Het HondenForum

Mijn Hollander van net acht loopt sinds een paar weken soms iets stroef en trek soms wat met haar achterpoot. Verder vond ik haar wat mager. Dus maar even laten checken dacht ik.

Een uur later stond ik weer buiten, verslagen...
Ze bleek ruim 10% van haar lichaamsgewicht afgevallen te zijn.
De rontgenfoto's waren afschuwelijk om te zien.
Mijn mooie, lieve, nog ontzettend sportieve meid heeft spondylose, zware spondylose....
Alle wervels zijn aangetast, drie zitten er al helemaal vast en aan het eind van de achterhand is er al een afgebroken en die druk op de zenuwen.
Wat moet ze een pijn hebben van die laatste en van al die wervels die nog niet vast zitten maar wel aangetast zijn....
Mijn meissie, ze geeft echt niets aan, raced(?)nog als een dolle door het bos, spring als een kangeroo, hoe kan het??

En nu. Ik weet het even helemaal niet meer. Pijnstillers mee en het maar even laten bezinken.

kan me helemaal voorstellen dat dit een flinke klap is...sterkte

Wat een rotnieuws
Is er nog een prognose voor de toekomst gegeven?
Wellicht kan ze met pijnstillers en aangepaste beweging nog wat jaartjes voort

Jeetje, dat verwacht je ook niet als een hond wat moeilijker loopt.

Voor nu inderdaad pijnstillers.
Het gevaar zit hem in dat loszittende stuk. Bij een verkeerde beweging kan die de zenuwen beschadigingen of doorsnijden. En hij zal toch regelmatig die zenuwen irriteren, wat flink pijn doet.
Haar beperkt laten bewegen is lastig, ze is gewoon een drukke, bezige, altijd actief hond die regelmatig gekke sprongen maakt enz, dat is haar manier van leven: alles, altijd, voor de volle 100%.
Van de DA mag ze niet meer springen, vreemde bewegingen maken enz.
Het blijkt nog maar eens dat ze pijn echt vrijwel niet aangeeft. Maar dat betekend nog niet dat ze geen pijn heeft.
Volgens mij is ze nu absoluut nog gelukkig. Maar geen gekke bewegingen en springen, houdt dus in aan de lijn uitlaten, niet meer los. Is dat een hondwaardige leven voor mijn meissie? Voor sommige misschien wel, maar voor haar?
Ik weet het nu echt niet, ik moet het laten bezinken. Wil haar niet laten lijden, maar haar ook niet te vroeg laten gaan.

Oh wat erg en wat lastig om nu goede keuzes te maken zeker als ze zo bruist van energie en levenslust lijkt mij dat heel moeilijk en zwaar om haar daarin te moeten gaan beperken, heel veel sterkte .

Dat is triest...

Sterkte.

Heavy schreef:Het lijkt me heel moeilijk om je actieve hond te moeten gaan beperken maar ik denk dat je geen keuze hebt.

Maar dat wil niet zeggen dat ze niks meer kan natuurlijk.
Je kan bijv met haar gaan speuren daar word ze ook lekker moe van.
En wandelen aan de lange lijn kan ook fijn zijn als je vaak nieuwe gebieden opzoekt.

Fietsen en zwemmen misschien?

Ik begrijp je goed. En speuren is haar/ons werk, dat doen we dus regelmatig
Maar dat is nu natuurlijk per direct gestopt op dat niveau.
En beperken ga ik haar absoluut, maar doseren wordt erg lastig.

Wat een verschrikkelijke domper. Heel veel sterkte

Maar waarom denk je meteen aan laten gaan?
Het proces van verstijving is pijnlijk maar daarna stabiliseert dat en is de pijn vaak (zo goed als) weg.
Ik kan het weten, heb het zelf.
Buiten bewegingsbeperking is de pijn te verwaarlozen en de klachten zijn dus minimaal nu.
Ik zou goed overleggen, evt met een fysio, welke beweging ze kan en welke niet en daarop aanpassen.

Mijn ervaring met spondylose is juist dat je ze niet moet stilleggen. Door beweging blijven de spieren van de rug sterk, en die heeft ze heel hard nodig. Naast goede pijnstilling is ook acupunctuur een goede ondersteuning. Mijn vorige hond is na een rustperiode omdat het weefsel rond een spondylose plek was geïrriteerd/ontstoken, na een half jaar van gerichte beweging en acupunctuur weer verder gaan met obedience en heeft nog een paar jaar met plezier meegedaan. Speuren is ook een sport die geschikt is voor honden met een rugprobleem. Misschien moet je de beloning aanpassen dus niet ruig spelen, maar juist een grote jackpot (eten). Enne, vraag het drie dierenartsen hoe om te gaan met beweging met een hond met spondylose en je krijgt drie verschillende antwoorden.

