Het HondenForum

Dat lees ik hier regelmatig. Ik gebruik het zelf ook maar ik ben wel benieuwd wat jullie er mee bedoelen en wat je dan doet eigenlijk?

Als ik zeg dat ik rust wil krijgen in een hond dan bedoel ik in Taran's geval vooral dat hij zich kan beheersen. Dat hij meteen stuitert bij alles wat er gebeurd. Ik ben hier nog steeds druk mee omdat hij nog steeds een saarloospuber is. Ik doe dit door hem te laten wachten tot hij zelf rustig zit (bv met riem aandoen en eten geven). Rustig wordt dus beloond. Verder ben ik niet de hele dag bezig met hem maar heeft hij ook tijden dat er niks in huis gebeurd en hij dus slaapt. Letterlijk rust dus. En jullie? Wat bedoelen jullie met rust krijgen in een hond en hoe doen jullie dat?

Eigenlijk vooral door zelf altijd het kalme en beheerste voorbeeld te zijn.
Niet op een monotone humorloze manier, maar door op een rustige manier vriendelijk en vrolijk te zijn. En toch doortastend te blijven in het begrenzen van te druk gedrag. Heel vaak door gewoon fysiek beperkend te zijn, bijvoorbeeld door deuren niet eerder open te doen dan bij rust, eten niet eerder te verstrekken dan bij rust, of bij de halsband vastpakken om de beweging te beperken etc. etc. Maar nooit op een onaangename of kortaangebonden manier. Dat schept afstand.

Als Jura te druk is dan blijf ik gewoon even rustig staan, dat is meestal voldoende dat ze zich even uitschudt en een tandje rustiger weer verder speelt bijvoorbeeld.
En in huis doen we vrijwel altijd rustig, spelen en actie doen we in de tuin of tijdens wandelen. Dus binnen in huis doet ze zelf ook altijd rustig, dat is voor haar wel duidelijk genoeg dus denk ik.

het ligt aan de hond maar bij rita heb ik dat onder andere gedaan door struktuur aan te brengen in de dag, niet perse tijdgebonden, maar wel door een bepaalde volgorde aan te houden in het dagelijkse gebeuren.
verder door nauwelijks druk op haar te leggen: weinig verplichtingen, weinig eisen en stapje voor stapje verder te gaan als ik kon zien dat ze daar aan toe was.
omdat ze haast niks hoefde en veel beloond werd voor wat ze goed deed werd ze rustiger en zekerder en vond ze haar weg in het leven met ons.
ik ben wel heel erg consequent geweest, wat niet mocht mocht vanaf het begin niet, maar omdat er niet zoveel was dat niet mocht kon ze dat ook prima begrijpen.
rita is ook een hondje dat het prima doet in een gekaderd leven, die haalt zekerheid uit weten wat er gaat gebeuren en wat er van haar verwacht wordt.

van jan eiste ik wel dingen, maar die had ik dan ook van pup af en dat was bovendien een heel ander soort hond.
bij hem gebeurde niks als ie niet rustig was en dat was ook wel nodig anders had ie, denk ik, nog over het huis gesprongen als ie die kans gekregen had, druktemaker dat het was.
jan heeft ook heel veel verplichte rust gehad als jonge hond en ook dat was nodig omdat hij zelf die rust niet nam.
er gebeurde in een roedel met nog drie volwassen honden altijd wel iets en er was ook altijd wel een hond bereid om zich met hem bezig te houden waar ie dan met graagte gebruik van maakte.
jan werd ook lekker moe in zijn hoofd van clickeren, dat heb ik ook heel veel gedaan met hem, aangepast aan zijn leeftijd en de tijd dat ik zijn aandacht kon vasthouden.
een rustige hond is het nooit geworden, maar ik kon hem toch redelijk in de hand houden

Ik heb ook een enorme stuiterbal. Zelfs vanuit slaap springt hij overeind als ik van mijn stoel op sta. Blijkbaar denkt hij dat er werkelijk elk moment iets leuks kan gebeuren. Al vanaf dag 1 is er alleen actie vanuit rust. Als Vriend overeind stormt omdat ik me verplaats stuur ik hem gewoon terug.
Laatst was hij zowaar een paar dagen achter elkaar rustiger, danste niet meer door het huis en ik was blij dat het eindelijk bij hem geland was. Achteraf bleek hij ziek te zijn en pijn te hebben bij bewegen.
Nu stuitert hij weer. Ik ga gewoon door met mijn rust, ooit komt het vast goed.

Als jezelf heel druk bent, dan neemt de hond de drukte over, dus zelf rustig zijn scheelt. Maar ik heb ook het verband gelegd tussen te druk zijn en te weinig beweging krijgen.

