Het HondenForum

Euh, sorry. Het is een heul lang verhaal geworden. Bedankt voor het lezen alvast, voor diegenen die dat doen

Lola is een gecastreerde teef van ongeveer vijf jaar die wij sinds oktober 2011 in huis hebben. Ze is altijd al een angstige hond geweest, maar heeft ook een hoop overwonnen de afgelopen 2,5 jaar. Voor Lola is het erg belangrijk dat ik haar duidelijk uitleg wat ze goed doet, maar haar ook vertel wat ik niet wil hebben. Ze functioneert het best als we de touwtjes strak houden en zij zoveel mogelijk rust in haar koppie heeft. En dat gaat eigenlijk prima, we zijn een goed team en Lola gaat vrolijk door het leven. Ze is gek op zwemmen, we wandelen veel en ze mag regelmatig mee naar familie en af en toe een tuincentrum of zo.

Dit voorjaar was Lola opeens heel erg angstig naar een trainster van de hondenschool. Deze trainster heeft ons de eerste maanden op die school begeleid en we hebben erg veel geleerd van haar. Lola vond het ook absoluut een leuke vrouw. Tot ze begin mei ineens gillend ineen kroop toen die vrouw haar aanhaalde en sindsdien durfde Lola niet meer bij haar te komen. Nou ben ik drie weken na dat akkefietje gestopt met trainen, dus erg veel heb ik er niet meer mee gedaan. En dit viel samen met de ontdekking dat Lola incontinent is en vlak erna ging ze dus aan de propalin.

Mijn schoonmoeder is ook altijd favoriet bij Lola. De eerste drie weken van juni zijn mijn man en ik in het huis van mijn schoonouders geweest om op hun hond en kippen te passen. Toen mijn schoonouders terugkwamen, racete Lola samen met Bolo op mijn schoonmoeder af. In de drukte gilde Lola ineens heel hard en ze durfde niet meer naar mijn schoonmoeder. Een paar dagen later kwam ik met Lola binnenlopen bij mijn schoonouders en toen gebeurde hetzelfde.

In die periode was Lola ook extreem angstig voor verkeer. Ik kon niet normaal met haar langs de weg lopen omdat ze bij elke passerende auto (met name achteropkomend verkeer) in de struiken van de tuinen naast de stoep dook.

De week na het logeerpartijtje bij mijn schoonouders, zat Lola bij ons thuis ineens te gillen in haar mand en stonden we bij de dierenarts. Die constateerde een mogelijke rugpijn, waarschijnlijk had Lola in de drie weken bij mijn schoonouders een keer een rare sprong gemaakt samen met Bolo of zo. Vijf dagen carprodyl gebruikt en toen was Lola wel weer aardig normaal.

Ondertussen ben ik weer wat meer appèl gaan vragen tijdens de wandelingen en zowaar, ik kon weer normaal langs de weg lopen met Lola en haar energieke, blije ik kwam weer boven.

Maar ergens bleef het gevoel dat het niet helemaal goed ging met d'r. Ze is een beetje rustig, saai, depressief, zoiets.

Gisteravond kwamen mijn schoonouders onze tuin binnenlopen. Lola ging er heel blij op af, maar op een paar meter van mijn schoonmoeder, stortte Lola's staart in en ging ze plat op de grond liggen. Ze kroop nog een stukje, maar durfde uiteindelijk niet naar mijn schoonmoeder toe. Later op de avond, toen er lamslong in het spel was durfde ze weer wel. En aan het eind van de avond, toen ik Lola aanlijnde en zei dat we gingen LOPEN! sprong ze blij op en ging ook even naar mijn schoonmoeder.

Vanochtend kom ik bij mijn zus binnenlopen alwaar mijn moeder ook was. Lola rent heeeel blij op haar af, springt tegen de stoel op en gilt het uit als mijn moeder haar hand uitsteekt om Lola een aai te geven. En vervolgens durft ze dus niet meer in de buurt te komen.

