Hier het omgekeerde.
Mijn ouders hebben zo'n heel klein harig hondje (naam ras vergeten) en die verwent hij tot op het bot. Maar onze hond vindt hij niet lief.
Die vindt hij te druk en dat is zielig voor Sheba.
(Terwijl Sheba normaal als er bezoek komt die druk is altijd lekker boven op bed gaat liggen en als wij er waren (nu nemen we haar maar niet meer mee) ze wel beneden bleef maar dan vervolgens wel gaat lopen grommen tegen Marley.)
Maar nu hij eenmaal besloten heeft dat Marley niet leuk is doet hij ook niet lief tegen haar als ze hier zijn.
Laatst op de verjaardag van mijn dochter ook. De rest van de familie vindt Marley allemaal erg lief. Onstuimig en lomp, dat wel, maar vooral lief.
Maar zodra één van hen maar iets zegt in de richting van 'Haha, lompe hond' of 'doe toch een beetje rustig, gekkie' dan is hij er als de kippen bij om dat te bevestigen.
Ach, leuk vind ik het niet maar ik probeer me er maar niets van aan te trekken, ouwe brombeer.
