Georganiseerd als dat ik ben, had ik lijstjes. Zo kwam alles in de koffer terecht. Nou ja, koffer, 2 kratjes, 1 dagrugzak en zo nog wat 'zakken'. Maar toch, best redelijk vond ik zelf.
Ik kwam 's avonds aan in Nijmegen bij Judith en haar labrador Joey. We hadden het al eens een weekend 'uitgeprobeerd' hoe Sam en Joey samen zijn, omdat Sam niet zo happig is op reuen, maar Joey en Sam waren een pracht stel. Ik kon met een gerust hart overdag lopen en Judith zag het 'oppassen' helemaal zitten.
Maandagochtend op de fiets, die ik eerder al naar Nijmegen had gebracht, want ik moest me melden. De sfeer was toen al erg leuk. Ik kreeg een tasje mee en natuurlijk het polsbandje, die oh zo belangrijk was.
Weer terug in Nijmegen pakte ik mijn checklist, wat in ieder geval overdag standaard in mijn rugtas moest. Ik zal eens beschrijven wat er op stond: Regenpak, schoon shirt, schone sokken, zonnehoed, zonnebril, zonnecreme, wandelstokjes, muziek met oortjes, iphone met accu, waterflesje, kaascrackers, zoute drop en salmiak, flapjack, geld, nekdoek, haarband, brillendoekjes, alcoholzeep, isotone poeder, migrainepillen, brace, inlegzooltjes, brood en gedroogd fruit.
Tja, daar werd mijn rugzak best wat zwaar van, al viel het voor mijn doen nog wel mee. Maar ik kreeg later wel het advies om 75% er uit te gooien voor de 2e dag, omdat ik wel wat 'trekpijn van de spieren' voelde tussen mijn schouderbladen.
En dan ben ik echt geregistreerd als deelnemer aan de Nijmeegse Vierdaagse. Al vanaf februari aan het trainen, vele weekenden was ik op pad met Sam. Ik liet Sam nog meelopen t/m de 35km en bij meer dan 1 dag training achter elkaar liet ik Sam bij de oppas. Dat vond ik teveel. Maar wat hebben we het al in de voorbereiding leuk gehad, steeds samen op pad, Sam wist het precies.
Op facebook en hier kreeg ik ontzettend veel reacties van medeleven, dat vond ik zo fijn, dat voelde als een warm bad. Ik stond er niet alleen voor, ook al liep ik wel alleen.
Maandagavond toch laat naar bed, want ik kan nu eenmaal niet heel vroeg naar bed, ook al moet ik er vroeg uit. Ik was al onder de douche geweest, tas was al ingepakt, brood en drinken stond al klaar in de koelkast, dus ik hoefde 's ochtends niet zo veel meer te doen. Zelfs mijn kleding lag over de stoel in de volgorde, zoals ik me zou moeten aankleden. Om half vier ging de wekker. Alles ging zoals ik had verwacht, behalve beneden, daar lag ineens onverwachts een kaart met erop 'dag 1'. Dat was zo lief. In de enveloppe zat nog een mooie sjaal en de opdracht 'Maak een foto'.
Om 04.15uur zat ik op de fiets. Het was nog donker en gelukkig niet druk op de weg, zodat ik door alle rode verkeerslichten kon fietsen, want werkelijk, die verkeerslichten was ik wel een beetje flauw, die waren soms zo onlogisch op elkaar afgesteld, dat ik op sommige stukken om de 200 meter af kon stappen. Maar nu reed ik overal door heen, of het nu groen of rood was. De enige fietsers die ik nog zag, die hadden allemaal zo'n bandje om en stevige stappers aan. Verder zag ik nagenoeg alleen taxi's rijden.
Om 04.45uur stond ik bij 1 van de meende ik 6 startplekken. Gemiddeld staan daar dan zo'n 3000 mensen per plek. De meute startte namelijk in 2 tijdsgroepen, of de vroege variant (05.15uur starten) of de late variant (06.15uur starten) Er waren zo'n 43.000 inschrijvingen, dus tel uit. Nou, het was ook druk, maar er werd nergens geduwd ofzo. De sfeer was gezellig en je merkte wel wat spanningen, zo van ; Nu gaat het echt beginnen. Ik had dat tenminste duidelijk. Ik was zo nieuwsgierig, zou ik het halen, hoe vond ik het om in zo'n massa te lopen enz. enz.
En dan is het zover, je polsbandje wordt gescand en je gaat lopen. Waauw zeg, ik ging. Waarachtig, ik nam deel aan de Nijmeegse. Zo lang al gewild en nu deed ik het.
