We begonnen ooit zo:
Toen ik wat handiger werd in mijn rijden mocht ik ook op het paard van mijn moeder rijden, Linka. Een enorme tank, een echte merrie. En toen het fijn ging, gingen we zelfs wat wedstrijden starten.
Het hele paardenleventje ging heel fijn. Ik reed wat paarden van andere bij, Max en ik vlogen door de klasses heen met wedstrijden en we hadden de grootste lol. Helaas ook een hoop blessures.
Eind 2007 wisten we dat zowel Linka als Max niet lang meer door konden gaan en zijn we voorzichtig rond gaan kijken naar een nieuw paard. Dit keer wel voor ons samen. Linka hebben we 7,5 jaar gehad. In het 1e jaar werd hele zware kissing spines vastgesteld. (aan elkaar vergroeide rugwervels). Ze heeft nog jarenlang probleemloos gelopen, tot ze peesblessures kreeg en daar niet meer vanaf kwam door het compenseren met haar lijf.
28 december 2007 werd zij ingeslapen.
Mijn moeder was er stuk van en als afleiding wilde zij bij een jong paard gaan kijken. Ik vond er op de foto niks aan, maar om mijn moeder een plezier te doen ging ik mee. En zo hadden we halverwege januari 2008 ineens een nieuw paard. Zilverado, oftewel Beeb.
Beeb en Max waren dikke maatjes. En dit is de vreselijkste foto die ik heb, maar meteen ook één van de meest dierbare.
3 april 2008 hebben we hem na jarenlang vechten in laten slapen. Mijn vriendje, My Wish Max.
Gisteren was het dus 6 jaar geleden dat Max ingeslapen is. Zonder dat ik het doorhad hebben we in Beeb het evenbeeld van Max gekocht. Ik werd woedend als iemand dat tegen me zei, maar ondertussen zie ik het zelf ook. Zowel qua uiterlijk als qua innerlijk en jammer genoeg ook qua pech. Beeb is bijna anderhalf jaar geleden afgekeurd voor de sport, ik ben helemaal gestopt met rijden. Beeb is tegenwoordig half met pensioen. Hij wordt nog gereden door mijn moeder en heeft nog best redelijke periodes.
Ik ben deze drie enorm dankbaar voor alle mooie en minder mooie tijden, maar het zijn toch nog steeds dagen die enorm moeilijk zijn.