Ik ben in januari begonnen met 'werken', ook al is het maar 2 uurtjes per week of zoiets, ik ben er wel druk mee en daardoor heb ik wat minder energie voor uitgebreide wandelingen met Lola gehad. De laatste tijd gaat dit beter, ik werk nog maar 1 uur en het is nu zomervakantie. (dus even helemaal geen werk). Maar het is wel weer ofwel regenachtig ofwel warm, dus we zijn nog steeds geen uren op stap. En vorige week is Bolo, de hond van mijn schoonouders, overleden. Waarschijnlijk groeide er al een tijdje van alles bij hem van binnen, dus wellicht dat Lola al wel langer voelde dat zijn einde eraan zat te komen. Op de dag van zijn overlijden, heeft Lola al zijn kleedjes besnuffeld en mijn huilende schoonmoeder een ochtendje vakkundig ontweken. Verder heeft ze er niet op gereageerd.

Wat zouden jullie nu doen. Het klinkt ergens wel als een hond die pijn heeft (gehad), wellicht bij aaien (door de trainster, mijn schoonmoeder, mijn moeder). Dat zou misschien ook haar 'dooie' gedrag verklaren. Maar ze doet alles normaal, eet en drinkt, rent, zwemt, is blij, niks geks.

Zou het dan toch een gedragsdingetje zijn? Had ik niet moeten stoppen met trainen met haar? Laat ik de touwtjes toch teveel vieren? Of voelt ze dat ik me even geen raad weet met haar?

Kortom, wat vinden jullie als buitenstaander logisch om nu te doen?

Als ze het verder nooit meer heeft gehad behalve in reactie op je moeder, dan kan het maar zo zijn dat het 'probleem' als het pijn was weg is, en alleen de associatie nog is gebleven.

Het hoeft ook niet maar 1 ding te zijn. Kan ze zich anders voelen van de medicijnen bijvoorbeeld? Dat zou je gewoon kunnen navragen bij de d.a. Of speelt er misschien ook meer in huis, hoe jij je voelt etc? Als dat allemaal is uitgesloten dan misschien toch naar de d.a. als je echt vindt dat ze anders doet. En helemaal als ze ook gilt van pijn in andere situaties maar dat lees ik niet in je verhaal.

dat gillen gebeurt steeds als ze in beweging is lees ik en daarom zou ik lichamelijke oorzaken uit willen sluiten en een apk laten doen bij een goede da.
ik zou voordat ik ook maar ergens anders aan ging denken eerst willen weten of ze lichamelijk in orde is.

Daar zeg je wat ja, het gebeurt steeds (muv die ene keer in de mand) als ze heel blij wordt van iemand en diegene haar aait/wil aaien.

Ik heb morgenochtend een afspraak bij de da. Ik bedacht me ineens dat het gedoe met gillen en de incontinentie vrijwel gelijk vielen en wil graag horen of de da richting hernia denkt.

Ben benieuwd wat het wordt...

klinkt niet lekke, hopelijk weet je straks wat

Lizanne schreef:Daar zeg je wat ja, het gebeurt steeds (muv die ene keer in de mand) als ze heel blij wordt van iemand en diegene haar aait/wil aaien.

Ik heb morgenochtend een afspraak bij de da. Ik bedacht me ineens dat het gedoe met gillen en de incontinentie vrijwel gelijk vielen en wil graag horen of de da richting hernia denkt.

Ben benieuwd wat het wordt...

misschien heeft ze artrose in een van haar poten of zit er iets niet goed in haar nek?
het kan in feite van alles zijn natuurlijk, als het met pijn te maken heeft.
ik zou niet alleen op een hernia laten checken maar wat meer algemeen en uitgebreider.
het is wel heel vervelend als je niet weet wat er aan de hand is

renee-uk schreef:

Lizanne schreef:Daar zeg je wat ja, het gebeurt steeds (muv die ene keer in de mand) als ze heel blij wordt van iemand en diegene haar aait/wil aaien.

Ik heb morgenochtend een afspraak bij de da. Ik bedacht me ineens dat het gedoe met gillen en de incontinentie vrijwel gelijk vielen en wil graag horen of de da richting hernia denkt.

