Bij de da aangekomen was het voor haar duidelijk, compliment dat ik het had opgemerkt. Er moest een foto gemaakt worden, dat ging dramatisch. Bluf lag op haar zij en raakte in paniek, met als gevolg een volledige paarse tong. Ik schrok me rot en da overigens ook, zo weinig lucht had ze blijkbaar nog maar. Buikfoto gemaakt ipv op de zij.
In afwachting van de uitslag liep ik buiten, waar Bluf gewoon alert was, steentjes niet wilde lossen bijvoorbeeld en vrolijk de mensen bekeek. DA had al wel het woord inslapen in de mond genomen, dus ik wist even niet wat te denken..
Ik heb foto's van de foto gemaakt. Ze heeft veel verteld en uitgelegd, maar ik ving maar een deel op. Allemaal vocht, en heel weinig lucht.
Voorpoot
De witte puntjes duiden op de longontsteking die ze eroverheen heeft gekregen, want de constatering is dat haar hart het aan het begeven is. Een goede hartfoto kon echter niet gemaakt worden.
Inslapen.
Ik keek naar de da, en ik had vlak ervoor Jac aan de lijn gehad en al gezegd dat advies inslapen was, en ik keek naar Bluf.
Ik kon het niet! Het voelde zó niet goed!
DA snapte me wel. Ik heb haar mee naar huis genomen. Belde Jac dat ik met een levende Bluf thuis zou komen. Ik heb plaspillen mee, beetje een laatste redmiddel denk ik.
Ze heeft nu haar eerste dosis op. Ze ligt lekker naast me hijgt niet overdreven. Ik hoop zo dat dat vocht verdwijnt en dat het toch iets anders is dan haar hart.. morgen 9.45 uur weer naar de da. Dan moet het beter zijn. Dan krijg ik nieuwe pillen mee of er moet iets veranderen waardoor ik morgen moet gaan instemmen met inslapen.
Ik hou me even vast aan dat het morgen vast beter is.
Verhaal is misschien een beetje vaag, ik ben vaag, ik weet het even niet meer.