Ach wat een domper, sterkte

kleine2758 schreef:

Heavy schreef:Het lijkt me heel moeilijk om je actieve hond te moeten gaan beperken maar ik denk dat je geen keuze hebt.

Maar dat wil niet zeggen dat ze niks meer kan natuurlijk.
Je kan bijv met haar gaan speuren daar word ze ook lekker moe van.
En wandelen aan de lange lijn kan ook fijn zijn als je vaak nieuwe gebieden opzoekt.

Fietsen en zwemmen misschien?

Ik begrijp je goed. En speuren is haar/ons werk, dat doen we dus regelmatig
Maar dat is nu natuurlijk per direct gestopt op dat niveau.
En beperken ga ik haar absoluut, maar doseren wordt erg lastig.

Je goed laten informeren over wat de spondylose inhoudt, Marjoleine zegt hierboven er ook wat over.
Zelf na een nare diagnose waarin ook advies werd gegeven absoluut te stoppen met IPO wat betreft bijten en springen en verder geen gekke bewegingen laten maken e.d. ben ik eerst heel veel gaan beperken. Maar ik merkte dat de hond te veel lol had in de dingen die ik hem afnam. Genieten en kwaliteit van leven vond ik belangrijker dan alles acuut afkappen en alles beletten waarvan de hond vond dat hij dat best kon doen.
In het achterhoofd hield ik altijd dat het niet goed was wat hij soms deed, maar ik zag wel een hond die genoot. Die bij tijd en wijlen inderdaad wat last had als hij teveel had gedaan, maar dat was toch met pijnstilling en even wat pas op de plaats weer goed te behandelen.
Hem met zijn vijf jaar destijds niets meer zou laten doen had niets voor hem geweest. Het is een afweging die je maakt, mijn hond heeft redelijk lang genoten nog met af en toe een dip. 11 jaar is hij geworden. Het was me waard om die blije bek te zien als hij weer even mocht bijten bijvoorbeeld, en met speuren genoot hij ook van zijn taak. Dat staat voor mij nog steeds voorop, kwaliteit, genieten van wat ze graag doen ook al merken ze zelf best dat ze beperkter zijn geworden.
Ik wilde hem niet nog meer beperken en dingen afnemen en wist dat het risico was dat ik hem dan misschien eerder moest laten gaan.

Ik weet niet hoe het zit met dat losse stukje (kan dat eventueel weggeopereerd worden of groeit dat nog vast?).
Een jaar of vier geleden bleek mijn hond een paar hernia's te hebben en ook spondylose. Ik kwam er achter toen ze ineens niet meer op de bank kon springen en wat slomer werd. Na een paar weken ontstekingsremmers/pijnstillers waren de bruggetjes kennelijk vastgegroeid en had ze er geen last meer van, voor zover ik kan beoordelen. Rennen, springen, rollen -- ze doet alles weer *afkloppen*.
Niet te pessimistisch zijn, sterkte

ik heb een hond met spondylose en CES. ik beperk hem niet qua beweging, maar ik laat hem niet meer de auto inspringen, trap lopen omhoog is vermoeiend. hij krijgt 1x daags rimadyl en eens in de 6 a 7 weken krijgt hij een behandeling acupunctuur gecombineerd met chiropractie. aan zijn bewegingen kan ik zien wanneer hij weer een behandeling nodig heeft.
ellen

Blijf denken n kwaliteit, niet in kwantiteit, dat proces van verstijven is een heel natuurlijke reactie op beschadigingen, t lijf repareert zichzelf zeg maar, gevolg is wel beperking van beweginsvrijheid.
overleg even idd wat nog mogelijk is, maar stilleggen zou ik niet doen, daar maak je de hond doodongelukkig mee
sterkte

Sterkte.

S@ndr@ schreef:Blijf denken n kwaliteit, niet in kwantiteit, dat proces van verstijven is een heel natuurlijke reactie op beschadigingen, t lijf repareert zichzelf zeg maar, gevolg is wel beperking van beweginsvrijheid.
overleg even idd wat nog mogelijk is, maar stilleggen zou ik niet doen, daar maak je de hond doodongelukkig mee
sterkte

daar ben ik het mee eens.


Jeetje,dat valt allemaal niet mee.Het is soms zo lastig dat wij in dit soort gevallen beslissingen voor de hond moeten maken.En hopelijk doen we het dan goed!

Veel kracht en wijsheid gewenst!