Ben benieuwd wat het wordt...

misschien heeft ze artrose in een van haar poten of zit er iets niet goed in haar nek?
het kan in feite van alles zijn natuurlijk, als het met pijn te maken heeft.
ik zou niet alleen op een hernia laten checken maar wat meer algemeen en uitgebreider.
het is wel heel vervelend als je niet weet wat er aan de hand is

het wordt sowieso een algehele check-up hoor, ik verwacht dat er foto's gemaakt worden. Daar was de vorige keer al sprake van voor als de carprodyl geen verandering zou brengen.

Hopelijk valt het mee en is het te behandelen, ik vind het stiekem toch wel een beetje spannend. Inderdaad heel vervelend als je niet precies weet wat er aan de hand is.

renee-uk schreef: misschien heeft ze artrose in een van haar poten of zit er iets niet goed in haar nek?
het kan in feite van alles zijn natuurlijk, als het met pijn te maken heeft.
ik zou niet alleen op een hernia laten checken maar wat meer algemeen en uitgebreider.
het is wel heel vervelend als je niet weet wat er aan de hand is

Mocht er niets duidelijks uitkomen, dan zou ik haar toch op pijnstilling zetten en kijken of je verandering ziet.

Inge O schreef:

Lizanne schreef:Daar zeg je wat ja, het gebeurt steeds (muv die ene keer in de mand) als ze heel blij wordt van iemand en diegene haar aait/wil aaien.

maar dan blijft het wel vreemd (of erg toeval) dat dit nooit gebeurt als jullie thuiskomen en ze blij doet .

het vervelende bij dit soort problemen is dat je een heleboel dingen niet zomaar kan zien op beeldvorming dus het kan erg moeilijk worden om te achterhalen waar het fysieke probleem zit - als dat er zou zijn.

hmm ja, dat is ook weer zo. Al halen wij haar nooit direct aan als we thuiskomen. Ze springt een paar keer op/om ons. Dat doet na twee keer zeer dus dan roepen we al snel dat ze dr egel-knuffel moet zoeken en die vermoordt ze dan.

Ik ben ook bang dat, als er foto's worden gemaakt, er niks te zien is. Maar ja, wie weet en zo...

Het is gewoon irritant dat er allerlei kleine, vage dingen zijn. Iets overduidelijks is toch handiger dan een rustige, incontinente, af en toe gillende, held-op-sokken hond, haha.

Nouja, áls het al gedragsmatig is (waar ik vanaf het begin al aan twijfel), dan kun je dat zeker weten door het medische gedeelte uit te sluiten. En als het iets medisch is kun je trainen wat je wil, maar dan lost dat het niet op. Ik ben erg benieuwd

Nouuuuu, we zijn weer terug...

Lola is voor de verandering weer eens helemaal dubbelgevouwen, maar ze zet zichzelf zo schrap bij de dierenarts, dat er haast niet te merken is of er dingen niet goed zijn.

Er is één anaalklier uitgeknepen, die bleek helemaal vol te zitten. Lola is daar wel bekend mee, dus eigenlijk verbaasde het me niet. Ik laat ze alleen nooit uitknijpen omdat je dan bezig blijft, maar goed. Ik weet honden die gaan kreupelen en zielig doen zodra die klier vol zit, dus wellicht dat Lola ook zo'n hond is die pijn aangeeft van zo'n overvolle klier. Mocht dit het probleem blijken te zijn, willen ze me best leren hoe ik die klieren zelf kan legen. Opereren (dat wordt mij verdacht vaak 'preventief' aangeraden :S) doen ze liever niet ivm mogelijke ontlasting-incontinentie als complicatie.

Een andere optie is toch nog steeds de (onder)rug. Lola heeft een redelijk lange rug, maar omdat ze zich dus zo schrap zet weten we niet zeker of hier het probleem zit. De incontinentie die we begin mei ontdekten, viel wel samen met de eerste keer gillen-uit-het-niets van Lola, dus wellicht dat er toch een hernia-achtig iets zit. Mochten de klachten nu, na het legen van de anaalklier, niet veranderen, maken we een afspraak voor röntgenfoto's. Hoewel je daar dus nog steeds niet alles op kunt zien, maar goed. Stapje voor stapje en zo...

