Het HondenForum

Cayuga kwam hier met behoorlijk serieuze baknijd.
Inmiddels zijn we zo ver dat hij het prima vindt dat ik pal naast hem sta met het eten. Hij eet dan rustig door zonder te verstarren en te gaan grauwen. Hartstikke mooi.

Met kluifjes was het niet zo'n probleem. Hij ging gewoon ergens anders liggen. In de mand, hij weet dat hij daar niet gestoord word.
Tot gisteravond.

Hij kreeg een kluifje en sprong meteen naast mij op de bank
Okeeeeee.
Ik leg een hand op hem, zoals meestal als hij naast me ligt. Dat zette de volgende sequentie in gang:
*verstarren*
*kluiven*
*verstarren en grommen*
*kluiven*
*héél erg grommen*
*in de mand gaan liggen kluiven*
*naast mij gaan liggen kluiven*

En dan weer van voren af aan

Hij wil zó graag naast me liggen kluiven, maar dat grommen, het zit er zo diep in. De arme schat
Hij gaat het wel leren hoor, ik zet er geen druk op, en zo vogelt hij uiteindelijk - net als met het eten - wel uit dat kluiven naast mama best kan zonder grommen. Maar voor nu is het dilemma zó mooi en overduidelijk aanwezig dat het haast grappig wordt

Een heel ritueel heeft Cayuga er van gemaakt. Maar de grootste stap is al gezet, dat hij wel graag naast jou wil gaan kluiven. Ik zou overigens het ook lekker zo laten en mij er kostelijk om vermaken, zolang je weet dat hij niet in je gaat hangen.

Oh, het is zeker deels gewoonte. Hij is zichzelf aan het omprogrammeren, is mijn idee

Overigens stelt het grommen bij hem wel wat voor. Hij laat beslist niet los, en is volledig bereid om zijn voer/kluif tegen Skadi te verdedigen. Laatst had hij zelfs botwerk van Skadi gejat terwijl zij met de rest van haar eten bezig was
Het had even wat voeten in aarde voor ik dát opgelost had
Ik heb hem omgekocht met niet één, maar twee pensstaafjes. Ik had het best af kunnen pakken, ben er behoorlijk zeker van dat hij mij niks doet. Maar ik wou het opgebouwde vertrouwen niet beschamen.