Sterkte

Stil leggen gebeurd niet! Althans het werk is gestopt, maar daar buiten natuurlijk niet.
Liever nog een mooie actieve tijd die wat korter is dan een lange tijd, met veel verplichte rust enz. Dat past niet bij haar en dat gaan we dus ook niet doen. Ze mag hond zijn en doen wat ze wil. Als het dan fout gaat dan is dat is zo. Maar dan heeft ze wel haar leven geleefd.

Dat spondylose geen einde betekend weet ik. Maar dat losse stuk schijnt echt een probleem (lees gevaarlijk en pijnlijk) te zijn. Dat beweegt tussen wervels en zenuwen heen en weer. Bij een verkeerde beweging kan dat dus de zenuwen erg beschadigen. En het doet haar nu erg pijn.
Dat spondylose op zich niet pijnlijk hoef te zijn begrijp ik. Maar ze heeft echt wel pijn, anders val je niet zoveel af. Ik vond haar ook opeens 'oud' geworden qua uiterlijk, nu begrijp ik waarom.

Ik ga binnenkort met de DA overleggen hoe en wat. Dit viel erg rauw op mijn dak en ik was er echt kapot van. Nu natuurlijk nog steeds, maar de eerste schrik is er af en de ratio is weer terug. We gaan zien wat er nog kan, maar ik wil haar absoluut niet te lang met te veel pijn laten doorlopen.

Dank je wel allemaal. Fijn om te lezen.

Met spondylose fluctueert de pijn vaak sterk. Hangt er net van af of er iets wordt geraakt, met zo'n weerhaakje. Als dat niet zo is, dan is het ook helemaal goed. Weet nog van mijn eerste berner dat het haar soms overviel en dan was ze een half uur uitgeschakeld, kon echt niets meer dan alleen liggen. Spuitje gevuld met Metacam onder haar lip en dan na een tijdje was het weer alsof er niets aan de hand was.
Kat van mij heeft een periode met erge pijn gehad, had al een afspraak staan voor euthanasie. Vooral omdat hij zijn ontlasting ook niet kwijt kon. Maar op een gegeven moment was de pijn weg en heeft hij nog twee en een half jaar geleefd, tot hij zijn achterlijf niet meer omhoog kon krijgen voor zijn ontlasting.
Wel beide keren als complicerende factor een hernia erboven op.

Inge O schreef:

kleine2758 schreef: Mijn meissie, ze geeft echt niets aan, raced(?)nog als een dolle door het bos, spring als een kangeroo, hoe kan het??

omdat pijnbeleving bij honden gewoon anders in elkaar zit als bij mensen - ze rent en springt nog omdat de pijn voor haar niet van een dusdanig niveau is dat het haar doen en laten beheerst, op deze manier kan ze dus, zeker met pijnstilling, nog een hele tijd vooruit.

Eens.
Ik heb het gezien bij Julia, zij mankeerde nogal wat. Haar heupen zaten compleet los, alleen spieren hielden het nog bij elkaar, ze had overal artrose, ze had ook spondylose en ze had een hernia.
Ze was geopereerd aan een gescheurde kruisband, en de andere knie was zwak.

Toch is ze op pijnstillers nog een paar jaartjes heel vrolijk doorgegaan met leven. Wij hebben haar enkel beperkt in het spelen met balletjes etc. Omdat we dat echt te gevaarlijk vonden.
Verder ben ik met haar gaan fietsen, en besloten wij om haar gewoon hond te laten zijn. Ze was die laatste jaren nog steeds een gelukkige hond.

Misschien heb je er iets aan, ik heb een hond met soortgelijk iets zonder spondylose maar wel DLSS (degeneratieve lumbosacrale stenose syndrome) duur woord voor een heiligbeen wat los zit/verzakt en druk uitoefend op haar ruggenmerg. Zelfde advies;geen plotselinge bewegingen. Ik heb wel gekozen om haar volledig uit de sport te halen en zij heeft zich er eigenlijk heel makkelijk bij neergelegd. Soms is de klap harder voor ons dan voor de hond want dir vergeten gewoon dat ze die sport hebben beoefend totdat ze het weer zien en de adrenaline van de honden voelen.
Wel ben ik hydrotherapie gaan volgen en dat is voor haar een enorme uitlaatklep. Rechtlijnige bewegingen werden bij mij juist aangeraden zodra haar spieren weer opgebouwdd waren
Ze krijgt nu grotendeels homeopathie (puur rug jij zou evt puur spondy erbij kunnen geven) en heb de pijnstilling afgebouwd tot wanneer ze er alleen last van heeft. Verder had ze al accupunctuur en ging 2x per jaar naar de 'kraker' dus daar is niets veranderd misschien dat we nu wat vaker gaan.
Veel sterkte in ieder geval