de prednison en met onderhoud dosis toch nog een aantal jaren een gelukkig leven kan krijgen.

Zou ook ernstig rekening houden met allerlei inteelt daar in die contreien, die misschien ook qua gedrag het een en ander 'veroorzaakt' heeft.
Ik zou toch wel heel erg goed kijken hoe blij je een hond maakt die zo in angsten moet leven.

Apple schreef:Zou ook ernstig rekening houden met allerlei inteelt daar in die contreien, die misschien ook qua gedrag het een en ander 'veroorzaakt' heeft.
Ik zou toch wel heel erg goed kijken hoe blij je een hond maakt die zo in angsten moet leven.

Houden we ook in gedachten. Willen haar geen lijdensweg aandoen maar gaan wel proberen of ze nog eventjes van het leven kan genieten, we zijn erg gek met haar maar zij ook met ons. Ze is normaal in huis en tuin en een boswandeling op tijdstippen dat het redelijk rustig is erg gelukkig. Geniet van alles, speelt en doet dan gewoon wat elke andere hond ook doet alleen nu momenteel niet omdat ze echt goed ziek is. Alleen vreemde mensen is ze doodsbenauwd voor en die kom je in een woonwijk altijd wel tegen als je een blokje om loopt.

We hebben Gentle afgelopen vrijdag in laten slapen omdat de prednison niet aan wou slaan en ze te veel pijn had er was nog weinig van haar over.

Karma schreef:We hebben Gentle afgelopen vrijdag in laten slapen omdat de prednison niet aan wou slaan en ze te veel pijn had er was nog weinig van haar over.

Wat erg Veel sterkte met het verlies van Gentle

Heel veel sterkte!

Verschrikkelijk. Veel sterkte gewenst

Wat verdrietig toch.
Sterkte met het gemis.
Rust zacht Gentle.

Wat naar Sterkte

Heel veel sterkte!

Wat naar. Sterkte.

Sterkte met dit verlies...

Dank jullie wel, het was nog het enige wat we voor haar konden doen. Ze heeft nu geen pijn meer en geen last meer van haar angst.