lvy,leishmania, update 23 juni het gaat niet goed :-((
Geplaatst: 14 jun 2014 14:42
Met Ivy gaat het al een tijd niet goed, zeg maar ronduit slecht 
Ik heb al een heel traject afgelopen van dierenartsen en ben uiteindelijk in Utrecht beland bij Christine Piek en Jenny Buijtels.
* Even een kleine afdwaling hierover; ik had nog nooit een fijne ervaring gehad in Utrecht, er zijn vele fouten gemaakt en altijd studenten die aan je zeer zieke hond staan te trekken etc, maar dit keer was het totaal anders, wat een ontzettende lieve fijne mensen zijn bovenstaande dames! Het draait bij hen als eerste om het dier en de eigenaar! En dat is toch waar het om gaat? Ze hebben meteen door gepakt en mij niet laten aanmodderen verder. Ook het contact verloopt erg goed, als er iets is kan ik altijd bellen*
Maar goed Iv.
Toen Iv in NL kwam wist ik dat ze leish had. Het was op dat moment slapend zei de stichting. Ik denk dat dat ook zo was, want het was een enorme vrolijke spring in het veld typje. Wel kreeg ze dagelijks Allopurinol als onderhoudsdosering.
Eind december vorig jaar merkte ik wat verandering bij haar, vooral in haar gedrag. Ze werd wat stiller, naar buiten wilde ze wel heel graag, maar als ze los was ging ze niet helemaal uit haar plaat zoals ik gewend was van haar. Omdat ik wist dat ze positief was op leish ben ik begin januari naar de dierenarts gegaan en om een heel lang verhaal kort te maken de leish was helaas weer volop aanwezig.
Ze heeft toen een kuur Milteforan gehad en de Allopurinol is tijdelijk verhoogd.
Na de kuur was ze weer vrolijker en wilde weer spelen. Wel viel het mij op dat ze alle uiterlijke kenmerken nog had van leish. Maar dat kon nog even duren voordat dat wegtrok, want Milteforan werkt nog een maand door in het lichaam.
Maar in maart had ze nog alle uiterlijke verschijnselen van leish. Haar nieren en lever zijn toen bekeken en die waren goed (nierfalen is de grootste doodsoorzaak bij leish), verder is er niet gekeken naar het bloed. Eigenlijk stom want als er iets belangrijk is, is het bekijken van de eiwitten in het bloed, deze zijn bij leish altijd verhoogd en bij Ivy waren ze in januari zo ontzettend hoog dat de dierenarts zei dat hij dat nog nooit zo extreem gezien had.
In april/mei was ze net zoals in maart, maar er kwamen weer meer korstjes, symmetrie plekken, zweertjes, en de roze bril werd erger. Alle reden dus om aan de alarmbellen te trekken met een leish hond.
eind mei kwam er uit het bloed dat de leish weer actief was (achteraf is het nooit helemaal weggeweest, dus teruggetrokken). In overleg met Utrecht eerst de Allopurinol verhoogd en ze ging weer iets beter.
Tot een maand terug ongeveer. Ze werd slomer, alles ging een stukje langzamer, ze kreeg last van gewrichten en steeds meer jeuk en plekken en wilde niet meer eten. En Iv en niet eten= ziek. Dus weer terug naar de dierenarts en uiteindelijk ben ik dus in Utrecht belandt met Iv.
Daar is bekeken wat op dat moment de titer was en die was een heel stuk hoger dan toen ze net bij mij was. Verder nogmaals naar haar nieren en lever gekeken (bij het klinische onderzoek leek het dat de lever en milt vergroot waren), maar de lever en nieren waren gelukkig nog steeds goed. Wel teveel eiwitten in haar urine.
Omdat de eiwitten in haar bloed zo extreem hoog waren is er ook bloed afgenomen om te kijken of ze misschien toch ook ehrlichia had. De uitslag daarvan duurt wat langer, deze krijg ik vrijdag.
Maar of deze nou positief of negatief is maakt op dit moment niet uit, want mocht ze beide ziektes hebben, worden ze niet tegelijk behandeld.
