Het HondenForum

Saar was kwijt. In het park waar we al jaren lopen was ze opeens weg, gewoon weg, nergens meer te bekennen
't Wurm is bijna 10 en nog nooit kwijt geweest. Ze gaat wel altijd even een bosje in, maar komt er dan gewoon weer uit en huppelt weer mee. Vanmorgen dus niet.
Ik dus maar de route weer terug gaan lopen, in de veronderstelling dat ze achter gebleven was. Niet dus, halve park teruggelopen, geen Saartje te bekennen. Toen kwam ik een bekende tegen die net van het begin van de route kwam, en die had Saar ook niet gezien. Oke, terug aan het lopen was ze dus waarschijnlijk niet. Dus weer omgekeerd en maar verder naar het einde van het park gaan lopen. Roepen, roepen, maar geen Saar.....

Net toen ik maar weer om wilde keren en geeeeen idee meer had wat ik dan moest doen, of waar ik dan moest gaan zoeken, kwam in de verte een bekende hondenbaas vanaf de kant van de drukke weg het park ingelopen. Al wijzende en roepende. Met Saar Iemand had ze aangesproken dat ze een verstekeling had gevonden, en zij hadden haar herkend als "dat kleine witte hondje dat zoek was" en dus meegenomen het park weer in op zoek naar mij. Ze liep langs de drukke doorgaande weg, waar we zelden tot nooit komen. Paniekerig ding dat ze is bedenkt ze dan dus duidelijk ook niet meer om gewoon weer naar huis te gaan wandelen.
Pfff, ze is iets van een half uurtje weggeweest, maar je schrikt je een halve hartverzakking!

Zo, dat kost je inderdaad 10 jaar van je leven, wat een schrik! Gekke Saar!

Dat is heel eng, fijn dat zij weer heelhuids terug is

Wat een schrik en wat fijn dat Saartje weer terecht is.


Ooit ben ik Molly eens kwijt geweest op de hei, totaal onbekend gebied, en wat was ik in paniek. Gelukkig weer terug gevonden maar in de periode daarna begon het op te vallen dat het in de buurt ook wel eens gebeurde, ze draaide zich tijdens een wandeling gewoon om en liep terug naar huis. Bij Molly was het beginnende dementie.

Wat een schrik.
Super dat ze, met wat hulp van lieve mensen, weer terug is en er verder niks gebeurd is.
Nu jij eerst maar eens bijkomen.

jee wat zul je geschrokken zijn. en saar waarschijnlijk ook!

Kan me de schrik voorstellen! Fijn dat ze weer ongedeerd terug is.

Pffff, dan schrik je inderdaad. Fijn dat ze weer terug is, de muts.

Oh jee, wat een schrik!
Gelukkig is ze weer veilig terug, wat duurt een half uur dan lang zeg...

pfffff wat zul jij geschrokken zijn
eind goed al goed

Vreselijk is dat, gelukkig liep er een oplettende hondenbaas. Die mensen kan je dan wel zoenen he! Hier een keer hetzelfde meegemaakt, wat was ik blij toen er een mevrouw met mijn lieve sukkel aan de lijn aan kwam zetten.

Ja zoiets kost je inderdaad 10 jaar van je leven
Wat een hutte-me-tut die Saartje, niet meer doen hoor!!

Jezus dat is inderdaad schriken! Fijn dat ze weer terecht is!

Oef, huisdieren zijn goed voor je bloeddruk zeggen ze dan, nou kan best maar dan moet je ze niet kwijt zijn.
Weer een paar grijze haren er bij.

Och mens, dat is zenuwslopend, ik zou zo mijn best moeten doen om kalm te blijven.
Godzijdank weer alles goed gekomen

Jeetje dat is schrikken zeg!
Gelukkig goed afgelopen

Langs een drukke weg
Wat een geluk dat er mensen waren die het zagen en haar mee konden nemen.
Zoiets kost zeker 10 jaar van je leven

Vreselijk, je schrikt je de apezuur,
Gelukkig is ze weer terecht!

Kan me voorstellen dat je geschrokken bent.
Gelukkig is ze weer terecht

Inge O schreef:domme, domme saar !

wordt ze misschien wat hardhorig, marloes?

daar moest ik ook meteen aan denken, of ze wat dovig of slechtziend wordt?

dat is wel schrikken ja. goddank dat die mensen haar herkende en meenamen op zoek naar jou.

Saartjestaartje toch, niet zo'n gekke dingen doen hoor!

pfff dan schrik je je rot ja! Gelukkig ging ze makkelijk met de mensen mee en rende ze niet de weg op

Inge O schreef:domme, domme saar !

wordt ze misschien wat hardhorig, marloes?

