Het HondenForum

Korte voorgeschiedenis

November 2013 : kleine enting + rabies
13 december 2013 : heupfoto's onder roesje
14 december 2013 : start Trocoxil als pijnstiller, later die dag bleek het ook de eerste dag van haar loopsheid te zijn
17 december 2013 : ziek geworden, kleine vage klachten.

Op 17 december is ze dus ziek geworden tijdens de loopsheid, misselijk, kuchen, slecht eten. We konden er geen vinger achter krijgen wat er aan de hand was en de diagnose schommelde tussen misselijk als bijwerking van Trocoxil waarvoor ze metoclopramide kreeg en bovenste luchtweginfectie waarvoor antibiotica werd gegeven.

Nadat de Trocoxil was uitgewerkt (4 weken later) werd ze steeds zieker, allerlei onderzoeken werden gedaan (echo buik, X borstkas, bloedonderzoek, scopie van luchtwegen en slokdarm, vaginaal toucher) maar nog steeds geen diagnose. Dus andere antibiotica en pijnstillers, dit keer kreeg ze Rimadyl als pijnstilling. Weer een week later ging het heel snel bergafwaarts met haar, ze kon/wilde niet meer bewegen, was nog steeds loops (5 weken op dat moment), wilde niet meer eten, keek raar uit haar ogen. We zijn toen gestart met Prednison in de hoop dat dat nog iets voor haar kon doen. Op vrijdag zijn we gestart en op zaterdag was de loopsheid over.

Het opknappen ging erg langzaam en in de week die volgde hebben we inslapen toch nog geregeld overwogen. Ineens was de verbetering wel zichtbaar en sindsdien gaat het langzaam maar zeker steeds beter met haar. Prednison zijn we nog aan het afbouwen momenteel. De dierenarts vermoed dat ze aseptische meningitis heeft (gehad), maar zeker weten doen we het niet.

Inmiddels is ze ook alweer 4 weken schijndrachtig, iets wat ze nooit eerder is geweest, ze heeft opgezette tepels, een dikke buik,ze geeft melk en is sinds midden vorige week depressief.

Ze krijgt momenteel nog steeds Prednison dus voor nu zit steriliseren er niet in. Echter weet ik dat loopsheid een trigger kan zijn voor autoimmuunproblemen en ik vind dat deze laatste loopsheid ook niet helemaal lekker is verlopen (lange aanloop naar loopsheid van zeker 2 maanden, lange loopsheid van 37 dagen en nu weer de schijndracht) neig ik er toch naar haar te laten helpen. Maar ja, een operatie kan natuurlijk ook een trigger zijn voor autoimmuunproblemen...

Uiteraard gaan we dit ook nog met de dierenarts bespreken, maar ik ben toch benieuwd naar jullie ideeën hier over en kom graag goed beslagen ten ijs.

Die schijndracht was er natuurlijk elke loopsheid al, alleen heb je dat niet eerder zo gemerkt.
Kwam er helemaal niets uit de bloedonderzoeken?
Ik zou even niet castreren in elk geval.

Ik ken wel auto-immuunziekten die getriggered werden door loopsheid maar ook die getriggered werden door entingen.
Dus tja, lastig.
Hoe oud is ze?

Oké, ze is nu voor het eerst zichtbaar schijndrachtig , geeft al 4 weken melk en is sinds halverwege vorige week depressief in gedrag (of door het afbouwen van de Pred??). Normaal had ze hier echt geen verschijnselen van en was ze na haar loopsheid gewoon weer zichzelf zonder dit soort "klachtjes".

Uit het bloedonderzoek kwamen lichte ontstekingswaarden en licht bloedarmoede (wat ze vaker heeft gehad rond de loopsheid en schijnbaar oestrogeen gerelateerd is) naar voren. Verder heeft ze een kleine cyste op een eierstok waar de DA geen kwaad in zag. Ook had ze wat minimaal vocht in de borstholte wat de dierenarts wel erg verontrustte maar waar verder geen oorzaak voor gevonden is.

Wat betreft enten hebben we de keuze gemaakt om sowieso te gaan titeren, maar ja, als dat niet goed is moeten we er toch aan geloven. Ze gaat 2 dagen in de week naar de dagopvang waar entingen of titertesten wel verplicht zijn. Of we moeten natuurlijk een andere oplossing zoeken voor de opvang, maar dit gaat allemaal in november pas weer spelen dus dat is nog niet mijn eerste struikelblok.

Ik ben me er ook terdege van bewust dat ze in een korte tijd veel te verwerken heeft gehad wat een trigger zou kunnen zijn voor een autoimmuunaandoening.

Ze is inmiddels trouwens 9 jaar oud.

Wat de overige klachten betreft kan ik je niet helpen, behalve dat Rabiës geen fijne vaccinatie is.
HIER staat dat het het immuunsysteem prikkelt, en misschien zet het artikel je op een spoor.
Maar onze ervaring met schijndracht is redelijk. Een teef had er elke keer weer behoorlijk last van, en het werd het laatste jaar erger. De klieren van de achterste tepels waren dik, ze likte veel en bleef 'broeds' en depri. Ze had er echt last van. Ze was toen 11 jaar en in december hebben we besloten het klokhuis eruit te laten halen. De eierstokken waren volgens de DA erg onrustig (het was ruim 3 maand na de loopsheid) en de baarmoeder was prima. Die is blijven zitten. De sterilisatie was dus geen overbodige luxe.
Ze is enorm opgeknapt, was een dag duf en rillerig, maar binnen een week as good as new. Fyi; onze DA gebruikt gasnarcose (voorkeur bij Shelties)