Jessie, normaal altijd in voor een vluchtige ontmoeting, ging eerst stokstijf stilstaan. Toen sloop ze met haar lijf op spanning richting die enorme hond. Even een snuffel deed haar echt bevestigen dat het een hond was. Maar waarom is ie zo groot en waarom beweegt ie niet?
Ik wisselde even een woord met die man, hij vond Jessie dr reactie ook grappig. Een paar woordjes over een zonnig weer en dat soort gelul. Jessie staat nog even na te denken en denkt het hare ervan. Als het een hond is, dan moet ze ook een reactie kunnen krijgen, vindt ze. Want Jessie wordt niet zo graag genegeerd.
Met een heel voorzichtig uitgestoken pootje, tikt ze de kont van die hond aan en duikt gelijk achter mijn benen. Door mensen om ons heen werd gelachen dus dat geeft de hond moed, vind Jessie. Een kleine waf dan? Ook niets.
Op eens komt de hond log overeind, draait zich naar Jessie om, toornt een meter boven haar uit. En snuffelt even aan haar.
Ik zag bij Jessie ineens een kwartje vallen
Ja, nu weet ze het zeker. Gaan we weer baas? Reageren jullie honden ook speciaal op een bepaald type hond?
Spelen vindt hij ook alleen leuk als het mét mij is.
Later zag hij voor het eerste een Ierse Wolfshond, en dat was ook nog eens een forse reu, en toen zag je hem ook twijfelen of dit nou echt wel een hond kon zijn. 
op kortsnuiten, met name de knorrende types. Alsof ze echt niet snapte wat dat voor dieren waren, of wat dat geknor betekende. Ze kende al andere honden, katten, de dieren van de kinderboerderij om de hoek, maar die honden met korte snuiten vond ze veel gekker dan het hangbuikzwijn van de kinderboerderij.