Ik had zoveel lol met de groepen die liepen. Ze zongen natuurlijk vaak en dan zie je van die knapen, die dan zo uit volle borst meezingen met zo'n groep, terwijl ik dan denk; Als je in een cafe zou zitten, zou je echt niet gaan zingen........ Maar met zo'n politie-groep of andere groep, dat zal anders zijn, die leren die mars-liederen ook aan. Echt prachtig vond ik dat. Ik heb er wat filmpjes van gemaakt, die staan op facebook, maar hopelijk kunnen jullie die zien via deze linken.
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 2678522295
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 0162775920
En filmpje met lied gezongen in een vreemde taal, we kwamen er niet uit wat het was, w.s. Deens??
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 2575418645
De tocht zelf vond ik heel goed te doen, het was geen warm weer en ik liep zonder pauze door, op 2 minuten na, toen moest ik echt plassen. Ik weet niet goed waarom ik doorliep. Ik had het voornemen in ieder geval de eerste 20km in 1 stuk te lopen. Maar ik liep zo gemakkelijk, dat ik dacht; "Ik loop door tot ik moe word". Toen was ik bij de 30km en werd moe, maar ja, toen dacht ik:"Als ik nu pauze houd, dan kom ik niet meer op gang". Bij de 35km was ik nog wat meer vermoeid en dacht;"Ik ga nu geen pauze meer houden, ben er nu bijna". Tja, dat was niet zo slim, want ik vond al met al deze dag het meest vermoeiend terwijl het weer het meest gunstigst was. Dus w.s. was het toch slimmer wel pauzes te houden en minder hard te lopen, want ik voelde ook mijn enkel.
Het publiek vond ik geweldig, tjonge zeg, wat was dat leuk. Het meest moeilijke van deze dag vond ik de laatste 10km, dat was het stuk dijk, bij Oosterhout en die laatste bruggen, als je al in Nijmegen was. Toen liep ik wat op de automatische piloot. Dicht bij de finish veranderde dat, want daar werd je gewoon opgedweept door het publiek.
Nog wat foto's van dag 1, met de camera zelf gemaakt:
Toen ik bij de finish kwam, ben ik direct weer op de fiets gestapt en naar Judith gegaan, die raar op keek, dat ik er al weer was. Aan het eind van de middag ben ik naar de sportmasseur geweest, die had ik voor dinsdag, woensdag en donderdag 'ingehuurd'. Zij masseerde mijn kuiten en bovenbenen en gaf me de tip, echt wel pauzes te houden en 75% uit de dagrugzak te gooien. Dat advies nam ik ter harte.
's Avonds had Judith heerlijk gekookt en ik genoot van haar gezelschap en de honden en zij omgekeerd van mijn verhalen. Ik las op facebook en hondenforum over de reacties en vond dat hartverwarmend. Het steunde me zo enorm, dat 'weten en voelen', dat mensen zo oprecht meeleven.
Dinsdagavond pakte ik alles weer systematisch in mijn rugtas, maakte alvast weer het brood en drinken klaar, zette het koffiezetapparaat startklaar voor de ochtend en legde weer de kleding klaar. Douchen en iets eerder naar bed, omdat ik natuurlijk de nacht ervoor heel weinig had geslapen en wel veel inspanning had geleverd overdag. Ik denk dat ik er wel om 22.30uur al in lag, haha.
Woensdagochtend ging om 04.30uur de wekker. Ik stapte mijn bed uit en besefte, dat mijn enkel raar deed. Ik had echt even ondersteuning nodig via mijn handen, om uit bed te komen, laat staan, om de trap af te komen. Mijn enkel leek een eigen leven te leiden t.a.v. mijn onderbeen. Ik dacht, dit wordt nog wat zeg, hoe moet dit nu?
Maar goed, een 2e enveloppe wachtte me op en ik moest lachen, zou dit iedere ochtend zo zijn? Het is op een fijne manier de ochtend beginnen.
Het was natuurlijk roze woensdag, erg leuk.
Om 05.15uur was ik weer op de fiets en om 05.45uur stond ik weer in de zeer grote rij. Spannend, dag 2. Mijn enkel leek weer iets gewend te zijn aan de bewegingen en ingepakt in mijn stevige schoen, leek het goed te gaan.
Kijk, daar gaan we weer, in het begin is het nog ontzettend in een meute lopen hoor. Dat gaat niet perse heel langzaam, want alle lopers lopen toch wel een fiks tempo.
