dagmar88 schreef:laeken schreef:Dus bij honden van dat type zonder veel uitzicht op een plekje zou ik zeggen, inslapen en je verlies nemen.

Eens hoor. Bij mechelaars kan ik er niets over zeggen, die ken ik gewoon niet goed genoeg.
Maar bij staffords en aanverwanten zou ik graag een veel strenger en daarmee diervriendelijker inslaap beleid zien.
Die honden hebben er niks aan en vooral het plaatsen van hond agressieve pubers vind ik ronduit gevaarlijk bij het overgrote deel van de bazen.
Alles valt en staat met de band die je met zo'n hond hebt en het lezen er van. Dat werkt niet bij een onbekende, zeker niet op die leeftijd.
Denk dat ik er inmiddels redelijk wat ervaring mee heb en voel mee heel zeker met en van Charlie, maar ik zou het nooit aandurven zo'n hond in huis te halen.
Charlie lijkt heel veel op haar zusjes qua karakter. Een daarvan heeft langere tijd in het asiel gezeten.
Ik kan me niet eens voorstellen hoe erg dat voor Charlie zou zijn. Die gaat hier ook niet lopend weg; als ik niet meer voor haar zou kunnen zorgen/dood ga, is de afspraak dat ze meteen een spuitje krijgt.
Zusje is inmiddels geplaatst, maar ik denk echt niet dat die tijd het waard was en nu heeft de baas een extreem moeilijke hond. Zou me niets verbazen als ze weer terug zou komen binnen een jaar.
Daarbij vind ik het financieel ook raar. Er is geen eindeloos budget. Ik zou liever zien dat honden die om hun gedrag zeer moeilijk plaatsbaar zijn worden ingeslapen en het geld wordt gebruikt om de tijd dat de plaatsbare honden er zijn zo fijn mogelijk te maken.
Zo denk ik er dus ook over. Mensen weten niet waar ze aan beginnen als ze een prachtige gespierde stafford uit het asiel halen. Glimmend als een spiegel, een kop om te zoenen en een prachtig vrolijk en aktief karakter. Dan komen ze thuis, krijgen ze bezoek en als dat al helemaal goed gaat komen ze buiten wel een paar keer zeer ernstig in de problemen. En dan wordt hondje gecastreerd, aangepakt met prikkers, stroomstoten of gewoon de hele dag geshhhhht ala Cesar en dan blijkt dat geen zak te helpen en gaat het beestje weer terug naar het asiel. Helaas soms met een rijtje onschuldige slachtoffers achter de rug. Een meisje van mijn vroegere werk had een Amstaff uit het asiel gehaald. Ging redelijk, beest was super dominant maar zij had er redelijk grip op. Tot haar verjaardagfeestje. Toen kwam de stripper en vond de hond dat helemaal geen goed idee. Dat heeft gezorgd voor een Amstaff in een stripper die met geen mogelijkheid meer los te krijgen was. Beest was ook extreem waaks en beschermde dat meisje tot de dood. Helaas is de hond nu zelf dood. Ik vond het ook terecht.
Ander geval, zelfde werk, zelfde jaar. Amstaff uit het asiel. Werd geplaatst bij 2 bordeauxdoggen en een Engelse stafford. Dat wist het asiel. Collega kwam terug van werk, 2 honden dood, alles onder het bloed en een halfdode hond. Stafford uit het asiel had niks. De eigen honden hadden nauwelijks terug gevochten op het Engelse staffordje na. En bedankt voor de goede info die ze bij de hond kregen. Ik vond het overigens eigen schuld omdat iedereen ze al gewaarschuwd had om er geen wildvreemde reu bij te plaatsen. Maargoed, hij was zo lief en zat al zo lang in het asiel
Dergelijke honden moet je zichzelf niet aan doen en goedbedoelende nieuwe baasjes ook niet. Niemand wil een hond die of mens of hond agressief is op die manier.
Mechelaars zijn gewoon vaak langzitters. Eerst gaan ze van de ene naar de andere baas en dan eindigen ze in bewaking of in de kennel waar ze nauwelijks nog uit komen. Alleen dus. Op een terrein met evt een andere hond. Als ze daar dan weer weg moeten dan zijn ze vrijwel onplaatsbaar. Slopen, niet alleen kunnen zijn, soms agressief naar honden, vaak angstig en onzeker door het herplaatsen en de harde correcties en daarna ineens op de bank of in een gezin. Mechelaars zijn echt honden van hun baas. Als ze lang geen baas hebben gehad zitten ze vrijwel altijd bomvol gedragsproblemen omdat ze geen sturing hebben gekregen. Dat werkt haast nooit als de nieuwe baas geen kennis van zaken heeft. En de echte herdermensen halen zelden een probleemhond uit het asiel want via via wordt je er al mee dood gegooid.
Als er dus een 6 jarige kennelhond gebracht wordt en die zit er na 1 jaar nog dan zeg ik, doe er wat aan. Zet een labrador of maltezer in die kennel en laat mensen met goede honden geen half jaar wachten op een wachtlijst. Dat is gewoon niet eerlijk.
Er zijn zat succesverhalen. Er zijn zat echte goede baasjes voor enkele van die honden. Ze verdienen echt een kans. Maar komt er niet snel iemand dan moet je toch keuzes gaan maken imo.
Als ik een asiel zou hebben dan zou ik in elk geval als doel hebben zoveel mogelijk goede lieve honden te plaatsen. De etters en verpeste dieren zou ik evalueren, heropvoeden en plaatsen. Lukt dat niet of is de hond te ver heen dan kreeg hij een spuitje. Zijn tweede kans is dan dus een goede trainer in het asiel, een gedragsdeskundige die echt goed is en de hond kan beoordelen en een intensieve begeleiding. Daarna zou ik pas herplaatsen als ik me echt goed zou voelen bij die hond. De tweede kans is in mijn ogen dus niet op goed geluk plaatsen. De tweede kans is een interne training en opvoeding. Kansloze gevallen hebben dan helaas pech. Ik zou alleen staffords en mechelaars herplaatsen die ik zelf vertrouw met bezoek en andere honden. Ze hoeven niet los maar ze moeten wel een hond kunnen passeren, zich laten besnuffelen en doorlopen. Vliegen ze op elke hond af en klappen ze erop of grijpen ze vreemde handen die willen aaien dan houdt het echt op voor mij. Niemand die dan in mijn asiel een hond kwam halen wil ik zo'n hond geven. Dat is oneerlijk naar de adoptanten toe.