De derde optie is Lola's nek. Ik heb haar afwisselend aan een tuig en halsband lopen, voornamelijk omdat Lola echt een bloedhekel heeft aan tuigjes en ik tot een paar weken terug geen goed model voor haar had. Ik heb haar een poos geleden een keer langs de fiets gehad aan een halsband toen er links van me een kat opdook. Dat moment en de rest van het rondje fietsen heeft Lola's nek wel meer te verduren gekregen dan eigenlijk acceptabel is. Dus nu toch maar nóg meer oefenen met het tuig om de nek te ontlasten.

Voor nu is er dus een anaalklier geleegd en heeft Lola een pijnstillende injectie gehad. Ik mag zonodig carprodyl geven en we kijken het weer even (een week of twee) aan.

Hopelijk is het zoiets relatief simpels. En die nek, mehh Voor mij echt DE reden om geen halsbanden meer te gebruiken.. Ik duim dat dat het niet is en dat het de anaalklieren waren Hoewel ik dat gedrag wel erg vreemd vind voor alleen maar volle anaalklieren.

Lizanne, ben je bij een gewone DA geweest of bij een specialist? Uit ervaring weet ik dat zelfs heel gespannen honden goed te lezen zijn door een goede orthopeed die echt de tijd neemt voor het klinisch onderzoek. Door echt tijd te nemen om de hond te laten wennen en alle handelingen te blijven herhalen totdat de spieren genoeg ontspannen zijn om een goede beoordeling te maken.

Daar zou ik persoonlijk eerder voor gaan dan voor de rontgenfoto's bij een gewone DA. Want stel dat jouw DA (die deze Rx oha minder goed kan beoordelen dan een goede specialist) een afwijking ziet op de Rx, dan weet je nog steeds niet of dat wel de oorzaak is van de klachten. Die mogelijk gevonden afwijking hoeft namelijk helemaal geen klachten te geven. En dan ga je dus behandelen voor iets waar ze geen last van heeft en blijft de oorzaak van de klachten bestaan.

Just my two cents .

Zamunda schreef:Lizanne, ben je bij een gewone DA geweest of bij een specialist? Uit ervaring weet ik dat zelfs heel gespannen honden goed te lezen zijn door een goede orthopeed die echt de tijd neemt voor het klinisch onderzoek. Door echt tijd te nemen om de hond te laten wennen en alle handelingen te blijven herhalen totdat de spieren genoeg ontspannen zijn om een goede beoordeling te maken.

Daar zou ik persoonlijk eerder voor gaan dan voor de rontgenfoto's bij een gewone DA. Want stel dat jouw DA (die deze Rx oha minder goed kan beoordelen dan een goede specialist) een afwijking ziet op de Rx, dan weet je nog steeds niet of dat wel de oorzaak is van de klachten. Die mogelijk gevonden afwijking hoeft namelijk helemaal geen klachten te geven. En dan ga je dus behandelen voor iets waar ze geen last van heeft en blijft de oorzaak van de klachten bestaan.

Just my two cents .

Ik ben bij m'n eigen DA geweest, waar de vervangster liep ivm vakantie. In de praktijk nemen ze juist altijd alle tijd en mag Lola rustig rondlopen zolang ik nog aan de praat ben. Deze vervangster is daarnaast ook nog eens érg rustig in haar bewegingen en spreken en dergelijke. En het is een vrouw, al met al een ideale arts voor Lola. Ik verwacht niet dat een andere vreemde wel een ontspannen Lola weet te regelen.

Stel dat mijn DA foto's gaat maken en stel dat dan een afwijking te zien is, gaan we daarover in gesprek. Als de conclusie is dat de gevonden afwijking mogelijk pijn kan geven, dan ga ik dat niet in twijfel trekken. Als ik met het standpunt 'een gevonden afwijking hoeft geen klachten te geven' naar mijn dierenarts ga, dan moet ik alles constant in twijfel trekken en dat lijkt me niet de bedoeling. Ik vertrouw de kennis en kunde van de praktijk voldoende

Lizanne schreef:

Zamunda schreef:Lizanne, ben je bij een gewone DA geweest of bij een specialist? Uit ervaring weet ik dat zelfs heel gespannen honden goed te lezen zijn door een goede orthopeed die echt de tijd neemt voor het klinisch onderzoek. Door echt tijd te nemen om de hond te laten wennen en alle handelingen te blijven herhalen totdat de spieren genoeg ontspannen zijn om een goede beoordeling te maken.

