Ben jij papa, mama, baas of vrouwtje?
Geplaatst: 11 mar 2014 20:51
Naar aanleiding van de reacties in het twittertopic op mijn blog:
Iedereen kent er wel een.
Die vrouwen die tegen en over hun huisdieren praten alsof het hun kinderen zijn. Afschuwelijk toch?
Het moment dat je bij iemand op de bank zit, haar kat bij je gaat liggen en er meteen met een piepstemmetje wordt gesproken uit de kats naam. "Aai mij, ik vind je zo lief. Och kijk nou die blik spreekt toch boekdelen, je ziet haar denken HA HA". Ik heb altijd mijn best gedaan op zo'n moment mee te lachen. Die kat denkt helemaal niks, die wil te vreten of een aai. Met die kriebelharen die er af glijden zodra je jouw hand uit steekt naar dat dier.
Of die kleine hondjes met elastiekjes in hun haren, het liefst nog met een strikje met baasjes die ze in een trolley stoppen met een truitje aan. "Mama gaat even boodschappen doen, nee Poekie, mama wil even met die meneer praten, niet zo blaffen, och kijk nou ze wil haar mama beschermen".
Blegh.
Daar snap je toch niks van? Het is een dier, die heeft helemaal geen mama. Mama zegt na een paar weken gedag en is van het hele moedergezeur af. Die dieren hebben geen flauw benul van een moeder. Die willen een aai, kunnen poepen en piesen en een bak met eten.
Mijn hond is mijn hond. Die krijgt een borstelbeurt per week en ik blijf toch verdorie die rotharen van de grond zuigen. Pokke-stofzuiger. Ik kan nu elke dag wel stofzuigen met die rui.
Vandaag mocht ik weer. Ik ben eindelijk klaar, het lijkt wel of die haren overal in kruipen. Na het stofzuigen mag ik namelijk ook met een plakrol over de meubels. En gelukkig loopt die hond me nooit in de weg met stofzuigen, die is namelijk doodsbang voor de stofzuiger.
Tot vandaag.
Het leukste klusje van stofzuigen is wel de trap. Ja, natuurlijk is dat sarcasme.
Terwijl ik met de stofzuiger elke trede op klim loopt Manu met mij mee en parkeert toch iedere keer zijn dikke gat onder de zuigkop. Dat is nieuw.
Uiteraard ben ik ook een beetje trots op mijn kind. Zo bang als hij drie dagen geleden nog onder de bank weg probeerde te kruipen wil hij nu niets liever dan die stofzuiger op zijn gat.
"Nee lieverd niet nu, mama is even bezig". Intussen kriebel ik hem even op zijn bil, zijn favoriete plekje, de wolken haar vliegen over de tredes die ik al gezogen heb.
Moederliefde.
Hoe noem jij jezelf tegenover je honden?
Mummy, daddy, papa, mama, vrouwtje, baasje, Cesar the 2nd
?
Ik ben benieuwd!
Iedereen kent er wel een.
Die vrouwen die tegen en over hun huisdieren praten alsof het hun kinderen zijn. Afschuwelijk toch?
Het moment dat je bij iemand op de bank zit, haar kat bij je gaat liggen en er meteen met een piepstemmetje wordt gesproken uit de kats naam. "Aai mij, ik vind je zo lief. Och kijk nou die blik spreekt toch boekdelen, je ziet haar denken HA HA". Ik heb altijd mijn best gedaan op zo'n moment mee te lachen. Die kat denkt helemaal niks, die wil te vreten of een aai. Met die kriebelharen die er af glijden zodra je jouw hand uit steekt naar dat dier.
Of die kleine hondjes met elastiekjes in hun haren, het liefst nog met een strikje met baasjes die ze in een trolley stoppen met een truitje aan. "Mama gaat even boodschappen doen, nee Poekie, mama wil even met die meneer praten, niet zo blaffen, och kijk nou ze wil haar mama beschermen".
Blegh.
Daar snap je toch niks van? Het is een dier, die heeft helemaal geen mama. Mama zegt na een paar weken gedag en is van het hele moedergezeur af. Die dieren hebben geen flauw benul van een moeder. Die willen een aai, kunnen poepen en piesen en een bak met eten.
Mijn hond is mijn hond. Die krijgt een borstelbeurt per week en ik blijf toch verdorie die rotharen van de grond zuigen. Pokke-stofzuiger. Ik kan nu elke dag wel stofzuigen met die rui.
Vandaag mocht ik weer. Ik ben eindelijk klaar, het lijkt wel of die haren overal in kruipen. Na het stofzuigen mag ik namelijk ook met een plakrol over de meubels. En gelukkig loopt die hond me nooit in de weg met stofzuigen, die is namelijk doodsbang voor de stofzuiger.
Tot vandaag.
Het leukste klusje van stofzuigen is wel de trap. Ja, natuurlijk is dat sarcasme.
Terwijl ik met de stofzuiger elke trede op klim loopt Manu met mij mee en parkeert toch iedere keer zijn dikke gat onder de zuigkop. Dat is nieuw.
Uiteraard ben ik ook een beetje trots op mijn kind. Zo bang als hij drie dagen geleden nog onder de bank weg probeerde te kruipen wil hij nu niets liever dan die stofzuiger op zijn gat.
"Nee lieverd niet nu, mama is even bezig". Intussen kriebel ik hem even op zijn bil, zijn favoriete plekje, de wolken haar vliegen over de tredes die ik al gezogen heb.
Moederliefde.
Hoe noem jij jezelf tegenover je honden?
Mummy, daddy, papa, mama, vrouwtje, baasje, Cesar the 2nd
?Ik ben benieuwd!
Hondenvrouwtje en kattenmama.
Ik ook. Het is begonnen als grap (bij m'n flessenkitten) en blijven hangen.
