Op 21 juli ging het weer wat minder dus weer starten met Prednison. Het leek weer even beter te gaan, weinig bijwerkingen ook. Totdat ze na een week ineens enorm veel ging drinken en plassen (Prednison, loopsheid?). Op de dagopvang horen we eigenlijk al maanden met enige regelmaat 'Vanmorgen was ze niet zo in haar hum, maar vanmiddag ging het een stuk beter en was ze lekker vrolijk'.
Ondanks dat het wel redelijk ging merkten we dat ze met perioden echt niet lekker was. Vorige week ging ze ineens weer slecht eten en heeft 2x gebraakt, daarnaast bleef ze maar drinken en plassen we hadden echt een ziek hondje.
Donderdag heeft ze de hele dag niet gebraakt (had haar Metoclopramide gegeven tegen het braken). 's Morgens was ze echt ziek en 's avonds stond ik met een hyperdepieper stuiterhond bij de dierenarts.... zucht.... Omdat het toch alweer zo ongeveer de 5e keer was dat ik met een vrolijke hond bij dierenarts stond en er wéér niets gevonden werd, heb ik voor mijn eigen geruststelling aangedrongen op een bloedonderzoek.
Toen kwamen we in een stroomversnelling terecht en was het advies niet meer een injectie tegen de misselijkheid en naar huis, maar opname, aan het infuus en morgen een echo.
Lichte bloedarmoede (door loopsheid), licht ontstekingsbeeld, Leverwaarden te hoog en alvleesklierwaarden niet meer te meten. Uiteindelijk heb ik haar toch mee naar huis genomen, klinisch was ze er immers best goed aan toe, die hyperdepieper stuiterhond. 
Afgelopen vrijdag heeft ze de echo gehad en de alvleesklier kwam direct goed in beeld, flink gezwollen en ontstoken. Gelukkig geen aanwijzingen voor tumoren. Ze heeft nu een dieet, 6x per dag een klein beetje eten, Omeprazol voor de maag en ze had Cerenia tegen het braken. Prednison zijn we als de wiedeweerga af gaan bouwen.Nu lees ik hier op het forum met name verhalen die erg slecht aflopen als het over alvleesklierontsteking gaat. En ondanks de eerste beetje paniekerige reactie van de DA vind ik dat er verder wel redelijk laconiek over gedaan wordt. Gewoon dieet en Omeprazol geven en als het beter gaat stoppen, controle is ook niet nodig, want wat goed gaat gaat goed.
Tot nu toe gaat het redelijk, ze heeft geregeld perioden van onrust (buikpijn?) en blijft vaak aangeven dat ze moet plassen. Ik verwacht ook geen wonderen met een behandeling die alleen maar ondersteunend werkt.
Maar ik ben toch benieuwd naar de ervaringen van anderen? Hoe lang duurde het voor jouw hond er weer bovenop was of was het een levenslang probleem? Wat was de behandeling? Wat waren de klachten?