Daar zou ik persoonlijk eerder voor gaan dan voor de rontgenfoto's bij een gewone DA. Want stel dat jouw DA (die deze Rx oha minder goed kan beoordelen dan een goede specialist) een afwijking ziet op de Rx, dan weet je nog steeds niet of dat wel de oorzaak is van de klachten. Die mogelijk gevonden afwijking hoeft namelijk helemaal geen klachten te geven. En dan ga je dus behandelen voor iets waar ze geen last van heeft en blijft de oorzaak van de klachten bestaan.

Just my two cents .

Ik ben bij m'n eigen DA geweest, waar de vervangster liep ivm vakantie. In de praktijk nemen ze juist altijd alle tijd en mag Lola rustig rondlopen zolang ik nog aan de praat ben. Deze vervangster is daarnaast ook nog eens érg rustig in haar bewegingen en spreken en dergelijke. En het is een vrouw, al met al een ideale arts voor Lola. Ik verwacht niet dat een andere vreemde wel een ontspannen Lola weet te regelen.

Stel dat mijn DA foto's gaat maken en stel dat dan een afwijking te zien is, gaan we daarover in gesprek. Als de conclusie is dat de gevonden afwijking mogelijk pijn kan geven, dan ga ik dat niet in twijfel trekken. Als ik met het standpunt 'een gevonden afwijking hoeft geen klachten te geven' naar mijn dierenarts ga, dan moet ik alles constant in twijfel trekken en dat lijkt me niet de bedoeling. Ik vertrouw de kennis en kunde van de praktijk voldoende

Misschien komt niet duidelijk over wat ik bedoel, misschien ook wel hoor en dan is jouw visie daarop je eigen keuze, maar ik wil het toch even verduidelijken.

Je kunt een rontgenfoto hebben waar een enorme afwijking op te zien is, waarvan je zou zeggen: allemachtig, dat dier moet verschrikkelijk veel pijn hebben/kreupel lopen. In de praktijk kan het echter zo zijn dat dat dier klinisch echt totaal geen klachten heeft! Dus een Rx mag nooit leidend zijn!

Een rontgenfoto is aanvullende diagnostiek, het moet dus een aanvulling zijn op de klinische waarnemingen. Daarom hecht ik in een geval als dit veel meer waarde aan een gedegen klinisch onderzoek door een goede, ervaren orthopeed.

Kijk, komt er dan nóg niks uit, dan kun je ervoor kiezen om wat aanvullende onderzoeken te doen zonder dat je weet waar je naar zoekt. Dan is het maar de te hopen dat datgene wat je vindt ook verband houdt met de klachten.

Als laatste: tja, ik vind het alleen maar verstandig om alles wat een DA zegt in twijfel te trekken, oftewel, kritisch blijven nadenken.

Ik vind het verder prima hoor, ik wilde je dit slechts meegeven uit mijn eigen ervaringen. Maar jouw hond, dus jouw keuze natuurlijk.
Succes ermee.

Zamunda schreef:

Lizanne schreef:

Zamunda schreef:Lizanne, ben je bij een gewone DA geweest of bij een specialist? Uit ervaring weet ik dat zelfs heel gespannen honden goed te lezen zijn door een goede orthopeed die echt de tijd neemt voor het klinisch onderzoek. Door echt tijd te nemen om de hond te laten wennen en alle handelingen te blijven herhalen totdat de spieren genoeg ontspannen zijn om een goede beoordeling te maken.