Tara schreef:

Jaap* schreef:Eigenlijk vooral door zelf altijd het kalme en beheerste voorbeeld te zijn.
Niet op een monotone humorloze manier, maar door op een rustige manier vriendelijk en vrolijk te zijn. En toch doortastend te blijven in het begrenzen van te druk gedrag. Heel vaak door gewoon fysiek beperkend te zijn, bijvoorbeeld door deuren niet eerder open te doen dan bij rust, eten niet eerder te verstrekken dan bij rust, of bij de halsband vastpakken om de beweging te beperken etc. etc. Maar nooit op een onaangename of kortaangebonden manier. Dat schept afstand.

Exact dit dus. Ik ben er vrij goed in moet ik zeggen.
Maar dat is omdat ik zelf vooral aartslui ben.

dat gaat mij nooit lukken, vandaar dat ik andere manieren toepas

Jaap* schreef:Eigenlijk vooral door zelf altijd het kalme en beheerste voorbeeld te zijn.
Niet op een monotone humorloze manier, maar door op een rustige manier vriendelijk en vrolijk te zijn. En toch doortastend te blijven in het begrenzen van te druk gedrag. Heel vaak door gewoon fysiek beperkend te zijn, bijvoorbeeld door deuren niet eerder open te doen dan bij rust, eten niet eerder te verstrekken dan bij rust, of bij de halsband vastpakken om de beweging te beperken etc. etc. Maar nooit op een onaangename of kortaangebonden manier. Dat schept afstand.

Ik doe ongeveeer het zelfde bij mijn honden.

Met daarbij bij Rana vanaf ongeveer 12 weken een vrij strak schema van slapen in de bench in de pup en puber periode.
Ze kon zelf niet genoeg tot rust komen en een tijdje slapen, dus dat werd dan voor haar geregeld (bench).
Anders vrat ze me op

Ik ben van nature ook een rustig persoon, en ik denk wel dat een hond dat enigszins overneemt.
Rust erin brengen doe ik ook door duidelijkheid te bieden (nu doen we niets vs. nu is er actie), zelf duidelijk aan te geven wat het begin en einde van de actie is en rust als voorwaarde te stellen voor actie (dus voor het naar buiten gaan, eten, etc.). Vaak samen met zelfbeheersingsoefeningen, zoals blijven zitten als ik een bal weggooi en pas erachteraan als ik het zeg.
Toen Mila jong was, heb ik er echt veel tijd in gestoken, want wachten kon ze echt niet. Nu is dat nooit meer een probleem.

Jaap* schreef:Eigenlijk vooral door zelf altijd het kalme en beheerste voorbeeld te zijn.
Niet op een monotone humorloze manier, maar door op een rustige manier vriendelijk en vrolijk te zijn. En toch doortastend te blijven in het begrenzen van te druk gedrag. Heel vaak door gewoon fysiek beperkend te zijn, bijvoorbeeld door deuren niet eerder open te doen dan bij rust, eten niet eerder te verstrekken dan bij rust, of bij de halsband vastpakken om de beweging te beperken etc. etc. Maar nooit op een onaangename of kortaangebonden manier. Dat schept afstand.

Dit dus. Binnen lukt het goed, maar buiten is ze een echte spring in het veld. Ik hoop dat het met de jaren minder wordt. Ze was tijdens de cursus heel erg, kon haar in het begin ook helemaal niet bereiken, maar door zelf steeds rustiger en rustiger te worden, is het advies van, misschien de volgende keer examen doen, van doe toch maar mee, je weet maar nooit, en madammeke heeft het gehaald (behalve het wachten ) Het lukt in huis ook om lekker wild met haar te spelen en dan haar ook ineens rustig te krijgen.

In het geval van Figo, dat je kan zorgen dat het in zijn koppie rustig is. Ik ben zelf heel rustig. Dat het voor hem duidelijk is wat er verwacht wordt en wat er gaat gebeuren. Ik vraag van hem rust bij eten geven. Rust voor we uitgaan. Als hij uit zijn kooi komt mag hij even gek doen, hij moet dan ook even energie kwijt. En we ravotten ook. Maar de basis is rust. En na 2,5 jaar oefenen lijken we daar een aardige balans in gevonden te hebben. Door een groot gedeelte wat Jaap schrijft. En oefenen op zelfbeheersing. En ook zijn energie, vooral mentaal, uit te dagen.

Bij Nani vooral vertrouwen kweken.

