Het HondenForum

Ineens besef ik me, dat onze Ari hier alweer ruim 2 maanden bij ons is, ventje en wij zijn zo ontzetten aan elkaar gewend. Maar vandaag is ook de dag, dat we ons lieve meisje, onze oma Yla al precies 3 maanden moeten missen, toen werd zij op een afschuwelijke wijze vermoord. Ari is uiteraard zo ontzettend welkom in ons huis. Maar ook missen we ons mooie meisje Yla nog zo ontzettend.

Kan me voorstellen dat het heel dubbel voelt, gelukkig genieten jullie volop van Ari en hopelijk kan je steeds meer met een glimlach terugdenken aan jullie meisje

Blijft vreselijk wat er gebeurd is. Kun je nooit vergeten en helemaal vrede mee hebben hoe lief je nieuwe kanjer ook is.

Mag ik wellicht beleefd vragen wat er met uw hond gebeurd is, dat u 'vermoord' gebruikt?

B&N schreef:Mag ik wellicht beleefd vragen wat er met uw hond gebeurd is, dat u 'vermoord' gebruikt?

Dat mag je vragen, en kun je allemaal hier lezen. viewtopic.php?f=16&t=277974&start=630&hilit=Verdomme+Yla

Dat is inderdaad heel dubbel. Kan me niet voortellen hoe het is je beestje zo naar te moeten verliezen
Hou vast aan de mooie herinneringen en geniet met volle teugen van je nieuwe hond, daar hoeft niemand zich schuldig om te voelen.

Dat is inderdaad heel dubbel. Kan me niet voortellen hoe het is je beestje zo naar te moeten verliezen
Hou vast aan de mooie herinneringen en geniet met volle teugen van je nieuwe hond, daar hoeft niemand zich schuldig om te voelen.

He bah wat dubbel
Yla had nooit op deze manier het leven mogen laten, afschuwelijk hoe dat gebeurd is. Wel hadden jullie anders nooit leuke Ari gekend. Yla kijkt vast met een brede glimlach op jullie neer vanaf die hondenhemel.

Lijkt me heel dubbel inderdaad

thom schreef:

B&N schreef:Mag ik wellicht beleefd vragen wat er met uw hond gebeurd is, dat u 'vermoord' gebruikt?

Dat mag je vragen, en kun je allemaal hier lezen. viewtopic.php?f=16&t=277974&start=630&hilit=Verdomme+Yla

Dank u vriendelijk voor uw antwoord. Ik zal u ter plaatse condoleren. Qua het dubbele; laat ik dit met u delen. Wij hebben veel Rottweilers verloren waar we veel verdriet over gehad hebben. Onze 'Weilers zijn onze kinderen. Altijd zo geweest. We hopen dat al onze schatten die heen gegaan zijn een apart wolkje hebben daarboven, met onze familienaam er op, waar iedereen samen is gekomen en arrogant-olijk, met de pootjes parmantig over de rand van de wolk hangend, naar beneden kijkt om te zien of we de jongste spruiten wel naar behoren behandelen. Dat kijken, zo vermoeden wij, duurt dan doorgaans maar kort. Omdat ze na een paar seconden denken 'later, later, later, dat kunnen we later ook nog zien', om zich daarna met een overbevolkte wolk van zo'n 40 Rottweilers woest te woefen naar het wolkje naast hun, waar een niet-Rottweilersoort bijdehand stom naar hun zit te kijken (behalve die ene wel hele leuke teef en die andere wel hele knappe reu).

Mijn vrouw wilde 3 jaar geleden geen Rottweilers meer omdat ze het verdriet te groot vond wanneer ze vertrokken. Ik ben maar een simpel mens van eenvoudige komaf: 1 dag plezier van een Rottweilervriend maakt mij alles de moeite waard.

Het was uw dametje, u mist haar. Ze is in de hondenhemel. En ze kijkt waarschijnlijk vanaf een speciaal eigen wolkje naar beneden om te zien of u voor uw huidige hond net zo lief bent als u voor haar was. Als u dat doet dan zal ze daarboven tevreden denken 'mooi, dan heb ik ze toch goed opgevoed'.

Ik wens u sterkte.