Meneer krijgt regelmatig een gevulde kong, dat vindt hij heerlijk. Het eerste deeltje eet hij zelf, maar daarna komt hij het brengen. Het liefst ziet hij dat ik het voor hem leeg haal, maar vasthouden is ook al goed. Dan zit ik dus met een kong op schoot en Beau die hem grondig leeg sopt. Als ik het lef heb om de kong weg te gooien
komt hij hem met zijn blijste hoofd weer terug brengen. Net zolang totdat ik toe geef en de kong weer vast houd. Het lijkt een stuk simpeler om hem dan maar gewoon een bot te geven
. Geen gedoe met moeilijk verkrijgbare etenswaren en zo. Niets is minder waar 
Dus zit ik vaak braaf op schoot met runderkophuiden, botten gevuld met pens of simpele buffelhuiden terwijl Beau gelukzalig aan het knagen is. Met botjes is hij al wel zelfstandiger dan met de kong, dus soms heb ik ook een moment rust 
Volgens mij heeft hij me best goed opgevoed. En dan met wandelen.... In plaats van dat hij de benen neemt, hij onder streng toezicht moet staan of dat ik de omgeving moet scannen op allerlei dingen.. Loopt hij bij me in de buurt. En daar neem je dan een beagle voor
De ene wandeling erger dan de ander, maar er zijn dagen dat hij zich regelmatig komt melden 'en gaan we nu wat doen?' 'Nee Beau, straks.' 'Is het al straks? 
'. Zelfs met trainen krijg ik hem niet aan het verstand gepeuterd dat hij een zelf-stan-di-ge hond is 
Ik kan er zo van genieten
Hij wil zo graag, hij vindt alles even leuk om samen te doen. En ik speel met liefde de brave baas die dingetjes voor hem vast houdt en hem bezig houdt. En wees gerust, hij gaat ook akkoord als ik geen tijd, zin of wat dan ook heb. Dan gaat hij slapen of in zijn eentje iets doen. Wat heb ik er toch een braaf dier aan 
.... en hoe komt dat nou zou je denken? 
Gelukkig 
En gelukkig begrijpt hij dat hartstikke goed, daar hebben we maar één blik voor nodig