Judith zou me ergens traceren op de wandeling met Sam en Joey. Dat vond ik ontzettend leuk, het gaf echt een extra dimensie, weten, dat je mogelijk iemand gaat zien, die er voor jou is.
Internet viel alleen steeds uit, waardoor berichten naar elkaar versturen erg moeilijk ging. Maar waarachtig, op een bepaald moment zag ik eerst een harig viervoetig beestje, ene Sam en toen keek ik omhoog en zag Judith. Wat een feest was dat zeg. Daar heb ik ook even pauze gehouden.
Hier zie je Judith met Sam en Joey, waarbij er veel aandacht voor het broodje was.
Judith vond me nog erg lenig, omdat ik vanuit kleermakerszit gewoon omhoog kwam. Dat viel mij niet op, maar ik liep wel ontzettend gemakkelijk. De enkel deed totaal niet moeilijk meer, de hele dag al niet, terwijl de ochtend zorgwekkend begon qua enkel. Het weer viel me ook nog mee, al was het wel wat benauwd, maar toch, het was heel goed te doen.
Judith ging weer met Sam en Joey op pad en ik liep weer met de meute verder.
Sam en Joey genoten ook wel, zo te zien aan de foto's van Judith:
Toen ik Nijmegen in kwam, keek ik nog uit naar Samantha, want die zou mogelijk daar nog ergens zitten. Maar ja, ik ken de wijken natuurlijk totaal niet. Toch hoorde ik ineens iemand mijn naam roepen en daar kwam Samantha aan. Wat gaaf zeg. Ze had me zomaar 'opgepikt' qua beeld, uit al die massa mensen, want geloof me, daar was het enorm druk.
Samantha had alleen Jones bij zich en dat was een feestje, want juist Jones schijnt wel een knuffelkont te zijn en laat ik nu vooral van knuffelhonden houden, kan er niets aan doen. Dat vind ik echt gaaf als honden daar van houden.
Onderweg zag je hele grappige dingen, mensen raar uitgedost, politie met waterpistolen enz.
Eenmaal in Nijmegen vloog het je soms gewoon aan. Publiek in rijden van zes zo 'dik', veel in het roze, allemaal klappend en zingend. Dan moest ik echt wel eens slikken hoor, want je hebt dan weer een ontzettend eind gelopen, want dat is 40km toch en dan word je zo onthaald. Die mensen staan er voor jou als loper, die juichen je toe, peppen je op enzovoort. En of je dan moe bent of niet, dan gaan je armen weer omhoog en dans je mee met de muziek.
Ik was trouwens zelf weinig moe, dat vond ik zo raar. Ik had ook rustiger gelopen, ik had wat pauzes genomen, ik kreeg echt wel een flow van het zien van Judith met de honden en Samantha met Jones en had gewoon een groot gevoel van fitheid over me.
Dit is een leuk filmpje, over de sfeer, geloof me, als ik het weer hoor, krijg ik nog de rillingen over mijn lijf, want dat ging hard hoor, dat zingen, met zoveel gevoel....... Tjeetje zeg, kippenvel moment. Qua lopen kon je hier absoluut niet meer hard lopen, dit ging echt met zo'n 2,5/3km per uur zeg maar. Dat gaf ook niet, het was veel te mooi, om snel doorheen te lopen. Wat een publiek.
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 1453041183
Aan het eind van de middag weer naar de sportmassage, ik werd daar 45minuten gemasseerd. Er was vooral aandacht voor mijn kuiten. Mijn enkel had geen nut qua massage. Het was geen bandenprobleem ofzo. Ik heb een ontzettend doorgezakte voet en bij deze afstanden, dat bleek 3 weken voor de Nijmeegse, dan gaat mijn enkel dat niet fijn vinden. Ik heb toen een sportpodoloog moeten raadplegen n.a.v. consult fysio en die heeft wel zooltjes gemaakt, maar de tijd was te kort, om qua lijf dan zodanig te wennen aan de zooltjes, dat ik er 40km op kan lopen. Maar met massage kun je dan niets. Wel de kuiten goed masseren. Toch was de sportmasseur verrast, hoe fit ik nog was en hoe soepel ook. Ik had wel wat knoopjes in de kuitspieren, maar volgens haar zeggen, was dit ook niet raar na inmiddels 80km lopen. Ik ging er weer vrolijk weg.