Omdat de Milteforan zeer waarshijnlijk niet voldoende geholpen heeft begin dit jaar krijgt ze nu een hele zware kuur met Gluctanime. Dit zijn injecties die ik haar 2 keer per dag moet geven. En het klinkt heel simpel als ik het opschrijf, maar zo voelt het natuurlijk niet, het is erop of eronder
Het zijn rot injecties, de vloeistof is wat dikker/stroperiger dan water en volgens Utrecht geeft het een branderig gevoel.
Het is voor Ivy heel zwaar, want dan moet haar lichaam nog harder vechten tegen die rot parasiet, maar ik vind het zelf ook zwaar. Ik kan mensen en dieren een injectie geven, maar bij mijn eigen dieren ppff vreselijk. Wel begrijp ik dat er geen andere keus is en dat dit moet.
Ze is op dit moment samen met Izzy voorlopig bij mijn moeder. Dit vooral voor haar rust. Ik loop veel met Ken, Am en Cu en dat kan ze niet aan op dit moment. Apart uitlaten kan natuurlijk, maar als ik met de andere weg ga, wil ze mee en schiet ze geheid in de stress als ze thuis moet blijven. Bij mijn moeder krijgt ze wel de rust en ze heeft haar tweelingzus
Izzy daar. Izzy is ook niet zo van het wandelen, ze rent veel liever achter een bal of stok aan en Ivy vindt het heerlijk om te snuffelen. Dus mijn moeder rijdt naar een rustige plek met ze en dat gaat gelukkig prima. Binnen slaapt ze veel en dat is goed, ze kan alle rust gebruiken. Ik vind het echt verschrikkelijk dat ze niet bij mij is, maar dit is gewoon beter zo.
Vanaf volgende week begin ik met de injecties en dan kan mijn lieve meisje echt heel veel duimen gebruiken dat deze behandeling wel aanslaat. Dus als iemand nog een paar duimen over heeft voor Iv.. ik wil haar nog zoveel geven, ze is pas 2..
Ik heb al een heel traject afgelopen van dierenartsen en ben uiteindelijk in Utrecht beland bij Christine Piek en Jenny Buijtels.* Even een kleine afdwaling hierover; ik had nog nooit een fijne ervaring gehad in Utrecht, er zijn vele fouten gemaakt en altijd studenten die aan je zeer zieke hond staan te trekken etc, maar dit keer was het totaal anders, wat een ontzettende lieve fijne mensen zijn bovenstaande dames! Het draait bij hen als eerste om het dier en de eigenaar! En dat is toch waar het om gaat? Ze hebben meteen door gepakt en mij niet laten aanmodderen verder. Ook het contact verloopt erg goed, als er iets is kan ik altijd bellen*
Maar goed Iv.
Toen Iv in NL kwam wist ik dat ze leish had. Het was op dat moment slapend zei de stichting. Ik denk dat dat ook zo was, want het was een enorme vrolijke spring in het veld typje. Wel kreeg ze dagelijks Allopurinol als onderhoudsdosering.
Eind december vorig jaar merkte ik wat verandering bij haar, vooral in haar gedrag. Ze werd wat stiller, naar buiten wilde ze wel heel graag, maar als ze los was ging ze niet helemaal uit haar plaat zoals ik gewend was van haar. Omdat ik wist dat ze positief was op leish ben ik begin januari naar de dierenarts gegaan en om een heel lang verhaal kort te maken de leish was helaas weer volop aanwezig.
Ze heeft toen een kuur Milteforan gehad en de Allopurinol is tijdelijk verhoogd.
Na de kuur was ze weer vrolijker en wilde weer spelen. Wel viel het mij op dat ze alle uiterlijke kenmerken nog had van leish. Maar dat kon nog even duren voordat dat wegtrok, want Milteforan werkt nog een maand door in het lichaam.
Maar in maart had ze nog alle uiterlijke verschijnselen van leish. Haar nieren en lever zijn toen bekeken en die waren goed (nierfalen is de grootste doodsoorzaak bij leish), verder is er niet gekeken naar het bloed. Eigenlijk stom want als er iets belangrijk is, is het bekijken van de eiwitten in het bloed, deze zijn bij leish altijd verhoogd en bij Ivy waren ze in januari zo ontzettend hoog dat de dierenarts zei dat hij dat nog nooit zo extreem gezien had.