Nou, dat vraag ik me inderdaad weleens af. Nou is het nooit een hondje geweest dat direct reageert op "Saar", dus dat is wat lastig testen. Maar ik heb af en toe het idee dat ze me ook gewoon niet hoort, dan roep ik harder en dan reageert ze wel. Alhoewel ze in andere situaties dan weer niet de indruk wekt minder goed te gaan horen (bijvoorbeeld bij bezoek e.d), maar goed, Vera reageert dan sowieso wel en dan doet Saar natuurlijk weer met haar mee qua begroeten. Ik vind haar wel voor haar doen lastiger te bereiken dan pak 'm beet 2-3 jaar geleden, misschien een beetje een combi van iets minder goed horen en toch ook wat ouder worden en sowieso al lichtelijk autistisch zijn?

Ik heb in ieder geval een goede flex gekocht vandaag. Op open stukken en in de polder enzo mag ze nog gewoon los, maar op paden die nogal zigzaggen of waar dichte begroeiing is gaat ze vanaf nu maar aan de flex. Dit gebeurt me niet nog een keer, en er was vandaag he-le-maal niks bijzonders of anders dan normaal verder, dus herhaling is gewoon mogelijk.

Jee Marloes. Gelukkig is ze weer veilig thuis?

ranetje schreef:
Langs een drukke weg
Wat een geluk dat er mensen waren die het zagen en haar mee konden nemen.
Zoiets kost zeker 10 jaar van je leven

Ja, lekker he? De enige kant die ze NIET op had moeten rennen was ze op gerend. En dat was nog wel 300 meter ofzo van waar ze opeens kwijt was, dus ze moest er best even voor doorrennen

Moos schreef:

ranetje schreef:
Langs een drukke weg
Wat een geluk dat er mensen waren die het zagen en haar mee konden nemen.
Zoiets kost zeker 10 jaar van je leven

Ja, lekker he? De enige kant die ze NIET op had moeten rennen was ze op gerend. En dat was nog wel 300 meter ofzo van waar ze opeens kwijt was, dus ze moest er best even voor doorrennen

Misschien toch ook een klein beetje "dementerend"?
Vooral oudere hondjes kunnen dit soort verrassende dingen laten zien.
Rana is ook een keer heel hard een andere kant op gerend ...............op zoek naar mij

Moos schreef:

Inge O schreef:domme, domme saar !

wordt ze misschien wat hardhorig, marloes?

Nou, dat vraag ik me inderdaad weleens af. Nou is het nooit een hondje geweest dat direct reageert op "Saar", dus dat is wat lastig testen. Maar ik heb af en toe het idee dat ze me ook gewoon niet hoort, dan roep ik harder en dan reageert ze wel. Alhoewel ze in andere situaties dan weer niet de indruk wekt minder goed te gaan horen (bijvoorbeeld bij bezoek e.d), maar goed, Vera reageert dan sowieso wel en dan doet Saar natuurlijk weer met haar mee qua begroeten. Ik vind haar wel voor haar doen lastiger te bereiken dan pak 'm beet 2-3 jaar geleden, misschien een beetje een combi van iets minder goed horen en toch ook wat ouder worden en sowieso al lichtelijk autistisch zijn?

Ik heb in ieder geval een goede flex gekocht vandaag. Op open stukken en in de polder enzo mag ze nog gewoon los, maar op paden die nogal zigzaggen of waar dichte begroeiing is gaat ze vanaf nu maar aan de flex. Dit gebeurt me niet nog een keer, en er was vandaag he-le-maal niks bijzonders of anders dan normaal verder, dus herhaling is gewoon mogelijk.

Ik heb destijds ook zoiets gehad met Jack, die ging ook opeens de hort op. Weliswaar niet in paniek, maar toch mooi wel een heel eind verderop in de kladden gegrepen door een bevriende baas die het niet vertrouwde dat hij daar alleen liep.
In mijn idee was het een tikje dementie, en horen deed hij ook zo best niet meer. Ik heb hem daarna ook alleen nog maar los gelaten waar ik hem in het oog kon houden. Werkt prima en het scheelt je de volgende hartverzakking.

Ja, zou het toch ook met het ouder en eventueel 'tikkeltje dement' worden te maken hebben? Ik vind Saar wel een type om relatief makkelijk 'te dementeren', omdat ze van zichzelf ook al niet bepaald een hondje is waar je makkelijk op een heel diep niveau contact mee kan maken. Maar einde van het jaar wordt ze dus 10, da's voor zo'n dwergje nog niet vreselijk oud toch?

Nou ja, maakt verder opzich ook niet uit. Flex eraan, los op overzichtelijke plekken, veel koekies erin, en 't kind is gelukkig.

Moos schreef:Ja, zou het toch ook met het ouder en eventueel 'tikkeltje dement' worden te maken hebben? Ik vind Saar wel een type om relatief makkelijk 'te dementeren', omdat ze van zichzelf ook al niet bepaald een hondje is waar je makkelijk op een heel diep niveau contact mee kan maken. Maar einde van het jaar wordt ze dus 10, da's voor zo'n dwergje nog niet vreselijk oud toch?

Nou ja, maakt verder opzich ook niet uit. Flex eraan, los op overzichtelijke plekken, veel koekies erin, en 't kind is gelukkig.

Dat is in ieder geval een veilige oplossing