Judith had een vriendin op bezoek en al met al was dat kei-gezellig. Haha. Sam had het ook naar zijn zin, want die vriendin bleef Sam maar aaien en ja, dat vind Sam natuurlijk geweldig, grote slijmbal. Sam ging trouwens 's nachts ook vreemd vanaf de eerste nacht. Hij ging gewoon bij Judith op de slaapkamer slapen. Sam was ook gek met Judith, dat kon ik aan alles merken en omgekeerd ook. Heerlijk is dat, want zo ga je toch heel gerust uit huis weg, de wandeling tegemoet.
Kijk, zie hem liggen........
Nog wat foto's met de camera gemaakt. De foto's zijn trouwens nooit van geweldige kwaliteit, want alle foto's maak ik al lopend. Je kunt nl. niet even stilstaan voor een foto. Mensen lopen zo in een cadans, dat het dan super irritant is als degene die voor je loopt, zomaar ineens stilstaat voor een foto. Dat is echt een beetje not-done. Soort etiquette regel ofzo? Maar goed, daarom zijn de foto's natuurlijk niet 'je van het', maar het geeft wel wat indrukken.
Je ziet hier, hoe we op 1 bult als het ware lopen. Dan vraag je je af:"Is dat wel fijn lopen dan in zo'n massa?" Gek genoeg, van te voren dacht ik, dat dit niet leuk zou zijn, maar je hebt het niet door. Want je loopt best toch wel redelijk door met z'n allen en door het publiek word je toch echt voortgestuwd. Er is te veel te zien, teveel te beleven ook, waardoor het gewoon als geweldig voelt.
Woensdagavond weer alles klaargemaakt voor dag 3, de ZevenHeuvelenLoop. Ik was wel benieuwd, hoe dat was, maar had er heel veel zin in. Ik had vertrouwen in mijn enkel, omdat die, ondanks de slechte start, het toch heel goed had gedaan en de warmte viel mij toch nog wel mee.
Kijk, Joep wenste me ook succes via facebook, vanuit het zwembadje
Donderdagochtend begon weer met een enveloppe, die ik om 03.30uur traceerde, geweldig is dat. Steeds met de afzender 'fanclub'. Ik veronderstelde dat dit dan Joey, Sam en Judith was en vond het geweldig, mijn drie fans. Hoe anders dit was, blijkt pas vrijdagmiddag...............
Maar goed, eerst donderdagochtend, weer de vroege start van 05.15uur. Uitgezwaaid door een boog van publiek, dat zijn dan nagenoeg alleen dronken studenten, die allemaal een vrolijke dronk over zich hebben, waardoor ik toch wel moet lachen. Blijkbaar is het voor studenten 's nachts feest en aansluitend ons uitzwaaien, dan de roes uitslapen en 's avonds weer 'beginnen', zo'n soort ritme??
Ik vond de wandeling helemaal niet zwaar, wat ik wel gedacht had. De eerste heuvels had ik niet eens door, dat 'het' al begonnen was, kun je nagaan. Het was op de Zevenheuvelenweg wel absoluut warm. Je zag vele mensen al met handdoeken om de nek, petjes steeds nat maken. Mensen langs de kant van de weg hadden vaak sproeiers aan staan, waar je onder door kon lopen. Ik deed dat allemaal niet, want ik had het daarvoor niet 'heet' genoeg nog, om die behoefte te voelen en was er bang voor, dat als je er eenmaal mee begint, dit ook steeds weer nodig hebt. Ik liep dus gewoon rustig door en accepteerde de warmte, zoals die was. Ik kon er toch niets aan veranderen, dus dan maar afleiding zoeken en die was er genoeg door al het publiek.
Op de Zevenheuvelenweg stonden denk ik wel 100 campers achter elkaar geparkeerd. Allemaal publiek, onvoorstelbaar. En dan zie je ook, als je achter je kijkt of voor je uit, met hoeveel mensen je wel niet die heuvels trotseert. Oh, wat was dat mooi zeg, echt kicken.
Gaaf he?
Straten versierd
Aan het eind van de Zevenheuvelenweg woonde iemand, die ik ken van het schapendoesforum. Ze was verhuisd van Drenthe naar Berg en Dal en haar heb ik even bezocht, want tja, ze woonde aan de route en had twee prachtige zwarte schapendoesjes. Die moest ik even knuffelen. Even bijkletsen en na tien minuten weer verder.
Even later heb ik Judith weer getraceerd en zij mij. We zijn samen een stukje gaan oplopen en bijgekletst. Dat was wederom heel gezellig. Het is gewoon een Kunst om iemand te traceren in zo'n massa publiek en lopers. Echt waar.
