Soms mis ik het wel, zo'n groot dier waar je lekker mee aan het rommelen bent.
De band met zo'n dier voelt ook wel heel speciaal voor mij. Zo'n groot dier waar je mee rond wandelt aan een klein touwtje.
Het leek me leuk om in het kort, voor mezelf maar ook voor het HF, een kleine reis door mijn paardenleventje te maken
Ik heb geen drol bereikt op papier (of zoals dat KNHS heet) maar wel met veel zogenaamde hopeloze gevalletjes waar niemand zin in had en daar ben ik nog steeds trots op.
Vanaf mijn 9e jaar heb ik verzorgpony's gehad en ook manegelessen gereden.
Ik was eigenlijk veel te jong om al zelfstandig tussen de paarden te rommelen maar ik klom gewoon overal bovenop en als ik had besloten een buitenrit te gaan maken en langs mijn ouders' huis te rijden kreeg mijn moeder zo ongeveer een hartaanval.
Mijn allergrootste trots, mijn rots in de branding.
De pony die niemand ooit kan overtreffen, dat is toch wel onze Lies.
Lisa is inmiddels 23 jaar. Ik begon haar te verzorgen voor een oude boer die de pony ooit had gekocht voor zijn zoon maar veel te idioot was voor het kleine ventje. Het kleine ventje was inmiddels 2 meter lang en pony stond lekker in een mooie paddock in de tuin.
Helaas waren er veel anderen voor mij geweest die de dame aardig beledigd hadden. Als je de teugels aannam sprong ze bokkend de hele bak door.
Nu doet ze dat af en toe nog uit joligheid
Helaas heeft ze flinke artrose in haar beide voorbenen en moet rustig aan nog veel bewegen. Mijn moeder en zusje zorgen nu heel erg goed voor haar.
Een van onze laatste strandrit
Toen Lisa minder kon vanwege haar artrose miste ik toch de echte sport wel dus ben een pony erbij gaan rijden die alles nog moest leren. Dat was Promo, een ontzettend gave New Forest ruin van 3,5 jaar. Wat een verschrikkelijke draak maar god wat een heerlijk beest!
Ik heb hem onder het zadel beleerd en redelijk verkeersmak gekregen. Hij had wel een flinke gebruiksaanwijzing buiten. Aan de ene kant was hij zo ontzettend braaf en sukkelde rond. Maar had hij een verkeerde bui was je echt flink de l*l. Ik heb met hem dan ook een beste val gemaakt waarbij hij op hol sloeg en het bos uitrende, de weg op. We schoven toen samen de weg over tussen alle auto's door. Gelukkig had ik alleen een gekneusde knie en een gat in mijn heup. Promo was ongedeerd.
Dit ongeval heeft me wel een heel stuk bewuster gemaakt van de gevaren met een paard over straat te gaan. Een buitenrit is daarna nooit meer hetzelfde geweest voor mij.
Gelukkig kon meneer in de dressuurring wel heerlijk showen en we deden het dan ook leuk op de wedstrijden.
Promo is uiteindelijk verkocht omdat de eigenaresse mendoeleinden had en helaas niet veilig met Promo over straat kon.
Hierna zijn we samen op zoek gegaan naar een beter geschikte pony. We kwamen toen bij Joey.
Ik was er niet helemaal zeker van of dit wel goed zou gaan. Joey had namelijk nog meer pit. Joey kon ook helemaal niets dus moest ik van voren af aan beginnen. Dit heb ik geprobeerd maar ik kreeg een andere kans en heb die aangepakt.
Joey heb ik dus maar even mee mogen maken. Gelukkig is de eigenaresse wel heel blij met hem en inmiddels gaan ze ook heel erg goed
Die andere kans was bij een fokker van het geweldige ras, de Lusitano.
Daar ben ik Tulipa gaan rijden, een 11 jarige merrie die alleen als een duikboot kon galopperen en geleerd was in het mooie barokke krulletje te lopen. Uiteindelijk heerlijk gereden met dit geweldige paard.