In april/mei was ze net zoals in maart, maar er kwamen weer meer korstjes, symmetrie plekken, zweertjes, en de roze bril werd erger. Alle reden dus om aan de alarmbellen te trekken met een leish hond.
eind mei kwam er uit het bloed dat de leish weer actief was (achteraf is het nooit helemaal weggeweest, dus teruggetrokken). In overleg met Utrecht eerst de Allopurinol verhoogd en ze ging weer iets beter.
Tot een maand terug ongeveer. Ze werd slomer, alles ging een stukje langzamer, ze kreeg last van gewrichten en steeds meer jeuk en plekken en wilde niet meer eten. En Iv en niet eten= ziek. Dus weer terug naar de dierenarts en uiteindelijk ben ik dus in Utrecht belandt met Iv.
Daar is bekeken wat op dat moment de titer was en die was een heel stuk hoger dan toen ze net bij mij was. Verder nogmaals naar haar nieren en lever gekeken (bij het klinische onderzoek leek het dat de lever en milt vergroot waren), maar de lever en nieren waren gelukkig nog steeds goed. Wel teveel eiwitten in haar urine.
Omdat de eiwitten in haar bloed zo extreem hoog waren is er ook bloed afgenomen om te kijken of ze misschien toch ook ehrlichia had. De uitslag daarvan duurt wat langer, deze krijg ik vrijdag.
Maar of deze nou positief of negatief is maakt op dit moment niet uit, want mocht ze beide ziektes hebben, worden ze niet tegelijk behandeld.
Omdat de Milteforan zeer waarshijnlijk niet voldoende geholpen heeft begin dit jaar krijgt ze nu een hele zware kuur met Gluctanime. Dit zijn injecties die ik haar 2 keer per dag moet geven. En het klinkt heel simpel als ik het opschrijf, maar zo voelt het natuurlijk niet, het is erop of eronder
Het zijn rot injecties, de vloeistof is wat dikker/stroperiger dan water en volgens Utrecht geeft het een branderig gevoel.
Het is voor Ivy heel zwaar, want dan moet haar lichaam nog harder vechten tegen die rot parasiet, maar ik vind het zelf ook zwaar. Ik kan mensen en dieren een injectie geven, maar bij mijn eigen dieren ppff vreselijk. Wel begrijp ik dat er geen andere keus is en dat dit moet.
Ze is op dit moment samen met Izzy voorlopig bij mijn moeder. Dit vooral voor haar rust. Ik loop veel met Ken, Am en Cu en dat kan ze niet aan op dit moment. Apart uitlaten kan natuurlijk, maar als ik met de andere weg ga, wil ze mee en schiet ze geheid in de stress als ze thuis moet blijven. Bij mijn moeder krijgt ze wel de rust en ze heeft haar tweelingzus
Izzy daar. Izzy is ook niet zo van het wandelen, ze rent veel liever achter een bal of stok aan en Ivy vindt het heerlijk om te snuffelen. Dus mijn moeder rijdt naar een rustige plek met ze en dat gaat gelukkig prima. Binnen slaapt ze veel en dat is goed, ze kan alle rust gebruiken. Ik vind het echt verschrikkelijk dat ze niet bij mij is, maar dit is gewoon beter zo. Vanaf volgende week begin ik met de injecties en dan kan mijn lieve meisje echt heel veel duimen gebruiken dat deze behandeling wel aanslaat. Dus als iemand nog een paar duimen over heeft voor Iv.. ik wil haar nog zoveel geven, ze is pas 2..
nagels, maar gelukkig heeft zij geen uitbraak gehad en ik hoop ook dat dat zo blijft. 
). 
dat heeft ze lang niet gedaan, maar als haar super neus iets ruikt staat ze er als eerste bij. Buiten wil ze steeds verder lopen, maar dat doe ik nog even niet, want ze moet ook nog terug lopen. Dus ik laat haar vaak los op een veld en ga dan zitten. Dan gaat ze lekker snuffelen in mijn buurt. 
Maar goed, ik ben al heel erg blij dat er iets is wat ze eet. Oh en kippenkoekjes doet ze ook een moord voor. 