Wat foto's van Judith, hoe zij naar mij uitkijkt en de lopers waarneemt........
Deze dag is ook heel goed verlopen. Ik had af en toe last van mijn enkel. Bij vlagen pijnscheuten, alsof dan een mes er doorheen roert. Maar omdat het even snel dan weer verdwijnt, als dat het komt, vond ik het toch heel goed te doen. Blaren liep ik totaal niet.
Nog weer wat foto's gemaakt met de camera
Dit zag je ook vele mensen doen, waarvan ik dacht, dat doe ik echt niet, dan moet je weer 'helemaal' overeind komen. Haha.
Nog een filmpje weer
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 2597945368
Bij de stand van het Dagblad van het Noorden had ik van mensen uit Groningen de opdracht gekregen, meld je daar, er ligt wat klaar.
De straten waren ook weer geweldig versierd
Judith is 's avonds Nijmegen ingegaan om wat te feesten en ik lag er denk ik al ergens tegen 22.15uur in. Op naar de vierde en tevens laatste wandeldag. Wat bizar, dat het dan bijna voorbij is en dat het zo gemakkelijk eigenlijk gaat, want geloof me, ik kom behoorlijk fit elke keer de finish over. Ik zie mensen strompelen, soms huilen, ik zie mensen in de meest vreemde houdingen lopen, wat bijna fascinerend is, dat zo zo nog vooruit komen. Dunne mensen, dikke mensen, oude mensen, hele jonge mensen. Echt prachtig.
En dan is het vrijdag! We mogen een kwartier eerder starten i.v.m. de warmte die verwacht wordt. Dat schiet niet zo hard op, een kwartier eerder, maar goed, alle beetjes helpen. Ik had zo'n zin in de dag, hoe zou die zijn, hoe zou de finish zijn, die beroemde laatste etappe? Zou ik Judith ook traceren ergens, want het zou onwijs druk worden. We hadden wel een locatie afgesproken, maar soms is het zo druk, dat je amper om je heen kunt kijken, maar goed op de lopers moet letten, zodat je niemand omver loopt. Spannend spannend...........
Ik begin weer met een envelopje, weer namens de fanclub, zo lief is dat toch, dan begin je de dag al zo leuk.
Op de fiets, vol spanning, geloof me. Vandaag was het zover, de laatse dag. Mijn enkel hield zich heel goed en ik was echt nog wel topfit gek genoeg.
Bij de start aangekomen even iemand een foto van mij laten maken, wel wat dikke oogjes nog, haha, toch wel wat slaaptekort natuurlijk.
Met mijn mobiel kon ik amper foto's maken, dat ding was compleet overspannen. Mijn mobiele accu liet het ook afweten, of de telefoon wilde gewoon door de hitte niet meer opladen, geen flauw idee. Ik had in ieder geval af en toe ruzie met dat ding. Gelukkig wist ik wel waar Judith zou staan, mochten we elkaar niet meer bereiken via de telefoon.
De camera had ik wel bij me, zo los in de broekzak, die kon ik dus al lopend zo te voorschijn halen en dat was wel handig.
Je startte onder een 'boog' van dronken studenten. Die hadden een vrolijke dronk over zich en wensten ons dan succes. Ik denk dat hun ritme was; 's nachts feesten en drinken, ons lopers uitzwaaien, bed in en roes uitslapen en dan 's avonds weer feesten enz.
Hier kwamen we op een dijk, die ik herkende van een wandeling in Beneden Leeuwen eerder dit jaar. Ik wist dat het een hele lange dijk was en smal. Als je achterom keek, kon je alleen maar lopers zien, zo ver je kon kijken. Idem als je voor je uit keek. Het was bijna emotioneel, dat je besefte, daar deelgenoot van te zijn. Het lijkt, alsof dit moeizaam loopt, maar dat is niet zo, want het tempo ligt dan toch vrij redelijk. Ieder wilde nog doorlopen, om zo toch wat op tijd in Nijmegen te zijn voor de meest grote hitte. Wat je had gehad, had je immers gehad............
Hier zie je een filmpje van de rij lopers op de Dijk. Het lijkt net een soort duizendpoot, die zich langzaam voortbeweegt. Echt prachtig om te aanschouwen vanaf de brug, die na de Dijk komt.
https://www.facebook.com/photo.php?v=70 ... 7768953303
Onderweg naar een speciaal aangelegde brug voor de lopers, zo bijzonder ook weer
Via Maldiola, voorstation van de Via Gladiola, de spanning groeide best wel bij mij, zou ik nu Judith traceren? Het was voorbij de Mac Donald, voor de verkeerslichten, bij het bordje 'kersen'. Eigenlijk zou het niet kunnen missen.