Daar zou ik persoonlijk eerder voor gaan dan voor de rontgenfoto's bij een gewone DA. Want stel dat jouw DA (die deze Rx oha minder goed kan beoordelen dan een goede specialist) een afwijking ziet op de Rx, dan weet je nog steeds niet of dat wel de oorzaak is van de klachten. Die mogelijk gevonden afwijking hoeft namelijk helemaal geen klachten te geven. En dan ga je dus behandelen voor iets waar ze geen last van heeft en blijft de oorzaak van de klachten bestaan.

Just my two cents .

Ik ben bij m'n eigen DA geweest, waar de vervangster liep ivm vakantie. In de praktijk nemen ze juist altijd alle tijd en mag Lola rustig rondlopen zolang ik nog aan de praat ben. Deze vervangster is daarnaast ook nog eens érg rustig in haar bewegingen en spreken en dergelijke. En het is een vrouw, al met al een ideale arts voor Lola. Ik verwacht niet dat een andere vreemde wel een ontspannen Lola weet te regelen.

Stel dat mijn DA foto's gaat maken en stel dat dan een afwijking te zien is, gaan we daarover in gesprek. Als de conclusie is dat de gevonden afwijking mogelijk pijn kan geven, dan ga ik dat niet in twijfel trekken. Als ik met het standpunt 'een gevonden afwijking hoeft geen klachten te geven' naar mijn dierenarts ga, dan moet ik alles constant in twijfel trekken en dat lijkt me niet de bedoeling. Ik vertrouw de kennis en kunde van de praktijk voldoende

Misschien komt niet duidelijk over wat ik bedoel, misschien ook wel hoor en dan is jouw visie daarop je eigen keuze, maar ik wil het toch even verduidelijken.

Je kunt een rontgenfoto hebben waar een enorme afwijking op te zien is, waarvan je zou zeggen: allemachtig, dat dier moet verschrikkelijk veel pijn hebben/kreupel lopen. In de praktijk kan het echter zo zijn dat dat dier klinisch echt totaal geen klachten heeft! Dus een Rx mag nooit leidend zijn!

Een rontgenfoto is aanvullende diagnostiek, het moet dus een aanvulling zijn op de klinische waarnemingen. Daarom hecht ik in een geval als dit veel meer waarde aan een gedegen klinisch onderzoek door een goede, ervaren orthopeed.

Kijk, komt er dan nóg niks uit, dan kun je ervoor kiezen om wat aanvullende onderzoeken te doen zonder dat je weet waar je naar zoekt. Dan is het maar de te hopen dat datgene wat je vindt ook verband houdt met de klachten.

Als laatste: tja, ik vind het alleen maar verstandig om alles wat een DA zegt in twijfel te trekken, oftewel, kritisch blijven nadenken.

Ik vind het verder prima hoor, ik wilde je dit slechts meegeven uit mijn eigen ervaringen. Maar jouw hond, dus jouw keuze natuurlijk.
Succes ermee.

In dit geval zou alleen een röntgenfoto worden gemaakt, juist omdát Lola klinisch klachten toont. Dan is de foto de aanvulling en niet de leidende basis van waaruit we behandelen. De basis is Lola die toont ergens last van te hebben, van haar rug danwel haar nek. Het aanvullende onderzoek (röntgenfoto) is dus geen onderzoek zonder dat we weten waar we naar zoeken. We zoeken in dat geval afwijkingen aan nek en/of onderrug die pijn zouden kunnen veroorzaken.

En als laatste: ik ben opgeleid om nooit dingen aan te nemen, dus dat kritisch denken zit wel goed. Mijn keuze is om vooralsnog in overleg met de DA te werken.

Doet Lola ook vreugde plasjes?

Nee, nooit gedaan ook. Ze is gewoon incontinent, verslapte blaassluitspier

Verder gaat t sinds de geleegde anaalklieren verbazingwekkend goed. Hopelijk is dat dus het probleem geweest

Je zou ook kunnen overwegen om haar een keer te laten checken door een goede fysiotherapeut if osteopaat als je vermoed dat het misschien in haar nek of rug zit. Bij Jip gaf dat meer resultaat dan de dierenarts.

Nou, dit topic lijkt weer actueel te worden.