Mowgli is een rustige hond, zij is alleen druk als mijn dochter hier is, ze is uitzinnig blij maar komt vanzelf weer tot rust. Wel heeft ze s' morgens altijd een drukte momentje, dan laat ik haar haar gang gaan of ik ga even met haar spelen. Mowgli hoef ik zelden tot rust te manen.
Dit is met Balou anders, hij is een gestrest druk hondje wat voor een kruising pincher ook niet gek is. Er is moeilijk rust in hem te brengen, eigenlijk alleen maar door hem even bij mij te nemen en af te lijden. Als er visite is word hij ook heel druk, ik doe hem dan naar boven in zijn bench waar hij altijd ligt te slapen als ik hem er weer uit kom halen. Voor hem zijn rust en regelmaat heel belangrijk.

ik heb met mijn eerste toller gilly erg moeten leren om met rust te werken. ik was een golden gewend die alleen maar vooruit te branden was als ik druk deed. gilly ging dus hyperen als ik dat deed. door nu rustig te zijn en te blijven (wat soms erg moeilijk is) word gilly ook rustiger en bereik ik bij gilly veel meer. haar dochter kaylee en kleindochter twinkel hebben dat ook gelukkig wel in iets mindere mate.
ellen

Ik heb me daar nog nooit mee bezig gehouden ik denk altijd als ze moe zijn vallen ze wel om

renee-uk schreef:

Tara schreef:

Jaap* schreef:Eigenlijk vooral door zelf altijd het kalme en beheerste voorbeeld te zijn.
Niet op een monotone humorloze manier, maar door op een rustige manier vriendelijk en vrolijk te zijn. En toch doortastend te blijven in het begrenzen van te druk gedrag. Heel vaak door gewoon fysiek beperkend te zijn, bijvoorbeeld door deuren niet eerder open te doen dan bij rust, eten niet eerder te verstrekken dan bij rust, of bij de halsband vastpakken om de beweging te beperken etc. etc. Maar nooit op een onaangename of kortaangebonden manier. Dat schept afstand.

Exact dit dus. Ik ben er vrij goed in moet ik zeggen.
Maar dat is omdat ik zelf vooral aartslui ben.

dat gaat mij nooit lukken, vandaar dat ik andere manieren toepas

Heb dat ook niet in me. Met Niko heeft het heel veel geholpen hem gewoon uit zicht te leggen als ik niets meer met hem deed.
Die was alleen maar bezig met wat er zou gaan gebeuren en daar werd ik weer compleet kriegel van.
Hij heeft het ook echt nodig. Direct na het wandelen kan hij nu wel in de woonkamer slapen, maar anders blijft hij dralen.
Zodra de deur open gaat vliegt hij naar z'n eigen plekje en slaapt voor z'n kop de dekens raakt
En een hele duidelijke vaste routine. Voor hem is het bijvoorbeeld belangrijk welke riem ik pak; flex betekent rondje door de wijk, korte riem apporteren en halti naar het strand.
Pjotr krijgt van Charlie op z'n kop/wordt geblokt als hij te druk is, daar bemoei ik me nauwelijks mee binnen.
Alleen met eten en aanlijnen; er gebeurt niets zolang hij niet stil staat met z'n bek dicht.

Ik geloof dat Renee het net al zei maar wat voor mij vroeger met Max heel erg heeft geholpen is alles met een ritueel te doen. Dus voor we gingen lopen zei ik "ga je mee een stukje lopen?". Dan ging ik mijn schoenen aan doen, dan een zakje pakken, dan zijn riem pakken, dan zijn riem aan doen en dan met hem voor de deur staan. En op al die punten ging ik pas verder als hij rustig werd. Dus ik deed mijn schoenen pas aan als hij rustig werd, duer pas open als hij rustig werd etc etc.

Dit heeft een tijdje geduurt maar uit eindelijk begreep hij dat hij niks berijkt met piepen en druk doen. Kom ook nog eens bij dat ik mijn schoenen normaal aan kon doen zonder dat hij dacht dat we gingen lopen want pas als ik vroeg of hij een stukje ging lopen (begin van het ritueel) wist Max dat het voor hem was.

ik weet niet of het helemaal de juiste manier is maar voor mij werkte dit ontzettend goed.

Ook met eten. Ik gaaf aan dat het etens tijd was, pakte zijn bak, liep naar de voerkast toe, schepte zijn brokken in, stuurde hem naar zijn plaats, zetten zijn eten neer en gaf dan het eet commando. Maar alle stappen pas als hij rustig zat/lag/whatever.

Lightsun schreef:ik weet niet of het helemaal de juiste manier is maar voor mij werkte dit ontzettend goed.

Als het werkt, dan lijkt het mij dus een goede manier!

Rust krijg je door voorspelbaar te zijn in de ogen van de hond. Ik doe bijna alles altijd hetzelfde zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Bij onvoorspelbaarheid worden ze druk/ onrustig.