Laatste stuk, kippenvelmoment, ook als ik het nu weer zie op de foto en beleef, terwijl ik typ.....
En ja hoor, ik zie Judith.
Te gek, ik krijg gladiolen van haar en een dikke knuffel en ineens komt daar Frederique en Marie Josee (tante van Frederique) vanuit het niets te voorschijn. Nou zeg, ik was compleet verrast. Wat was dat super zeg. Ik kreeg daar ook te horen, dat er een fanclub was opgericht voor mij. De fanclub besloeg dus niet Judith, Joey en Sam, maar besloeg zo'n kleine vijftig mensen, die op een afgeschermd stuk van facebook een eigen pagina hadden en vanaf mei al over mij zaten te 'kletsen' en plannen maken. Oh oh, wat gemeen, allemaal in het geheim he? Ik wist van niks. De verrassing was enorm en hartverwarmend. Beseffen, dat zoveel mensen met je meeleven en ook hier op het forum. Dat is echt waanzinnig.
Hier word ik behangen met linten en slingers en ik krijg een stoel in de schaduw aangeboden. Even bijkletsen en alles aanhoren van hun geheime missie 'de fanclub'. Judith, Frederique en Marie-Josee vonden me nog ongelooflijk fit en vrolijk. Ze hadden al vele mensen strompelend zien lopen. Ik ook wel hoor, daar had ik het wel mee te doen. Maar het was een feit, dat ik het toch vrij gemakkelijk liep, ondanks de hitte. Misschien wel, omdat ik toch echt ook veel dronk, steeds een isotone oplossing. Dat is iets wat ik normaal nooit doe, denk dan altijd dat het maar wat commerciele praat is ofzo, maar het is een feit, dat ik heel goed liep, wat ik normaal niet goed kan met hitte.
Ik krijg een pracht tekening aangeboden van Irmelin, Sam in de gladiolen........
En dan loop ik weer verder, nog vijf kilometer te gaan op de Via Gladiola. Geloof me, ik liep op wolken. Ik was zo intens blij, ik was zo verrast, dat vele mensen zo aan mij dachten.
Hier nader je het laatste plein en dan naar de finish.........
Bij 5.09minuten zie je mij in beeld. Haha
http://www.omroepgelderland.nl/web/nieu ... 8p3PPl_uSo
Het was raar joh, toen ik mijn kruisje op haalde, hoorde ik nummers. "Nummer drie hier................, ja, nummer vier............... hier nummer vijf" .......... en dat ging door tot zeven. Wat waren dat nu? Er vielen lopers bij bosjes om, gewoon knockout, bevangen door de hitte.
Thuisgekomen was Frederique en Marie-Josee er ook nog. Die zaten Sam al een half uur uit te lachen, want Sam had blijkbaar honger en dan rammelt hij met de voerbak en kijkt dan steeds naar je, zo van 'doe er eens wat in'.
We zouden samen uit eten gaan, maar de bus ging niet meer zo laat, dus werd het een etentje met Judith. Sam en Joey gingen mee.
Twinkeltje heeft een pracht foto gemaakt als felicitatie
Eenmaal weer thuis, kwam dit uit mijn rugzak
Dit was de schade naderhand, wat ik signaleerde. Een soort reactie op de zon denk ik, want heel veel lopers hadden dit, net boven de hak/schoen........
Zaterdagavond traceerde ik een behoorlijk dik enkel. Het ziet er pijnlijk uit, maar dat was het niet.
Mij werd via facebook geadviseerd het te koelen met iets uit de diepvries of bijv. hele koude yoghurt in een zakje erop te leggen. Maar ja, je denkt toch niet dat ik yoghurt 'verpruts' aan mijn enkel, die laat ik liever in mijn mond verdwijnen. Dus dan maar iets uit de diepvries, wat toch niet lekker is.
Aan beide kanten een soort schaafwond van de banden van de rugzak
Nou mensen, wat een lap tekst he? Haha, daar heb je wel een kop koffie of thee bij nodig. Maar ik heb het gemaakt/geschreven, omdat ik weet dat sommigen het ook leuk vinden te lezen en jullie hebben zo met mij meegeleefd, dat ik dit ook graag wil delen.
Plak je die er ook nog achteraan? Knap hoor Hilly en wat een verschrikkelijk leuke reportage.
