't Wurm is bijna 10 en nog nooit kwijt geweest. Ze gaat wel altijd even een bosje in, maar komt er dan gewoon weer uit en huppelt weer mee. Vanmorgen dus niet.
Ik dus maar de route weer terug gaan lopen, in de veronderstelling dat ze achter gebleven was. Niet dus, halve park teruggelopen, geen Saartje te bekennen. Toen kwam ik een bekende tegen die net van het begin van de route kwam, en die had Saar ook niet gezien. Oke, terug aan het lopen was ze dus waarschijnlijk niet. Dus weer omgekeerd en maar verder naar het einde van het park gaan lopen. Roepen, roepen, maar geen Saar.....
Net toen ik maar weer om wilde keren en geeeeen idee meer had wat ik dan moest doen, of waar ik dan moest gaan zoeken, kwam in de verte een bekende hondenbaas vanaf de kant van de drukke weg het park ingelopen. Al wijzende en roepende. Met Saar
Iemand had ze aangesproken dat ze een verstekeling had gevonden, en zij hadden haar herkend als "dat kleine witte hondje dat zoek was" en dus meegenomen het park weer in op zoek naar mij. Ze liep langs de drukke doorgaande weg, waar we zelden tot nooit komen. Paniekerig ding dat ze is bedenkt ze dan dus duidelijk ook niet meer om gewoon weer naar huis te gaan wandelen. Pfff, ze is iets van een half uurtje weggeweest, maar je schrikt je een halve hartverzakking!
en wat fijn dat Saartje weer terecht is.