Lola heeft de laatste weken af en toe 's ochtends dat ze gilt als we haar na het wakker worden even knuffelen. Meestal zit ik dan op de grond en zit Lola voor me terwijl ik over haar ribbenkast aai. We hadden het idee dat er aan het einde van haar ribbenkast iets niet fijn zat, maar het is steeds een gilletje en als je daarna gaat zoeken geeft ze niks aan.

Daarnaast doet ze iets soortgelijks als we haar ophalen bij de oppas, dat is drie keer gebeurd dit jaar. Ze racet dan op je af, je raakt haar aan en ze gilt. Schoonmoeder, waar ze net drie dagen is geweest, zei dat Lola het bij haar ook deed.

Ik denk dat we zo zoetjesaan dus weer eens richting da gaan. Allereerst om de anaalklieren te checken, dat loste vorige zomer in een klap alle rare klachten op. Maar ik wil toch eens horen hoe het zou kunnen zitten met spondylose, artrose, etc. Dat van die ribbenkast lijkt me raar, we vermoeden meer dat het om anaalklieren, of anders rug/nek gaat. Lola zou rond de zes jaar zijn nu, is dat niet wat jong voor bijv. artrose? In mijn hoofd is dat een 'ouwetjeskwaal'

Overigens is Lola verder normaal. Ze blijft wel even hangen in het 'jij bent eng' als ze gegild heeft bij je, wat voor mij wel aangeeft dat het echt om pijn gaat. Maar ze doet verder normaal, eten/drinken/rennen/zwemmen/knuffelen. Alles gewoon.

Wordt weer vervolgd dus....

pfff...vervelend!! Lola moet gewoon Lola zijn
geen idee verder. sterkte!

Bezoekje aan de osteopaat?

Atrtrose is niet alleen een oude lullenkwaal. Het kan ook ontstaan n.a.v. een trauma.
Maar wat het ook is, ik hoop dat het snel over gaat!

Hilde schreef:Bezoekje aan de osteopaat?

Bijvoorbeeld

Al is een controle van de rug ook nooit weg, maar dat kan ook na een bezoek aan de osteopaat.

ranetje schreef:

Hilde schreef:Bezoekje aan de osteopaat?

Bijvoorbeeld

Al is een controle van de rug ook nooit weg, maar dat kan ook na een bezoek aan de osteopaat.

Een goede osteopaat/fysio behandelt naar mijn mening niks zonder een controle door de DA. Ik zou eerst laten onderzoeken en daarna een controle inplannen. Als er geen klachten zijn, okee, maar hier zijn er wel klachten.

Ligt er aan. Mijn Beau is met zijn problemen nooit bij een DA geweest en de osteopaat heeft het in twee behandelingen helemaal opgelost. Als je geen onderhoudsbeurten doet -en dat doet Lizanne niet- heb je ook klachten 'nodig' om naar een osteopaat te gaan.

Ik ga sowieso eerst naar de DA voor er ook maar iets anders gebeurt. Dat wordt onze eerste stap nu, DA en anaalklieren legen en (zo gok ik) Lola weer in allerlei bochten vouwen. Dan weer een tijdje bekijken en dan foto's als het 'probleem' aanhoudt. Daar gaat het op uitkomen denk ik. Lola geeft lang niet dagelijks, niet eens wekelijks pijn aan, dus het is een beetje een vaag verhaal. Enige is dat het eigrnlijk steeds in opwinding is.

Aaaah vervelend voor Lola en voor jullie. Je wilt dr natuurlijk graag helpen, maar als je niet weet waar het weg komt is dat moeilijk. Hopelijk zijn het haar klieren en is het dan weer goed. Het deed me ook nog even denken aan epilepsie. Dat heb je in verschillende soorten en maten. Ook met gillen, urine verlies, korte onrust / desoriëntatie (en daarbij komende angst). Opwinding of pijn (bv van anaalklieren) kan een trigger zijn voor Epilepsie (en bij een aantal soorten epilepsie val je dus niet om en zie je ook geen grote spiertrekkingen, alleen kleine bijv. rond de ogen, zoals bij absences). Ik hoop dat de dierenarts jullie kan helpen! Beterschap met je lieve gekke grappige muppet