Als we naast elkaar stonden waren we niet altijd de allerbeste vrienden
Een paard met vreselijk veel humor, en vooral om jou eens tussen billen en muur klem te zetten Ze zeggen van het ras dat het een fijngevoelig paard zou moeten zijn. Dat gold niet voor Tulipa 
Een heel vurig paard wat zich dood zou lopen voor je.
Toen kwam Duquesa a.k.a. Kanarie.
Ze was uit Portugal gehaald en moest beleerd worden voor de verkoop. Het was de bedoeling dat ik samen met een ander meisje aan dit paard zou beginnen zodat ik nog tijd genoeg had voor Tulipa. Ik hoorde gestommel achterin de hal en eenmaal bij de stal aangekomen stond er een springend paard met het wit in haar ogen. LELIJK! Pfoe
Mager, behaard, vergeeld kroeshaar en een enorm ramshoofd.
Het was best een ramp de eerste weken. Al gauw werd er besloten dat er maar 1 verzorger voor haar moest zijn en dat werd ik. Woepie. Ze kon niet vast staan, dan stond ze te steigeren en te trappen. Na een paar weken had ik een beetje van haar vertrouwen gewonnen en ging het beter. Maar man, wat een energie heeft erin gezeten.
Nuja, je raadt het al. Dat werd natuurlijk mijn lievelingetje.
Eerste keer erop ging helemaal fout en ik kon het zelf niet herstellen. Ze bleef heel angstig. Besloten haar naar een professional te doen. Ze kwam ontzettend mager terug en zeer gestresst en ik kon nog minder met haar dan voor ze erheen ging.
Toch zelf aan de gang gegaan en helemaal van het begin af aan.
En ja hoor
Mijn meisje kon het! (Deze foto is zo'n 6 maanden na terugkomst gemaakt)
Eigenaar besloot dat ze mocht blijven omdat hij het wel een geschikt paard vond voor zijn vaste kudde en zijn menhobby.
Ik was dolgelukkig, ze was zo goed als mijn eigen paard. Ik was elke dag met haar bezig en we reden zelfs naar de andere kant van het land voor trainingen en clinics.
Tot ik besloot met mijn vriend mee te gaan en te emigreren...
We hebben een poging gedaan haar te kopen maar ze was inmiddels onbetaalbaar als bereden, verkeersmak en betrouwbaar paard. De man zijn kleindochter kon met haar wandelen en poetsen inmiddels. Ik heb dat paard zo'n transformatie zien ondergaan, zo ontzettend trots op dat beest
De eigenaar kon geen andere ruiter voor haar vinden en heeft besloten haar te verkopen.
Ze was binnen een week al weg. Ik heb er nu weer buikpijn van, ik probeer er niet teveel aan te denken.
Maar ik heb nog prachtige foto's over van ons laatste middagje, met uiteraard mijn andere liefde, Manu, erbij.
Heel lang topic geworden, sorry
maar wel geweldig om naar te kijken. Dus thanks 
Als je zelf niet bang bent geef je het paard al vertrouwen. Dat zie je al bij kinderen. Dat vind ik zo mooi aan paarden, het zijn echt spiegels. Rijd je nu niet meer?
Die heeft een enorm lange gebruiksaanwijzing en is eigenlijk de irritantse pony BY FAR die ik ken. Maar oh ik kan toch zo lezen en schrijven met haar. Elke draai van haar oren, elke blik en elke pas kan ik plaatsen en zij bij mij. Zij is mijn spiegel.
Ik kan wel even rondvragen als je wil? 
Want door meerdere gebeurtenissen (o.a. familie gedoe en plotselinge verkoop Fries) ben ik alweer een paar jaar helemaal gestopt met rijden.
Staat Recreatie de Stal in Noordwijk op je lijstje? Zo niet, die MOET er echt tussen. Geweldige stal, zo goed voor hun paarden, leuke vent, kletst de oren van je hoofd. Je kunt ook mee op borrelrit of dagtocht in de waterleidingduinen. Echt een dikke vette aanrader. Als je belt kun je zeggen dat ik (Nikki) je doorgestuurd heb, vindt ie leuk denk ik 
